Mówią, iż z wiekiem stajesz się niewidoczny…
Że już nie jesteś ważny. Że przeszkadzasz.
Mówią to z takim chłodem, iż aż boli
jakby to, iż przestaniesz być zauważany, było częścią umowy na starość.
Jakbyś miał bez protestu zaakceptować miejsce w kącie…
stać się kolejnym meblem w pokoju
milczącym, bez ruchu, poza głównym nurtem.
Ale nie urodziłem się, by stać w kącie.
Nie będę się nikogo pytał o pozwolenie na istnienie.
Nie zamierzam ściszać głosu, by nie przeszkadzać.
Nie przyszedłem na świat, by stać się cieniem samego siebie,
albo by się umniejszać, by inni czuli się wygodniej.
Nie, proszę państwa.
W tym wieku gdy tylu ludzi czeka, aż zgaśnie mój płomień…
ja wybieram, by zapłonąć jeszcze mocniej.
Nie przepraszam za swoje zmarszczki.
Jestem z nich dumny.
Każda z nich to podpis życia
że kochałem, śmiałem się, płakałem i przetrwałem.
Odmawiam bycia kimś niewidzialnym
tylko dlatego, iż nie mieszczę się w młodzieżowych ramach
albo iż moje kolana nie wytrzymują już wysokich butów.
Wciąż mam pragnienia.
Zachowuję kreatywność.
Jestem wolnością.
A jeżeli kogoś to drażni… tym lepiej.
Nie wstydzę się swoich siwych włosów.
Wstydziłbym się, gdybym nie przeżył dość długo, by na nie zasłużyć.
Nie gasnę.
Nie poddaję się.
Nie schodzę ze sceny.
Wciąż marzę.
Wciąż śmieję się pełnym głosem.
Wciąż, jak potrafię, tańczę.
Wciąż wołam do nieba, iż wciąż mam coś do powiedzenia.
Nie jestem wspomnieniem.
Jestem obecnością.
Jestem spokojnym ogniem.
Jestem żywą duszą.
Jestem człowiekiem z bliznami
który nie potrzebuje już emocjonalnych kul.
Mężczyzna, który nie szuka czyjegoś spojrzenia, by wiedzieć, iż jest silny.
Dlatego nie mówcie o mnie biedaczek.
Nie lekceważcie mnie, bo mam swoje lata.
Nazwijcie mnie odważnym.
Nazwijcie mnie siłą.
Nazwijcie mnie po imieniu
z mocą i z kieliszkiem wzniesionym wysoko.
Nazwijcie mnie Stanisław.
I niech będzie jasne:
wciąż tu jestem…
wyprostowany, z duszą, która płonie.
Dziś zrozumiałem, iż wiek to nie powód, by znikać. To powód, by być jeszcze bardziej sobą, a nie cichą historią na marginesie.
