Nazywam się Rachel i mam trzydzieści siedem lat.
Ostatni rok był dla mnie wyjątkowo trudny.
Mój mąż wybrał życie z o wiele młodszą kobietą.
Straciłam też pracę i zostałam zupełnie bez środków.
Czułam, iż muszę na chwilę zniknąć z miasta.
Wynajęłam małą, cedrową chatkę w Vermont.
To miejsce wyglądało jak z pięknej pocztówki.
Chciałam tam tylko płakać i czytać książki.
Moje życie miało być ciche i bardzo skromne.
Pojawili się jednak moi sąsiedzi, Evelyn i George.
Na początku te wizyty były całkiem miłe.
Czułam się mniej samotna w tej głuszy.
Evelyn jednak ciągle przynosiła mi swoje jedzenie.
Niestety, jej potrawy smakowały po prostu fatalnie.
Lasagne była dziwnie słodka i bardzo kwaśna.
Mięso przypominało suche i twarde trociny.
Evelyn zawsze wyglądała na niezwykle dumną kobietę.
Nie miałam serca, by powiedzieć jej prawdę.
Uśmiechałam się więc i jadłam te dziwolągi.
Marzyłam tylko o tym, by wreszcie wyszła.
Pewnego dnia przyniosła mi dziwnego, przypalonego kurczaka.
Był tak twardy, iż nie dało się go ugryźć.
Czekałam cierpliwie, aż Evelyn wróci do siebie.
Wyszłam wtedy gwałtownie na podwórko z talerzem.
Chciałam po prostu wyrzucić to jedzenie do kosza.
Wtedy usłyszałam nagle za plecami czyjeś chrząknięcie.
Odwróciłam się i zobaczyłam uważnie patrzącego George’a.
Czy on widział, co zamierzam zrobić z obiadem?
George podszedł blisko i spojrzał na talerz.
Jego twarz stała się nagle bardzo poważna.
„Proszę pani” – powiedział cicho i spokojnie.
„Proszę to odłożyć na bok. Natychmiast”.
Byłam w wielkim szoku przez te słowa.
„Dlaczego mam to wyrzucić?” – zapytałam go cicho.
„Zaufaj mi” – odparł George z troską.
„Nie masz pojęcia, z kim masz do czynienia”.
Czy ona celowo mnie truje tym jedzeniem?
„Co masz na myśli?” – spytałam drżącym głosem.
George westchnął ciężko i spojrzał w okno.
„Evelyn nigdy nie gotowała w swoim życiu”.
„To skąd bierze te wszystkie dziwne potrawy?” – zapytałam.
„Ona je kupuje w pobliskiej, taniej jadłodajni”.
„Dlaczego mi je przynosi?” – dopytywałam zdziwiona.
„Chce sprawdzić, czy zjesz to bez narzekania”.
„Po co miałaby to robić?” – zapytałam ponownie.
„Jest byłą inspektorką sanitarną, kocha kontrolować ludzi”.
Zamarłam z przerażenia po tych słowach sąsiada.
„Czy ona zawsze tak postępuje?” – szepnęłam cicho.
„Tak, wybiera sobie kogoś na celownik” – odrzekł.
„Musisz być bardzo ostrożna przy tej kobiecie”.
„Co teraz powinnam zrobić?” – zapytałam go szybko.
„Po prostu przestań przyjmować od niej jakiekolwiek dania”.
„Czy ona się obrazi?” – zapytałam z obawą.
„Nie, ona szuka tylko słabych jednostek do dręczenia”.
George patrzył na mnie z wielkim zrozumieniem.
Poczułam, iż wreszcie ktoś mnie ostrzegł.
„Dziękuję za tę szczerość” – powiedziałam do niego.
„Nie ma za co, po prostu uważaj” – odparł.
Wróciłam do domu i poczułam wielką ulgę.
Już nigdy nie zjem nic od niej.
Evelyn nie będzie już dłużej mną manipulować.
Wreszcie czuję się bezpiecznie w mojej chatce.
To był koniec jej dziwnej, kulinarnej gry.
Wiem już, iż pozory potrafią bardzo mocno mylić.
Nigdy więcej nie przyjmę od niej żadnego posiłku.
