Moja żona, Zosia Kowalczyk, była cicha jak mysz pod miotłą.
Nieśmiała od zawsze, od dziecka.
Kiedy spotykaliśmy się ze znajomymi w kawiarence w Krakowie, siadała z boku.
Wzrok miała utkwiony za oknem.
Nigdy nie odzywała się pierwsza.
Jeśli ktoś ją zagadnął, odpowiadała łagodnie, jakby śniła na jawie.
Nie robiła scen, nie była zazdrosna.
Nie żądała mojej uwagi.
Przyjmowała podarki z wdzięcznym skinieniem głowy.
Broszka z bursztynu z Gdańska, czekoladki od Wedla.
Wszystko brała tak samo spokojnie.
Nasze małżeństwo było zwyczajnie dobre.
Rozmywało się w codzienności jak cienie kasztanowców na plantach.
Nie mieliśmy przed sobą tajemnic, tak mi się wtedy zdawało.
Wracałem tramwajem numer 8 przez Rynek.
Wiedziałem, iż czeka na mnie gorący rosół.
I uśmiech Zosi, i błysk wypolerowanych podłóg.
Noce pachniały świeżym chlebem i wodą kolońską.
Byłem spokojny, może choćby zbyt spokojny.
Pewnego wieczoru wróciłem wcześniej niż zwykle.
Drzwi były zamknięte na klucz od wewnątrz.
Zapukałem, ale nikt nie otworzył.
„Zosia, jesteś tam?” – zawołałem.
Cisza trwała zbyt długo.
Usłyszałem szelest, jakby coś chowano w pośpiechu.
Wreszcie drzwi się otworzyły.
Zosia stała w fartuchu, uśmiechnięta jak zawsze.
„Przepraszam, kochanie, byłam w łazience” – powiedziała.
Nie uwierzyłem jej, choć nic nie powiedziałem.
Następnego dnia znalazłem w szafie nieznaną mi kopertę.
W kopercie były zdjęcia z Gdańska.
Zosia na zdjęciach uśmiechała się szeroko.
Stała obok mężczyzny, którego nie znałem.
„Kto to jest?” – zapytałem wieczorem.
Zosia zbladła, ale nie spuściła wzroku.
„To mój kuzyn, Henryk” – odpowiedziała spokojnie.
„Dlaczego mi nigdy o nim nie mówiłaś?”
„Bo nie sądziłam, iż to ważne.”
Coś w jej głosie brzmiało inaczej niż zwykle.
Nie było w nim nieśmiałości.
Było w nim zimne spokój.
Zacząłem obserwować ją uważniej.
Zauważyłem nowe perfumy na jej szyi.
Zauważyłem telefony, które urywała, gdy wchodziłem.
Pewnego dnia poszedłem za nią na Planty.
Zosia czekała na kogoś pod kasztanowcem.
Przyszedł Henryk, ten sam z fotografii.
Objął ją, jakby znali się bardzo dobrze.
Stałem w cieniu drzewa, nie mogąc się ruszyć.
Zosia, moja cicha, nieśmiała żona, śmiała się głośno.
Tak głośno, jak nigdy przy mnie.
Wtedy zrozumiałem, iż nie znałem jej wcale.
