Nagroda Główna + nagroda magazynu Format: Józef Jakacki / aparat milczy, ja mówię
Wyróżnienie: Martyna Konieczny / Cottage(hard)core
Nagroda Redakcji hus magazine: Bartek Walczak / I Used Up All My Sick Days So I Called In Dead
Nagroda Redakcji Contemporary Lynx: Agata Polak / Mycosphere 3.0: Artystyczno-naukowa eksploracja Internetu 3.0 poprzez grzybnię i jej podziemne queerowe metodologie.
Nagroda specjalna IP Studio: Agata Polak / Mycosphere 3.0: Artystyczno-naukowa eksploracja Internetu 3.0 poprzez grzybnię i jej podziemne queerowe metodologie.
Werdykt jury w składzie: Elena Papadaki, Dobromiła Błaszczyk, Kuba Żary
Zanim ogłosimy osobę, która otrzyma tegoroczną Nagrodę Główną, chciałybyśmy i chcielibyśmy wyrazić wdzięczność Centrum Sztuki WRO za zaproszenie nas do udziału w tym procesie, a także kapitule odpowiedzialnej za preselekcję prac. Nie sposób przecenić jej znaczenia: wyznaczyła bardzo wysoki poziom, a zarazem stworzyła pole spotkania z propozycjami tak różnorodnymi, iż nasze zadanie stało się szczególnie wymagające; każda z realizacji tworzących konkursową wystawę jest wyjątkowa i istotna na swój własny sposób.
Drogie Artystki, drodzy Artyści, udział w tej wystawie i reprezentowanie swoich akademii jest wyrazistym potwierdzeniem Waszych dotychczasowych osiągnięć, a zarazem sukcesem, który pozostanie ważnym punktem odniesienia na dalszej drodze twórczej. Gratulujemy Wam wszystkim. Poza koniecznością dokonywania trudnych wyborów otrzymaliśmy również coś rzadkiego i cennego: możliwość chwilowego współistnienia jako jury. Przybyliśmy z różnych kontekstów, z odmiennymi doświadczeniami, wrażliwościami i preferencjami, a mimo to udało nam się stworzyć przestrzeń rzeczywistej wymiany myśli. To właśnie w takich rozmowach sztuka zaczyna krążyć i ostatecznie przekształca sposób, w jaki widzimy świat. Za to wspólne doświadczenie jesteśmy Wam głęboko wdzięczni. Mamy nadzieję, iż udział w tej wystawie stanie się dla Was nie tylko wyróżnieniem, ale także impulsem do dalszych poszukiwań. Jeszcze raz gratulujemy wszystkim.
Z wielką przyjemnością przyznajemy nagrodę główną Józefowi Jakackiemu za pracę „aparat milczy, ja mówię”. To realizacja wielowymiarowa i zarazem niezwykle kompletna, złożona z heterogenicznych, ale precyzyjnie powiązanych elementów. Choć na pierwszy rzut oka może przywoływać historyczne praktyki wideo oraz wczesne eksperymenty filmowe, gwałtownie ujawnia się jako głęboko współczesna refleksja nad upływem czasu, a także nad pragnieniem jego uchwycenia, zatrzymania i przedstawienia. Są to zagadnienia, które nie tracą swojej aktualności: pozostają źródłem fascynacji i polem, do którego kolejne pokolenia artystek i artystów wciąż powracają.
Jednocześnie praca Jakackiego rozwija istotną refleksję nad technicznymi warunkami wytwarzania obrazu oraz ich szerszymi konsekwencjami. Artysta wpisuje samego siebie w proces, a zarazem odsłania mechanizmy własnej praktyki, budując wielowarstwową relację między technologią, percepcją i doświadczeniem rzeczywistości. Szczególnie znacząca jest rola fotograficznego flasha – rozumianego zarówno jako formalne, jak i konceptualne pęknięcia rzeczywistości. Jak zauważył sam artysta, wprowadza on moment dyskomfortu: zakłóca linearność, przerywa ciągłość spojrzenia i domaga się wzmożonej świadomości. To napięcie zapisane w rytmicznym pulsie instalacji staje się najważniejsze dla impaktu pracy, ale też całej wystawy – aktywizuje otaczającą przestrzeń i wprowadza widza w stan podwyższonej uwagi.
Usytuowanie instalacji na szczycie schodów (a więc w przejściowej przestrzeni architektonicznej) dodatkowo wzmacnia tę dynamikę, wprowadzając kolejne zmienne, naturalne warunki świetlne oraz doświadczenie ruchu, przejścia i bycia „pomiędzy”, które rezonują z problematyką samej pracy. To właśnie w tym ulotnym niepokoju realizacja Jakackiego ujawnia swoją siłę: nieustannie oscyluje między odniesieniami do przeszłości a stanem teraźniejszym, między kontrolą a odsłonięciem się. W tym sensie praca wyraźnie wpisuje się w ramę wystawy Najlepszych Dyplomów Sztuki Mediów, ujmującą artystki i artystów jako „superużytkowników” (osoby zdolne do interweniowania w systemy), a zarazem odsłaniającą ich wewnętrzne mechanizmy. To znakomita, przewrotna i rezonująca realizacja. Gratulujemy, Józefie!
Wyróżnienie specjalne przyznajemy Martynie Konieczny za pracę „Cottage(hard)core”. Realizacja ta zwróciła naszą uwagę przenikliwym, a zarazem wrażliwym wykorzystaniem wizualnego zestawienia, łączącym z precyzją i dowcipem pozornie nieprzystające do siebie światy, porządki estetyczne i języki ekspresji, a także różne obszary praktyki twórczej. Nieoczekiwane kombinacje osadzone w kontekście wiejskim wytwarzają tarcie, które bywa jednocześnie humorystyczne i rozbrajające.
Powstające w ten sposób kontrasty składają się na osobistą refleksję nad tożsamością kulturową, kształtowaną przez napięcie między doświadczeniem dorastania na wsi a obecnymi i przyszłymi aspiracjami związanymi ze światem mody. Szczególnie przekonujący jest dla nas emocjonalny komponent projektu. Pod jego zabawną, momentami niemal karykaturalną powierzchnią kryje się szczera opowieść o przynależności, wyobcowaniu i poszukiwaniu przestrzeni, w której praktyka artystyczna może zaistnieć na własnych zasadach. To właśnie ta równowaga – między ironią i empatią, dystansem i bliskością, stylizacją i osobistym doświadczeniem – sprawia, iż projekt zapada w pamięć.
