RODZONA ŻONA
Jak ci się udaje tyle lat żyć z jedną żoną? Jaki jest sekret? mój brat zawsze zadawał te pytania, gdy przychodził w gości.
Miłość i ogromna cierpliwość. Oto cały sekret odpowiadałem za każdym razem tak samo.
Ten przepis nie dla mnie. Kocham wszystkie kobiety. Każda to dla mnie zagadka. A żyć z przeczytaną książką? Daj spokój śmiał się brat.
Mój młodszy brat Marek ożenił się, gdy miał osiemnaście lat. Jego wybranka, Jagoda, była od niego o dziesięć lat starsza. Cicha, dobra dziewczyna zauroczyła się Markiem na całe życie. Dla niego była tylko zabawą.
Jagoda wprowadziła się do domu męża, gdzie mieszkało jeszcze siedmiu członków rodziny. Urodziła syna, Miłosza. Była przekonana, iż w końcu złapała szczęście za nogi. Dla młodego małżeństwa przeznaczono maleńki pokoik.
Jagoda miała cudowną kolekcję porcelanowych figurek, które traktowała z ogromnym pietyzmem. Zbiór składał się z dziesięciu rzadkich statuetek. Wszystkie ustawiła w widocznym miejscu na starym kredensie. Cała rodzina wiedziała, ile te delikatne figurki dla niej znaczą. Często siadała przy kredensie i z czułością oglądała je, podziwiając kunszt.
Sam wtedy dopiero zastanawiałem się nad życiem. Szukałem tej jedynej na zawsze. Z czasem mi się to udało z żoną jestem już ponad pięćdziesiąt lat.
Marek i Jagoda byli razem dziesięć lat. Ona nie miała wielu powodów do dumy z tego związku. Starała się być dobrą żoną, całą duszą kochała męża i syna. Potulna, skromna, ugodowa kobieta. Czego Marek w niej brakowało?
Pewnego dnia brat wrócił do domu wstawiony. Coś mu się nie spodobało w Jagodzie zaczął się czepiać, żartować paskudnie, szarpać ją za ręce. Jagoda, czując, iż nadchodzi kłótnia, bez słowa wyszła z pokoju, zabierając Miłosza na podwórko. I nagle rozległ się straszny trzask. Jagoda od razu wiedziała to tłuczone figurki! Wbiegła do pokoju i nie wierzyła własnym oczom.
Jej ukochana kolekcja leżała na podłodze w kawałkach. Tylko jedna statuetka cudem ocalała. Jagoda podniosła ją delikatnie i pocałowała. Nic nie powiedziała mężowi tylko z oczu popłynęły łzy.
Od tamtej chwili między Markiem a Jagodą pojawiła się przepaść. Wydaje mi się, iż Jagoda zaczęła żyć jakby obok tej rodziny. przez cały czas wykonywała wszystkie obowiązki, była przykładną żoną, świetną gospodynią, ale bez dawnej pasji jakby na siłę.
Marek zaczął pić coraz częściej. W jego otoczeniu zjawili się podejrzani znajomi, krzykliwe kobiety. Jagoda to przeczuwała, ale wszystko tłumiła w sobie. Robiła się coraz bardziej zamknięta i samotna. Marek pojawiał się w domu coraz rzadziej, zupełnie zapomniał o rodzinie. Widząc, iż nie zdoła dogonić wiatru w polu, Jagoda pogodziła się z tym losem. W końcu rozwiedli się bez krzyków, awantur i wzajemnych żali. Jagoda z Miłoszem wyjechała do rodzinnego miasta. Ocalała statuetka samotnie została na komodzie Jagoda zostawiła ją na pamiątkę.
Marek nie rozpaczał po rozwodzie. Zaczął hulaszcze życie bez zasad i zobowiązań. Łatwo się zakochiwał, jeszcze łatwiej rozstawał. Trzy razy się żenił i rozwodził. Lubił upijać się do nieprzytomności. A przecież pracował w Instytucie Ekonomicznym, był wziętym i cenionym ekonomistą, doradzał firmom z całej Polski. Wydał podręcznik z własnym nazwiskiem na okładce. Rokowano mu wielką przyszłość. Alkohol i chaos w życiu wszystko przekreśliły.
W pewnym momencie rodzina uwierzyła, iż Marek się opanował. Z oddechem ulgi przyjęliśmy wiadomość o jego nowym, spokojnym ślubie z oszałamiającą kobietą. Zaproszono nas na kameralny ślub. Wybranka miała siedemnastoletniego syna. gwałtownie okazało się, iż Marek i pasierb nie znajdą wspólnego języka.
Byli zbyt różni, obcy sobie nawzajem. Marek nie przywiązywał do tego wagi. Chyba nie do końca rozumiał, iż żeni się z kobietą w pakiecie. To właśnie pasierb stał się powodem rozwodu po pięciu latach prawie doszło między nimi do tragedii.
Potem przewinęły się przez jego życie kolejne chwilowe znajome: Lila, Bożena, Alina Wszystkie uwielbiał, z każdą chciał spędzić życie.
Ale życie miało dla niego inny plan. Gdy Marek skończył pięćdziesiąt trzy lata, okazało się, iż jest śmiertelnie chory. Wtedy nie było przy nim już żadnej z ukochanych kobiet. Wszystkie przepadły bez śladu. Opiekowaliśmy się Markiem ja i nasze siostry.
Szymon, pod łóżkiem mam walizkę. Podaj mi ją Marek mówił powoli i z trudem się ruszał.
Zajrzałem pod łóżko, wyciągnąłem zakurzoną walizkę. Otworzyłem aż przecierałem oczy ze zdumienia. W środku leżały porcelanowe figurki. Każda szczelnie owinięta w miękką serwetkę, żeby nic im się nie stało.
Zbierałem je dla Jagody. Nie mogłem zapomnieć jej niemego wyrzutu, gdy zobaczyła potrzaskaną kolekcję Oj, nacierpiała się ze mną Przecież wszędzie, gdzie byłem w delegacji, kupowałem, co się dało. Spód walizki jest podwójny weź stamtąd pieniądze. To moje oszczędności oddaj wszystko mojej Jagodzie. Niech mi wybaczy. Nie spotkamy się już. Szymon, przysięgnij, iż jej to przekażesz Marek odwrócił się do ściany.
Dobrze, Marek, zrobię wszystko głos mi się łamał. Czułem, iż brat odchodzi bezpowrotnie.
Kopertę z adresem Jagody mam pod poduszką, weź ją Marek nie obejrzał się na mnie. Nie dał rady.
Jagoda wciąż mieszkała w rodzinnym mieście. Miłosz ciężko chorował, lekarze byli bezradni, sugerowali wyjazd za granicę, może tam pomogą. Dowiedziałem się o tym z listu Jagody, który znalazłem pod poduszką Marka. Okazało się, iż mimo wszystko korespondowała z byłym mężem, choć tylko ona pisała. Marek nie odpisywał.
Po pogrzebie brata przygotowałem się do drogi. Musiałem wypełnić jego ostatnią wolę.
Jagodę spotkałem na małej stacji kolejowej. Była wzruszona na mój widok, przytuliła mnie.
Ojej, Szymon, jesteście z Markiem jak dwa krople wody!
Wróczyłem jej walizkę, poprosiłem o wybaczenie dla brata, jak mi przykazał:
Jagoda, wybacz nieudolnemu mężowi. To dla ciebie. Tam są pieniądze i jeszcze coś od Marka. Obejrzyj w domu. Byłaś dla niego najbliższą żoną. Nie zapominaj o tym.
Pożegnaliśmy się na zawsze.
Dostałem od niej tylko jeden list.
Szymonie, dziękuję tobie i Markowi za wszystko. Cieszę się, iż Marek był w moim życiu. Figurki udało się sprzedać znalazł się prawdziwy kolekcjoner. Nie mogłam patrzeć na nie spokojnie każda z nich była dotykana przez Marka. Szkoda, iż tak wcześnie odszedł. Za te pieniądze pojechaliśmy z Miłoszem do Kanady, gdzie od lat mieszkała moja siostra. Już nic mnie tu nie trzymało. Cały czas miałam nadzieję, iż Marek mnie jeszcze wezwie. Nie zrobił tego Ale jestem szczęśliwa, iż uważał mnie za swoją żonę. To znaczy, iż nie zapomniał do końca. Miłosz tu się odnalazł, czuje się znacznie lepiej. Żegnaj.
Adresu zwrotnego nie podała…
