Moja siostra Grażyna i ja od zawsze miałyśmy relację pełną rywalizacji ona musiała być we wszystkim pierwsza. Wyszła za mąż zanim zdążyłam się obejrzeć, a rodzice zrobili dla niej wesele z taką pompą, jakby co najmniej prezydent Polski córkę wydawał. Kwiaty, fontanny z czekoladą, zespół, który wziął trzy razy więcej niż nasz roczny dochód. Kiedy przyszło do mojego wesela było po polsku: tanio, skromnie i każdy przyniósł flaszkę własną. Oczywiście rodzice tłumaczyli, iż cała forsa poszła na Grażynę i teraz muszą jeść pasztet z puszki do końca roku.
Grażyna zbudowała sobie wygodne życie z mężem i dwójką dzieciaków. Siedziała w domu, ewentualnie włóczyła się po kosmetyczkach, bo mąż, znany z rozmachu, wszystko jej zapewniał. Ja z kolei razem z moim Kubą zamieszkaliśmy u jego babci w Lublinie, żeby nie brać kredytu i nie utopić się w ratach na następne sto pięćdziesiąt lat. Ale w zamian zakasaliśmy rękawy otworzyliśmy własny sklep. Przez pierwszy rok spałam z myślami o paragonach i marzyłam o promocjach na śledzie, ale udało się. Biznes nam się rozwinął, mieliśmy choćby dwie kasy fiskalne i sklepowy monitoring.
I kiedy my triumfowaliśmy, Grażyna rozstała się z mężem. Okazało się, iż jej sukces rodzinny był kruchy jak beza na weselu. Mama od razu zadzwoniła z miną Matki Polki, błagając mnie, żebym przygarnęła Grażynkę do sklepu, bo jest samotną matką, a sama wiesz, jak ciężko jest kobietom po przejściach. Wiedziałam, iż do rozwodu przyczynił się głównie charakter Grażyny, a nie jakaś lichość losu.
Kiedy siostra do mnie zadzwoniła, zaczęła wywody o swoich umiejętnościach interpersonalnych, czyli tłumacząc na polski o plotkowaniu przy kawie. Oczekiwała, iż zatrudnię ją za 5000 zł miesięcznie, bez większych obowiązków, ale koniecznie z kartą na lunch w dobrej restauracji. Zaniemówiłam, słuchając, jak wylicza swoje warunki, jakby chciała się dostać do zarządu, a nie do sklepu garmażeryjnego Pod Babcią Haliną. Delikatnie, ale stanowczo jej odmówiłam. Nie miałam najmniejszej ochoty powtarzać scenariusza z jej wygórowanymi oczekiwaniami i humorkami wystarczy, iż przeżyłam to na jej weselu. Powiedziałam Grażynie, żeby lepiej rozejrzała się za inną opcją, bo nie zamierzam być od dzisiaj jej dojną krową.
