Nigdy bym nie przypuszczała, iż własna rodzina może mi coś takiego zrobić wykorzystać moje zaufanie i zostawić mnie bez grosza. W naszym dwupokojowym mieszkaniu w Warszawie udziały były podzielone równo między mnie, mamę i siostrę. Babcia, która miała również dwupokojowe mieszkanie, obiecała w testamencie przekazać je swoim dwóm wnuczkom każdej po połowie. Plan zakładał, iż potem same zdecydujemy, która będzie tam mieszkać lub sprzedamy je i podzielimy się pieniędzmi.
Wtedy siostra, która zaszła w nieplanowaną ciążę, przeprowadziła się z mamą do naszego mieszkania. Ja studiowałam w Krakowie i mieszkałam w akademiku. W końcu siostra z rodziną zajęła większy pokój, a mama przeniosła się do mniejszego. Gdy przyjeżdżałam do domu, spałam z mamą w jednym pokoju ale wiedziałam, iż po studiach nie będę mogła tam wrócić ze względu na obecność szwagra. Mama, chcąc uniknąć konfliktu z mężem siostry, błagała mnie, abym “nie robiła kłopotów”. Zwierzyłam się babci ze swoich obaw. Ona zaproponowała, żebym oddała siostrze swoją część w naszym mieszkaniu, a ona zmieni testament, tak abym dostała od niej kawalerkę. Powiedziałam o tym mamie i siostrze, ale ta tylko się uśmiechnęła i zasugerowała, żebym z nią poszła do sądu, będąc pewną swego zwycięstwa.
W końcu podpisałam zrzeczenie się udziału w mieszkaniu, ale niestety babcia nie zdążyła zmienić testamentu. Jej stan zdrowia gwałtownie się pogorszył i zmarła, zanim formalności zostały załatwione. Siostra odziedziczyła całe dwupokojowe mieszkanie babci oraz połowę kawalerki, którą już zajmowała. Prosiłam mamę o wsparcie, ale ona stanęła po stronie siostry, mimo iż wcześniejsze ustalenia były jasne. Unikała mojego wzroku, mówiąc, iż przecież wszyscy mieszkamy pod jednym dachem, więc nie powinniśmy się kłócić.
Teraz moja mama w mieszkaniu siostry wykonuje głównie obowiązki gospodyni i opiekunki do dzieci. Jest ceniona, dopóki może wspierać ich finansowo swoją emeryturą. Martwię się jednak, co się stanie, kiedy jej pomoc przestanie być potrzebna. Nie mam innych bliskich krewnych, nie mam powodu, by zostać w Warszawie. Mama i siostra zawsze były zgraną drużyną. Podjęłam trudną decyzję, by odciąć z nimi kontakt to, co zrobiły, bardzo mnie zabolało, i wciąż nie potrafię wybaczyć.
