Zdarza się, iż mam już sześćdziesiątkę na karku i mieszkam samotnie w Warszawie. Nie mam dzieci, nie mam męża chociaż kiedyś, dawno temu, byłam żoną. Miłość pchała mnie do ślubu w wieku dwudziestu pięciu lat.
Małżeństwo rozpadło się przez niecne występki mojego męża. Kiedyś sprowadził swoją kochankę prosto do naszego mieszkania brakowało mu tylko fanfar i czerwonego dywanu. Ja oczywiście nie zamierzałam tego znosić: spakowałam walizki i wróciłam do rodziców. Ledwie minęły dwa miesiące od rozwodu, gdy dowiedziałam się, iż jestem w ciąży.
Nie miałam ochoty powiadamiać byłego męża. Żadnych telefonów, żadnych wiadomości postanowiłam, iż sama wychowam dziecko. Kiedy urodziłam syna w jednym ze szpitali na Ochocie, lekarze nie zwlekali z przekazaniem złych wieści: Pani dziecko jest bardzo słabe ale to jeszcze nie wszystko. Ma poważną, nieuleczalną chorobę. jeżeli dożyje jedenastu, dwunastu lat będzie cud.
Zmroziło mnie, nie wiedziałam co robić, gdzie się zwrócić. Karmiłam syna, pielęgnowałam go, a w głowie mieliłam tylko jedno: kiedy moje dziecko odejdzie?
Syn wytrwał do piętnastego roku życia. Pech chciał, iż umarł ledwie tydzień po śmierci mojego taty. Straciłam dwóch najważniejszych ludzi naraz.
Po ojcu odziedziczyłam mieszkanie duże, z cegły, w samym sercu miasta, gdzie choćby gołębie mają pretensje o segmentowy podział dachu. Przez te lata żyłam sama i nie szalałam z mężczyznami wciąż chciałam mieć dziecko, ale bałam się powtórki z tragedii, więc zrezygnowałam.
Gdy skończyłam czterdzieści pięć lat, zainwestowałam w laptopa ot, żeby móc kontaktować się z rodziną i poczytać plotki o celebrytach z Mokotowa. Rodzina od razu zwietrzyła, iż nie mam nikogo do towarzystwa zaczęli przyjeżdżać turami, przynosząc upominki: czekoladki z najlepszej Wedel, poduszki z haftem, ceramiczne lwy. Oczywiście, między jednym piernikiem a drugim pytali, czy spisałam testament a jeżeli nie, to nagle zaczynali lamentować nad własnymi finansami i dzielić się marzeniami o apartamencie w centrum. Niektórzy choćby podgryzali się wzajemnie, żeby wypaść na lepszych w moich oczach jakby byli na konkursie Polska Racja Rodzinna.
A prawda jest taka, iż od dawna wiem, komu zostawię mieszkanie. Mam przyjaciółkę, a jej córka zawsze pomaga mi bezinteresownie czy to zakupy, czy drobne sprawy w banku, czy noszenie kwiatów na Powązki. Moja rodzina chce tylko klucze, a nie relacje.
Ostatecznie przestałam odbierać telefony i czytać wiadomości ale, wiadomo, polska rodzina się nie podda. Pewnego dnia zadzwonił kuzyn i zapytał bezczelnie, czy jeszcze żyję i kto dostanie mieszkanie. Poczułam się tak urażona, iż zablokowałam wszystkich niech sobie piszą na kartkę, a list wrzucą do Wisły.
