Mam 37 lat.
Ten rok był dla mnie najgorszy w życiu.
Mąż odszedł do młodszej kobiety.
Wkrótce potem straciłam pracę.
Zostałam bez pieniędzy i bez celu.
Postanowiłam uciec od wszystkiego.
Wynajęłam małą, drewnianą chatę w Vermont.
Chciałam ciszy, książek i spokoju.
Może trochę robótek na drutach.
Plan się sprawdzał — na początku.
Potem poznałam sąsiadów, Evelyn i George’a.
Starsze małżeństwo, bardzo troskliwe.
Codziennie pytali, czy dobrze się czuję.
To było wzruszające po tym wszystkim.
Ktoś wreszcie się o mnie martwił.
Był jednak jeden problem.
Gotowanie Evelyn.
Lasagne była przesłodzona i kwaśna naraz.
Mięso twarde jak podkowa.
Naleśniki spalone na węgiel.
Evelyn eksperymentowała bez końca.
I zawsze przynosiła mi efekty.
Ja próbowałam jeść, ile się dało.
Nie umiałam powiedzieć jej prawdy.
Była tak szczęśliwa, podając te dania.
Nie chciałam jej zranić.
Uśmiechałam się więc uprzejmie.
W myślach liczyłam minuty do jej wyjścia.
Gdy wychodziła, biegłam do zlewu.
Albo prosto na podwórko.
Pewnego popołudnia było tak samo.
Kurczak od Evelyn był niejadalny.
Wyszłam z talerzem na dwór.
Chciałam go po prostu wyrzucić.
Nie czułam żadnych wyrzutów sumienia.
Wtedy usłyszałam chrząknięcie za sobą.
Odwróciłam się i zobaczyłam George’a.
Stał i patrzył prosto na mnie.
Serce podeszło mi do gardła.
„Proszę pani” — powiedział cicho.
„Proszę to odłożyć. Natychmiast.”
Zamarłam z talerzem w ręku.
„Dlaczego?” — zapytałam szeptem.
„Proszę mi zaufać” — odpowiedział.
„Nie ma pani pojęcia, z kim ma do czynienia.”
Spojrzałam na niego z niepokojem.
„Z kim? Z Evelyn?” — spytałam drżącym głosem.
George rozejrzał się dookoła, jakby się bał.
„To nie takie proste” — szepnął.
Co adekwatnie chciał mi powiedzieć?
Czy Evelyn skrywała jakąś tajemnicę?
Czy jej gotowanie było tylko pretekstem?
Stałam tam, z talerzem w rękach, przerażona.
Nie wiedziałam już, komu ufać.
