Dziennik osobisty wpis
Dzisiaj znów wróciłam myślami do tego dnia, kiedy dowiedziałam się, iż dorastałam w rodzinie zastępczej.
Ciągle trudno mi w to uwierzyć. Ale już nie mam z kim o tym porozmawiać. Moich ukochanych rodziców już dawno nie ma. Najpierw tata zachorował, był coraz słabszy i w końcu odszedł. Niedługo później odeszła też mama.
Pamiętam, jak siedziałam przy łóżku mamy, trzymałam jej delikatną, bezwładną dłoń. Była bliska końca. Nagle zauważyłam, iż lekko otworzyła oczy:
Malgosiu, córeczko, nie potrafiliśmy ci z tatą nigdy powiedzieć Język się nie obracał Znaleźliśmy cię, wiesz? Tak, tak, w lesie cię znaleźliśmy, płakałaś, byłaś zagubiona. Czekaliśmy, iż ktoś cię będzie szukał. Zgłosiliśmy to na milicji. Ale nikt cię nie szukał. Może coś się stało, nie wiem Pozwolono nam cię adoptować.
W domu, w komodzie przy moich dokumentach, są różne papiery Korespondencja, przeczytaj to sobie. Wybacz nam, córeczko. Mama zamknęła oczy, zmęczona.
Mamusiu, nie mów tak nie wiedziałam, co powiedzieć, przytuliłam się do jej ręki Kocham cię, bardzo chcę, żebyś wyzdrowiała.
Ale cud się nie wydarzył. Po kilku dniach mamy już nie było.
Lepiej by było, gdyby nic mi wtedy nie powiedziała.
Swojemu mężowi i dzieciom nie mówiłam nic o ostatnich słowach babci. Sama też jakby o tym zapomniałam, wypierając jej wyznanie z pamięci.
Dzieci kochały babcię i dziadka ponad wszystko. Nie chciałam ich zamartwiać niepotrzebną prawdą.
Ale pewnego dnia, kierowana dziwnym impulsem, otworzyłam tę teczkę, o której mówiła mama.
Wyciąg z gazety, pisma, odpowiedzi. Zaczęłam czytać i nie mogłam przestać. Moi najukochańsi rodzice!
Znaleźli mnie półtoraroczną dziewczynkę w lesie. Byli już po czterdziestce. Nie mieli własnych dzieci. Nagle w ich życiu pojawiłam się ja, wyciągając w ich stronę rączki i głośno płacząc.
Wiejski dzielnicowy tylko rozkładał ręce nikt nie zgłosił zaginięcia dziecka.
Adoptowali mnie. Mama jednak całe lata szukała moich biologicznych krewnych.
Chyba już nie po to, by mnie oddać. Raczej, by się upewnić, iż nikt nigdy nie będzie mnie im odbierał.
Zamknęłam teczkę, schowałam ją głęboko na półce. Po co o tym wiedzieć?
Po tygodniu zadzwoniono do mnie z kadr:
Małgorzato Pawłowno, ktoś z poprzedniej pracy się tobą interesuje.
Obok kadrowej siedziała kobieta w moim wieku:
Dzień dobry, nazywam się Danuta. Bardzo chciałabym z panią porozmawiać spojrzała porozumiewawczo na kadrową chodzi o korespondencję z Anną Iliną. To pani mama?
Przecież mówiliście, iż to sprawa służbowa obruszyła się kadrowa takie sprawy załatwia się prywatnie!
Danusiu, może wyjdziemy na chwilę? zaproponowałam. Wyszłyśmy pod czujnym spojrzeniem kadrowej.
Proszę mi wybaczyć, historia jest dziwna, ale obiecałam zaczęła Danuta niepewnie.
Trzy lata temu spotkałam swoją pierwszą nauczycielkę z podstawówki w Sycowie. Potem gdzieś wyjechała, została zupełnie sama na starość. Zaprosiła mnie na herbatę. Poprosiła, żebym pomogła jej w pewnej sprawie. Jej córka zaginęła dawno temu, była malutka. Pisała w tej sprawie do pani mamy.
Proszę pani, moja mama nie żyje i ja się tym nie zajmuję odpowiedziałam chłodno i odwróciłam wzrok.
Rozumiem Ale wie pani, ona Pani nauczycielka, pani Weronika, jest bardzo chora. Rak. Mówią, iż zostało jej kilka czasu. Bardzo chciałaby jeszcze odnaleźć swoją córkę. Szuka jej przez całe życie. choćby dała mi kosmyk swoich włosów, by zrobić badanie. Wyobraża pani to sobie?
Już miałam zakończyć rozmowę, ale coś mnie powstrzymało:
Mówi pani, iż jest ciężko chora?
Danuta przytaknęła.
Wzięłam od niej woreczek z kosmykiem włosów i umówiłyśmy się, iż się zdzwonimy.
Tydzień później pojechałyśmy razem do szpitala, do Weroniki.
Weszłyśmy do sali, a ona zaczęła nam się przyglądać z niepewnością:
O, Danusiu, to ty! Dziękuję, kochana uśmiechnęła się lekko zawstydzona i pytająco spojrzała na mnie.
Pani Weroniko, odnalazłam ją. To Małgosia, sama chciała przyjechać Danuta podała Weronice kopertę.
Co to? choćby w okularach nic nie przeczytam popatrzyła na nas bezradnie.
Wynik testu Danuta wyciągnęła kartkę z koperty pisze tu, iż jesteście spokrewnione. Małgosia jest pani córką.
Twarz Weroniki rozpromieniła się, rozjaśniła radością. Nie potrafiła powstrzymać łez:
Dziecko moje, kochanie, dziękuję wyciągnęła do mnie ręce:
Moja najdroższa, jakie to szczęście Znalazłam cię. Żywa, piękna, taka podobna do mnie z młodości Najukochańsza moja, dziewczynko Całe noce budziłam się i miałam wrażenie, iż płaczesz, iż mnie wołasz.
Nie jestem tego godna.
Żyjesz. Teraz mogę odejść spokojna.
Po jakimś czasie z Danutą wyszłyśmy z pokoju Weroniki. Była bardzo osłabiona i zaraz zasnęła.
Dziękuję, Małgosiu, widzi pani, jak wiele jej to dało. Uczyniła pani ją bardzo szczęśliwą.
Kilka dni później Weronika zmarła.
Porwałam wtedy wszystkie papiery z maminej teczki. Nie chciałam, by ktokolwiek poznał tę bezużyteczną prawdę.
Nie ma tu nic do wiedzenia. Bo nie miałam i nie mam innej mamy niż ta, która mnie wychowała.
A Weronika? To święte kłamstwo. Czy dobrze zrobiłam? Uważam, iż to była najlepsza decyzja.
Każdy sam odpowiada przed Bogiem za wszystko, co w życiu uczynił.
