Motyle / DekaosDondi

po cóż różo kolcami ranisz
tak delikatne płatki twe
zapłaczą rosą przez gęstą szarość
sącząc łzy swoje na świtu mgłę

nie płacz łąko iż kwiaty więdną
magiczną wodą tej nocy śnisz
jesteś dla nich nową kolebką
snem twoim ciało o brzasku lśni

rześki strumyk wstążką srebrzystą
marzenia owija nurtem swym
białe motyle nutki formują
z oddechu łąki tu wiatr się skrył

przytulić ciernie do nagich dłoni
czerwone maki ujrzeć w nich
może jutrzenka źródłem nadziei
rozwodni ciemność do jasnych dni