Gdy żegnałam się z moim bratem na dworcu kolejowym w Warszawie, mama była bardzo wzruszona, obawiając się, iż może to być ostatni raz, kiedy się zobaczą, zważywszy na jej wiek. Z pragnieniem, by jeszcze raz zobaczyć brata i siostrę, wyruszyłam w drogę. Najpierw odwiedziłam mojego wujka, a później mieliśmy udać się do miejsca, gdzie mieszkała ciocia. Wujek żartował z mojej zbliżającej się ślubnej ceremonii, która miała odbyć się za pół roku, a ja zaprosiłam go półżartem. Ostrzegł mnie, żebym uważała, bo ma charakterystyczne znamię na ramieniu… Pogoda była wyjątkowo piękna.
Na miejscu przywitała nas serdecznie ciocia Alina wraz ze swoim mężem. Następnego ranka razem z moją młodszą kuzynką Anną postanowiłyśmy skorzystać z uroków morza Bałtyckiego. Po kąpieli wróciłyśmy do domu na obiad. Anna, choć czuła się trochę zmęczona, chciała spędzić czas aktywnie i przekonała mnie, żebyśmy jeszcze raz poszły nad morze, a potem wybrały się do kina. Kiedy wyszłyśmy z wody, podeszło do nas dwóch młodych chłopaków, pytając o drogę na ulicę, której szukali. Anna chętnie udzieliła wskazówek, a drugi chłopak zaczął mnie bacznie obserwować i zapytał: Przepraszam, czy pani nazywa się Małgorzata?.
Zaskoczona pytaniem uniosłam brwi, a on dodał szybko: Mieszka pani w Warszawie i ma przyjaciółkę o imieniu Zofia, która jest moją siostrą. Widziałem panią na jej zdjęciach i chciałem dowiedzieć się czegoś więcej o pani. Dopiero wtedy zauważyłam charakterystyczne znamię na jego ramieniu. Postanowiliśmy razem pójść do kina, a potem spacerować brzegiem morza. Kiedy się żegnaliśmy, chłopak powiedział, iż on i jego kolega kończą podróż służbową i wyjeżdżają następnego dnia. Poprosił o mój numer telefonu, na co chętnie się zgodziłam. Dziesięć dni później spotkaliśmy się ponownie tym razem na lotnisku w Gdańsku wraz z moją mamą. Sześć miesięcy później wzięliśmy ślub.
Ta opowieść przypomina mi, iż czasem najważniejsze spotkania w życiu zdarzają się zupełnie niespodziewanie, a otwartość na ludzi i nowe doświadczenia prowadzi nas do miejsc, o których choćby nie marzyliśmy. Nie warto się zamykać to, co najpiękniejsze, może być tuż za rogiem.
