Słuchaj, opowiem Ci coś, co do tej pory ściska mnie w środku. To było tydzień przed Dniem Kobiet, dokładnie pamiętam, jakby to było wczoraj. Wybiegłam z sali sądowej, ledwo widząc cokolwiek przez łzy. Cały czas w głowie tłukło mi się jedno zdanie: nie jesteście już mężem i żoną. I ja sama siebie pytałam za co mnie to spotkało? Co takiego zrobiłam, iż dostałam taką nauczkę od życia?
Wyszłam za Bartka, jak miałam osiemnaście lat, cała zakochana jak głupia. Pamiętam naszą miłość, te nieprzespane noce, motyle w brzuchu… Przez pierwsze pięć lat żyliśmy jak w bajce. Robiłam dla niego wszystko śniadanko do łóżka, pierogi domowe i schabowe, bo to jego ulubione. Zawsze dbałam, żeby w mieszkaniu był porządek jak w aptece.
No ale jego rodzice, zwłaszcza teściowa Boże, nigdy mnie nie polubili. Zawsze mi dogryzała, iż nie jestem dla niego wystarczająco dobra i iż powinien poszukać sobie lepszej żony. Z czasem zauważyłam, iż Bartkowi to coraz bardziej wchodziło do głowy. Stał się chłodny, ciągle miał o coś pretensje, jakby wiecznie szukał powodu do kłótni.
A nasz syn Adaś miał wtedy pięć lat. Bartek na początku go kochał najbardziej na świecie, rozpieszczał jak mógł. Ale później, głównie przez gadanie teściów, zaczął patrzeć na niego z podejrzliwością Jakby nagle przestał wierzyć, iż Adaś to naprawdę jego syn, chociaż jest wykapanym ojcem no kropka w kropkę. Zaczął coraz częściej znikać u rodziców, aż prawie z nami nie mieszkał. Jak wracał, zawsze wrzał ze złości i najczęściej wyładowywał się na mnie krzykami, a ja wiecznie starałam się być dla niego idealna.
Był jeden taki dzień, kiedy tak się wściekł, iż uderzył mnie w afekcie. choćby nie wiem, jak do tego doszło. Mimo tego miałam nadzieję, łudziłam się, iż się opamięta i wszystko jeszcze jakoś się ułoży. Ale później przyszedł i zwyczajnie oznajmił mi, iż ma mnie dość i odchodzi. Zostawił mnie samą z Adasiem. Błagałam go, żeby się zastanowił, ale usłyszałam tylko, iż nie ma już o czym rozmawiać.
Wiesz… ja go wciąż kochałam, choćby po rozwodzie nie umiałam o nim zapomnieć. To wszystko było takie ciężkie. Teraz płaci tylko minimalne alimenty jakieś 600 złotych miesięcznie i na każdy grosz muszę mu wysyłać paragon na Messengerze. choćby jak kupię chleb za pięć złotych, to muszę mu pokazać paragon, bo inaczej ani myśli mi cokolwiek oddać. Głupio prosić własnego byłego męża o pieniądze na nasze dziecko, a on ma to w nosie.
Bartek bardzo rzadko odwiedza Adasia, czasem zabierze go na weekend, ale mało kiedy. A Adaś za nim nie tęskni, wręcz nie chce się z nim widywać, bo czuje negatywne emocje. Bartek wtedy zarzuca mi, iż nastawiam syna przeciwko niemu, a przecież ja tylko staram się, by nie cierpiał jeszcze bardziej. Cały czas nie mogę się pogodzić z tym rozwodem płaczę praktycznie codziennie. Schudłam, wpadłam w depresję. Często krzyczę na Adasia, chociaż wiem, iż nie powinnam i potem mam o to do siebie pretensje.
Nie wiem, jak żyć dalej, kiedy mam wrażenie, iż moje serce nie wytrzyma tego bólu. Codziennie łapię się na tym, iż sprawdzam, co Bartek wrzuca na Facebooka czy Instagrama. I co się dowiaduję? Że już planuje ślub z kimś innym. Jeszcze bardziej mnie to dobija.
Teraz już rozumiem, czemu praktycznie zerwał z nami kontakt i czemu Adaś też nie chce się do niego zbliżać. Wiem, iż to wszystko już za nami, iż między nami już nic nie będzie, ale moje serce nie potrafi tego zaakceptować. Powiedz mi, jak to przetrwać?
