Moja najdroższa. Opowieść Marina dowiaduje się, iż wychowała się w rodzinie zastępczej. Wciąż trud…

Moja najdroższa. Opowieść

Marlena niedawno dowiedziała się, iż dorastała w rodzinie zastępczej.

Wciąż trudno jej było w to uwierzyć. Nie miała już jednak z kim o tym porozmawiać. Jej przybrani rodzice odeszli niemal jeden po drugim. Najpierw zaczął podupadać tata. Położył się i już nie wstał. Niedługo potem odeszła mama.

Tamtego dnia Marlena siedziała przy łóżku mamy, trzymając w dłoni słabą, bezwładną dłoń. Mama była już bardzo słaba. I nagle Marlena zobaczyła, jak mama lekko otwiera oczy:

Marlenko, córeczko, nie zdołaliśmy z tatą ci tego powiedzieć. Język nam nie chciał się do tego przyznać Znaleźliśmy cię. Tak, znaleźliśmy, w lesie, płakałaś, zgubiłaś się. Czekaliśmy, iż ktoś cię będzie szukał. Zgłosiliśmy sprawę na milicję. Nikt się po ciebie nie zgłosił. Może coś się stało, nie wiem. Pozwolono nam cię przygarnąć.

W domu w komodzie, gdzie trzymam dokumenty, są różne papiery Korespondencja, przeczytaj sobie. Wybacz nam, córuś. Mama westchnęła i zamknęła oczy.

Mamusiu, nie mów tak nie wiedząc co powiedzieć, Marlena przytuliła dłoń matki do twarzy, mamusiu kochana, tak cię kocham. Bardzo chcę, żebyś wyzdrowiała.

Ale cud się nie zdarzył. Po paru dniach mamy zabrakło.

Lepiej by było, gdyby Marlena nigdy tego nie usłyszała.

Swojemu mężowi i dzieciom nie powiedziała wówczas nic o słowach babci. Sama też, jakby zepchnęła to wyznanie mamy na krańce swojej pamięci.

Dzieci bardzo kochały babcię i dziadka. Marlena nie chciała poruszać wszystkich tą niechcianą prawdą.

Jednak pewnego dnia, pod wpływem niejasnego impulsu, otworzyła tę teczkę, o której mówiła mama.

Wycięty z gazety artykuł, pisma urzędowe, odpowiedzi. Marlena zaczęła czytać i nie mogła przestać. Kochani, najdrożsi rodzice!

Odnaleźli ją, Marlenę, kiedy miała półtora roku, w lesie. Sami mieli już ponad czterdzieści lat, a dzieci nie mieli. I nagle zapłakana dziewczynka wyciągała do nich rączki.

Wiejski dzielnicowy tylko rozkładał ręce nikt nie zgłosił zaginięcia dziecka.

Zaadoptowali Marlenę. Ale mama wciąż szukała jej bliskich.

Wyglądało na to, iż już nie po to, by ich odnaleźć. Chciała się upewnić, iż nikt już nie będzie się do ich ukochanej córki zgłaszał.

Marlena zatrzasnęła teczkę i schowała głęboko na półce. Po co komu ta prawda?

Tydzień później niespodziewanie wezwano ją do kadr:

Marlena Pawłowna, ktoś interesuje się panią z byłego zakładu pracy.

Obok kadrowej siedziała kobieta, mniej więcej w wieku Marleny:

Dzień dobry, nazywam się Nadzieja. Muszę z panią porozmawiać. Spojrzała wymownie na kadrową. To w sprawie korespondencji Barbary Iliny. Pani jest jej córką?

Mówili, iż to ze starej pracy kadrowa zirytowana pokręciła głową. Sprawy osobiste załatwiamy po godzinach!

Nadzieja, chodźmy na korytarz, porozmawiamy zaproponowała Marlena. Wyszły pod czujnym spojrzeniem kadrowej.

Proszę mi wybaczyć, to dziwna sprawa, ale obiecałam zaczęła zdenerwowana Nadzieja. Trzy lata temu spotkałam swoją pierwszą nauczycielkę. We Wręczycy, uczyła mnie w podstawówce. Potem wyjechała. Została całkiem sama, zestarzała się. Zaprosiła mnie na herbatę. Poprosiła o pomoc. Twierdziła, iż jej córka zaginęła wiele lat temu, była maleńka. Pisała z pani mamą.

Proszę wybaczyć, Nadziejo, mama zmarła, a ja nie zajmuję się tą sprawą odpowiedziała Marlena sucho i odwróciła wzrok.

Rozumiem, Marlena. Tylko wie pani, ta nauczycielka, Wera Wasiliewna, jest bardzo chora. Ma raka, lekarze nie dają jej dużo czasu. Bardzo chce jeszcze odnaleźć córkę, której szuka całe życie. Dała mi choćby kosmyk włosów, żeby zrobić badania genetyczne. Można sobie to wyobrazić?

Marlena chciała już zakończyć rozmowę, ale coś ją powstrzymało:

Pani mówi, iż jest bardzo chora?

Nadzieja przytaknęła.

Marlena wzięła od Nadziei woreczek z puklem włosów, umówiły się na kontakt.

Tydzień później razem jechały do szpitala, do Wery Wasiliewnej.

Weszły do sali, a Wera z trudem rozróżniała twarze wchodzących:

O, Nadziu, to ty! Dziękuję, kochana. Uśmiechnęła się wdzięcznie i niepewnie spojrzała na Marlenę.

Pani Wero, znalazłam ją. To Marlena. Sama chciała przyjechać. Nadzieja podała Wierze kopertę.

Co to? Bez okularów chyba nie odczytam jej oczy patrzyły bezbronnie.

To wynik badań Nadzieja wyjęła kartkę. Tu jest napisane, iż jesteście rodziną. Marlena to pani córka.

Twarz Wery rozjaśniła się, rozpromieniała. Łzy szczęścia spłynęły jej po policzkach:

Moje dziecko, kochanie Jakie to szczęście. Znalazłam cię. Żyjesz, jesteś taka ładna, do mnie z młodości podobna. Moje dziecię, kochanie Całe życie budziłam się po nocach, wydawało mi się, iż płaczesz, wołasz mnie.

Nie zasługuję na przebaczenie.

Żyjesz, żyjesz. Teraz jestem spokojna.

Po jakimś czasie Nadzieja i Marlena wyszły z sali. Wera zmęczona zapadła w drzemkę.

Dziękuję, Marlena, dziękuję Widzisz sama, w jakim jest stanie. Uczyniłaś ją szczęśliwą.

Kilka dni później Weronika Wasiliewna odeszła.

Marlena podarła wszystkie papiery z teczki mamy. Nie chciała, by ktoś kiedykolwiek poznał tę niepotrzebną prawdę.

Zresztą, o czym tu mówić? Przecież tak naprawdę Marlena nigdy nie miała innej matki.

A Weronika Wasiliewna? To po prostu święte kłamstwo. Czy postąpiła słusznie? Marlena wierzy, iż to była najlepsza decyzja.

Ale każdy sam przed Bogiem odpowiada za to, co zrobi w życiu.