Na razie niech tak będzieA po chwili ciszy ktoś dodał, iż czas pokaże, co dalej.

— Mamo, daj mi pieniędzy, proszę. Danutka ma urodziny, dziewiętnaście lat. Postanowiła świętować je ze mną. Pojedziemy we dwoje do miasta, posiedzimy w kawiarni. Kupię jej prezent, zamówię kolację, pospacerujemy i wrócimy do osady — powiedział Mateusz matce.

Pani Jadwiga uśmiechnęła się:
— Dobrze, synku, czyli tym razem Danutka nie zaprasza koleżanek. Może tak będzie lepiej, we dwoje świętujecie.

Syn niczego przed matką nie ukrywa, często opowiada, z kim się spotkał, gdzie był. Teraz lato, wakacje, a on uczy się w technikum budowlanym, za rok je kończy. Danuta pochodzi z ich osady, jest rok młodsza od Mateusza. Pani Jadwidze wydaje się miła, dziewczyna nie pali, co prawda po szkole nigdzie się nie uczy, pracuje jako sprzedawczyni w lokalnym sklepie.

Pani Jadwiga wyjęła z portfela kilka banknotów i podała synowi.
— Masz. Tylko nie szalej za bardzo. I wracajcie wcześniej, po ciemku po osadzie nie ma co łazić.

Mateusz cmoknął matkę w policzek, wsunął pieniądze do kieszeni dżinsów i naciągnął buty. W osiedlowym autobusie było duszno, ale jechał z otwartym oknem, wiatr rozwiewał mu jasne włosy. Danuta siedziała obok w lekkiej sukience w grochy, z małym plecakiem na ramionach.

— Wszystkiego najlepszego, po prostu promieniejesz — powiedział, gdy podeszła na przystanek.

— Dziękuję — Danuta uśmiechnęła się i poprawiła pasek plecaka. — Wyobraź sobie, pierwszy raz w życiu postanowiłam, iż chcę świętować nie z tłumem, ale… no, po prostu z tobą. Bez hałasu, bez alkoholu. Żeby to zapamiętać.

Wysiedli z autobusu, wziął ją za rękę i poszli główną ulicą, mijając witryny, mijając fontannę, gdzie krople wody osiadały na rozgrzanym asfalcie. Mateusz kupił jej bukiet czerwonych róż, powiedziała, iż uwielbia róże i podziękowała.

W kawiarni było przytulnie, grała cicha muzyka, pachniało wanilią i kawą. Złożyli zamówienie, a na deser przyniesiono im małe ciastko z jedną świeczką. Kiedy kelner zapalił płomyk, Danuta zamknęła oczy, pomyślała życzenie i zdmuchnęła świeczkę.

— Nie zdradzisz? — zapytał Mateusz.
— Nie można — mruknęła chytrze. — Ale jeżeli się spełni, powiem ci.

Wieczorem błąkali się po miejskiej promenadzie, jedli lody, śmiali się i robili zdjęcia na tle zachodu słońca. Około jedenastej wsiedli do ostatniego autobusu do osady.

W domu paliło się światło. Pani Jadwiga, jak obiecała, zostawiła na stole pod ściereczką gorące pierogi i zaparzyła świeżą herbatę. Usłyszawszy kroki, wyszła do przedpokoju, Mateusz wszedł z Danutą.

— No i co, solenizantko, spełniło się życzenie? — zapytała, obejmując Danutę.
— Jeszcze nie — uśmiechnęła się tamta. — Ale chyba dzisiaj był najpiękniejszy dzień, który będę wspominać bardzo długo.

Mateusz stał obok, rozczochrany, szczęśliwy, patrząc na matkę i na dziewczynę, którą kochał, czuł, iż w tej chwili ma wszystko. Nie za dużo, nie za mało. Dokładnie tyle, ile potrzeba do szczęścia.

Wieczór po urodzinach Danuty przeciągnął się daleko po północy. Pani Jadwiga poszła do sypialni, w salonie cicho grała muzyka, a Mateusz i Danuta siedzieli na podłodze, rozłożywszy na stoliku resztki pierogów i cukierki. Rozmowa toczyła się o tym i owym: o technikum, o pracy w sklepie, o tym, iż jesienią Mateusz może pojedzie na praktykę do Krakowa.

— Pierogi wystygły — powiedziała pani Jadwiga, zatrzymując się w drzwiach. — Podgrzać?
— Nie trzeba, mamo, najedliśmy się — odparł Mateusz, podnosząc głowę. — Idź spać, jutro do pracy. Ja odprowadzę Danutę.

Pani Jadwiga skinęła głową, ale nie spieszyła się z wyjściem. Usiadła na brzegu fotela i, patrząc na Danutę, nagle powiedziała:
— Wiesz, kiedy Mateusz miał jakieś dziesięć lat, przyprowadził do domu aż pięcioro dzieci. Na dworze lało jak z cebra, wszyscy mokrzy, brudni, z kijami, jak rabusie. Wróciłam z pracy, a tu… hałas, gwar, pełno dzieci.

Danuta spojrzała na nią pytająco.
— Nalałam im wszystkim kakao z mlekiem, wyjęłam babcine konfitury. A sama usiadłam w kącie z książką i słuchałam. Oni tak zabawnie się kłócili, kto będzie królem piratów, a Mateusz, jakbyś widziała — matka uśmiechnęła się — on wtedy wszystkich posadził na miejsca, każdemu powiedział, gdzie jego kubek, i nikogo nie pominął. Zrozumiałam wtedy: jeżeli syn od dziecka uczy się przyjaźnić, to i kochać będzie umiał.

Mateusz zawstydzony podrapał się po głowie, a Danuta położyła jego dłoń na swoich kolanach i cicho powiedziała:
— A moja mama zawsze mówiła, iż w domu powinna być cisza. Nigdy nie przyprowadzałam koleżanek. choćby ze szkoły bałam się zapraszać dziewczyny. Dlatego… kiedy Mateusz powiedział, iż u was można wszystko, najpierw nie wierzyłam.

Pani Jadwiga wstała, podeszła do Danuty i dotknęła jej ramienia:
— To prawda. Chcesz, jutro wpadnij na herbatę. Rano znów napiekę pierogów z kapustą.

Danuta nie wytrzymała, przytuliła się do niej, wtuliła twarz w ramię i wyszeptała:
— Dziękuję.

Mateusz patrzył na nie i milczał, ale w piersi czuł ciepło i spokój, jak w ten deszczowy wieczór jego dzieciństwa, gdy matka rozdawała kakao piratom. Kiedy Mateusz poszedł odprowadzać Danutę, pani Jadwiga już spała.

Po powrocie Mateusz poszedł do swojego pokoju, ale długo nie mógł zasnąć. Patrzył na księżyc za oknem i myślał o tym, jak dziwnie urządzone jest życie: dorastasz, a wszystko wraca do tego, czego uczono cię w dzieciństwie. I jeżeli matka kiedyś wpuszczała do domu obce dzieci, żeby nie bał się ludzi, to teraz on wpuścił do swojego serca Danutę, żeby nie bać się miłości.

Wiedział, iż dziś znów spotka Danutę, jutro też, i tak każdego dnia, póki są wakacje. A potem zobaczy. Najważniejsze, iż mają siebie nawzajem, i iż mama jest obok, i iż nikt nikogo się nie boi.

Kilka dni później pani Jadwiga sama zaprosiła Danutę na obiad. Nakryła stół, postawiła pierogi z wiśniami, a gdy dziewczyna nieśmiało przekroczyła próg, powiedziała:
— Wejdź, córeczko. Siadaj. U nas prosto: co jest, to na stole. Wiem, iż twoja mama nie pozwalała zapraszać gości, ale teraz nie jesteś gościem, tylko swoją. I zapamiętaj: nasz dom jest zawsze twoim.

Minęło około tygodnia od tamtych pamiętnych urodzin. Lato było upalne, zakurzone, a osada żyła swoim rytmem: ogródki, podlewanie, wieczorne pogawędki na ławkach. Pani Jadwiga wracała ze sklepu z zakupami, gdy na skrzyżowaniu spotkała Agnieszkę, starszą siostrę Danuty. Agnieszka pchała przed sobą wózek, w którym spokojnie pochrapywał jej półroczny synek.

— Dzień dobry, ciociu Jadziu — zawołała Agnieszka. — Dawno się nie widziałyśmy. Jak się pani miewa?
— Dzięki Bogu, żyjemy jakoś — odparła tamta, poprawiając torbę. — A u ciebie? Widzę, maluch już podrósł.
— Rośnie — uśmiechnęła się Agnieszka. — Oj, i kłopotliwy, ale to szczęście, jasne. Nawiasem mówiąc, słyszałam od Danutki, jak świętowali urodziny z Mateuszem. Opowiadała z takim zachwytem!

Pani Jadwiga rozpromieniła się:
— A jakżeby inaczej? Dziewczyna syna, jakże nie puścić. On u mnie poważny chłopak, bez głupot. Prezent wybrał, kolację zamówił, zrobił wszystko, żeby zapamiętała.

— Tak, Mateusz to u was fajny chłopak — zgodziła się Agnieszka. — Przystojny, dobrze wychowany. Nie to co niektórzy nasi, tylko w telefonach siedzą, a dobrego słowa nie usłyszysz.

Pogadały jeszcze o pogodzie, o cenach, o tym, iż niedługo żniwa. Agnieszka już miała popchnąć wózek dalej, gdy nagle się zatrzymała, zawahała, a potem, jakby od niechcenia, rzuciła:
— adekwatnie to wasz Mateusz jest chłopakiem jak się patrzy. Mówiłam to Danutce. Ale ona mi wtedy, wie pani, co odpowiedziała… No, to między nami, oczywiście. Powiedziała, iż niby nie do końca w jej guście, ale pójdzie, póki nie ma nikogo innego. Lepiej z nim niż samej siedzieć. Przepraszam, ciociu Jadziu, może mówię za dużo, ale pani swoja, zrozumie.

Agnieszka wzruszyła ramionami, uśmiechnęła się przepraszająco i potoczyła wózek dalej, zostawiając panią Jadwigę na środku ulicy z otwartymi ustami. Zakupy w torbie nagle zrobiły się ciężkie, a słońce zbyt jaskrawe.

— No nie — przemknęło przez myśl kobiecie. — Więc ona go trzyma na zapas… A Mateusz z całego serca, prezenty jej kupuje, urodziny jej wyprawił, a ona… jak rzecz, którą odstawia się na półkę, póki nie znajdzie się coś lepszego.

Do domu pani Jadwiga wróciła przygnębiona. W milczeniu nastawiła czajnik, przesypała mąkę do słoika, ale wszystko wypadało jej z rąk. Chciała natychmiast powiedzieć synowi, ale się powstrzymała. Mateusz był dorosły, sam powinien się rozeznać. Ale matczyne serce bolało.

Minęły dwa dni. Mateusz chodził ponury, na pytania odpowiadał jednym słowem, a choćby ukochane mamine pierogi nie poprawiały mu humoru. Pani Jadwiga nie wytrzymała i wieczorem, gdy siedział na ganku i patrzył w niebo, zapytała ostrożnie:
— Synku, wszystko w porządku z Danutą?

Mateusz długo milczał, po czym wycedził przez zęby:
— Wszystko, mamo. Skończone. Wczoraj spotkałem się z chłopakami, powiedzieli mi, iż słyszeli… no, generalnie Danutka chodzi i opowiada wszystkim, iż ja jej niezbyt potrzebny, iż jestem tylko na teraz, póki nie znajdzie kogoś „lepszego”. A w oczy mówiła mi, iż kocha, iż jestem jedyny…

Głos mu zadrżał. Pani Jadwiga usiadła obok, położyła rękę na jego ramieniu:
— To znaczy, iż nie trzeba było ci, synku, zakochiwać się w takiej dziewczynie. Widać nie zrozumiała, czym jest prawdziwe uczucie. Nie gniewaj się, ale matka zawsze wie, kto przyszedł z dobrocią, a kto przygląda się z boku.

— Sam do niej wczoraj zadzwoniłem — ciągnął Mateusz. — Powiedziałem, iż wszystko wiem. Na początku mówiła, iż to nieprawda, iż znajomi wszystko pomylili. A potem, mamo, wybuchła i powiedziała: „No i co z tego, iż tak myślałam? A czego się spodziewałeś? Jestem młoda, muszę wybierać. Nie jesteś najprzystojniejszy ani najbogatszy, ale póki co jesteś…”

Pani Jadwiga jęknęła i przytuliła syna:
— Boże… Wybacz jej, synku, nie trzymaj urazy, życie samo wszystko poukłada.

— Tak, mamo, nie chcę być opcją zapasową. Niech szuka swojego „lepszego”.

Więcej Mateusz o Danucie nie mówił. A gdy następnego dnia przybiegła na podwórko i wołała go:
— Mateusz, przepraszam, nie powinnam tak mówić — wysłuchał jej i wszedł do domu.

Pani Jadwiga wyjrzała przez okno, pokręciła głową i cicho powiedziała:
— Za późno, dziewczyno. Powiedziałaś to, co myślałaś. Teraz żyj z tym.

Danuta postała, postała, a potem odeszła. I więcej nigdy nie przyszła. A lato płynęło swoim rytmem. Pod koniec lipca Mateusz wyjechał do Krakowa, do firmy budowlanej, gdzie miał odbyć praktykę na budowie. Pojechał chętnie: potrzebował odskoczni, zmiany otoczenia. A tam, na placu budowy, poznał Weronikę.

Weronika pracowała w tym samym biurze jako dyspozytorka. Niska, z jasnymi, pięknymi lokami na głowie, mówiła cicho, ale stanowczo. Śmiała się jak dzwoneczek i nigdy nie pytała, ile ma pieniędzy ani gdzie był wczoraj. Interesowała się nim: jak minął dzień, czy jest zmęczony, co mu się śniło. Mateusz patrzył na nią i nie wierzył własnemu szczęściu.

Po pół roku oświadczył się jej. Weronika choćby się nie zawahała: powiedziała „tak” z taką szczerą radością, iż Mateuszowi serce zabiło szybciej.

— Ani razu nie żałowałam, iż się zgodziłam — szepnęła mu później, już w urzędzie stanu cywilnego, gdy wkładał jej obrączkę.

Pani Jadwiga na weselu mało się nie rozpłakała ze szczęścia. Obok siedziały jej stare przyjaciółki, sąsiadki i wszyscy zgodnie mówili:
— Piękna para! I panna młoda jaka delikatna, nieskora do hałasu, od razu widać, iż z dobrym sercem.

A dwa lata później urodził się Stasio — krzepki, niebieskooki maluch, który od razu został babcinym ulubieńcem. Mateusz z Weroniką przyjeżdżali do osady co weekend. Stasio biegał po podwórku, zbierał kwiaty dla babci, a wieczorami siadał jej na kolanach i słuchał bajek.

Pewnego razu, już późną jesienią, pani Jadwiga siedziała w kuchni, a Mateusz pomagał jej obierać ziemniaki. Za oknem mżył deszcz, przy stole siedziała Weronika z Stasiem na rękach.

— Mamo — powiedział nagle Mateusz — pamiętasz tę historię z Danutą?
— Pamiętam, synku — westchnęła.
— A ja się cieszę, iż tak wyszło. Gdyby mnie nie zdradziła, nigdy nie spotkałbym Weroniki. I Stasia byśmy nie mieli — spojrzał na żonę i syna, a oczy mu zajaśniały.

Pani Jadwiga uśmiechnęła się, otarła ręce w ścierkę i pogłaskała wnuka po głowie:
— To znaczy, iż wszystko, co się dzieje, zmierza ku dobremu. Sam mówiłeś: nie chcesz być na zapas. A teraz jesteś dla Weroniki i syna najważniejszy. I to, synku, jest najważniejsze.

Weronika o nic nie pytała, znała tę historię i nie zazdrościła przeszłości. Wzięła męża za rękę i cicho powiedziała:
— Szczęście lubi ciszę, Mateusz. I my go nie roztrwonimy.

Pani Jadwiga patrzyła na swoją rodzinę — taką, jaka jest: bez zbędnych tajemnic, bez planów awaryjnych, tylko miłość, która żyje nie słowami, ale czynami. I wiedziała, iż teraz będzie dobrze. Zawsze.