Moja kochana. Opowieść
Maria dowiedziała się, iż dorastała w rodzinie zastępczej.
Do dziś trudno jej w to uwierzyć. ale już nie było z kim o tym porozmawiać. Jej przybrani rodzice odeszli jedno po drugim. Najpierw ojcu zabrakło sił. Położył się i już nie wstał. Zaraz potem odeszła mama.
Tamtego dnia Maria siedziała przy maminych łóżku, trzymając jej wychudzoną, bezwładną dłoń. Mama była bardzo słaba. Nagle Maria zauważyła, iż matka lekko otwiera oczy:
Marysiu, córeczko, my z tatą nigdy nie umieliśmy ci tego powiedzieć. Nie mieliśmy serca… Znaleźliśmy cię. Tak, znaleźliśmy cię w lesie, płakałaś, zgubiłaś się. Czekaliśmy, iż ktoś cię będzie szukał. Zgłaszaliśmy to na milicji. Ale nikt się po ciebie nie zgłaszał. Może coś się wydarzyło, nie wiem. Pozwolono nam cię zaadoptować.
W domu, w komodzie, tam gdzie moje dokumenty, są różne papiery… Korespondencja, poczytaj sobie, jeżeli chcesz. Wybacz nam, Marysiu. Mama jest już zmęczona po tych słowach zamknęła oczy.
Mamusiu, co ty mówisz Maria przytuliła rękę matki do policzka, nie znajdując słów mamusiu, ja cię kocham i tak bardzo chcę, żebyś wyzdrowiała.
Lecz cud nie przyszedł. Po kilku dniach mamy już nie było.
Lepiej by było, gdyby nie mówiła jej prawdy.
Mężowi i dzieciom Maria nie powiedziała wtedy nic o ostatnich słowach babci. Sama też niemal o tym zapomniała, wypierając wyznanie matki z pamięci.
Dzieci bardzo kochały babcię i dziadka. Maria nie chciała burzyć ich spokoju tą niepotrzebną już prawdą.
Jednak pewnego dnia, pod wpływem niepojętego impulsu, otworzyła tę teczkę, o której mówiła mama.
Wycięty artykuł z gazety, zapytania, odpowiedzi. Maria zaczęła czytać i nie mogła przestać. Kochani, najukochańsi rodzice!
Znaleźli ją, Marię, półtoraroczną, w lesie. Sami byli już po czterdziestce. Nie mieli dzieci. A tu płacząca dziewczynka wyciąga do nich rączki.
Wiejski milicjant rozkładał ręce nikt nie zgłosił zaginięcia dziecka.
Zaadoptowali Marię. ale mama wciąż szukała jej rodziny.
Wydaje się, iż już nie po to, by ją znaleźć, ale by się upewnić, iż nikt nie upomni się o ich ukochaną córeczkę.
Maria zamknęła teczkę i wsunęła ją głęboko do szuflady. Komu potrzebna jest taka prawda?
Tydzień później Maria została wezwana do kadr:
Pani Mario Pawłowno, interesują się panią z poprzedniego miejsca pracy.
Obok kadrowej siedziała kobieta w wieku zbliżonym do Marii:
Dzień dobry, nazywam się Nadzieja. Muszę z panią porozmawiać rozejrzała się nieco niepewnie w sprawie korespondencji pani Leokadii Ilnickiej. Jest pani jej córką?
Miało być, iż sprawa z pracy oburzyła się kadrowa takie sprawy prywatne trzeba załatwiać poza godzinami!
Nadziejo, wyjdźmy, porozmawiajmy zaproponowała Maria. Wyszły pod ciężkim wzrokiem kadrowej.
Proszę wybaczyć, historia jest dziwna, ale obiecałam zaczęła nieśmiało Nadzieja:
Trzy lata temu spotkałam swoją pierwszą nauczycielkę. Uczyłam się u niej w podstawówce w Wiciowie. Potem wyjechała. Samotna, staruszka już. Zaprosiła mnie na herbatę. Poprosiła o pomoc. Podobno jej córeczka zaginęła dawno temu, była malutka. Korespondowała w tej sprawie z pani mamą.
Przepraszam, Nadziejo, mama nie żyje, ja już się tym nie zajmuję odparła oschle Maria i odwróciła się.
Przepraszam, Mario, rozumiem. Ale wie pani, pani Leokadia, nauczycielka, jest bardzo chora. Ma raka. Lekarze mówią, iż kilka jej zostało. Bardzo pragnie znaleźć córkę, której szuka przez całe życie. choćby dała mi pasemko włosów, by zrobić badanie genetyczne. Może pani sobie wyobrazić?
Maria już miała zakończyć rozmowę, ale coś ją powstrzymało:
Mówi pani, iż jest naprawdę ciężko chora?
Nadzieja skinęła głową.
Maria odebrała od niej torebkę z puklem włosów i umówiły się na kontakt.
Po tygodniu jechały już razem do szpitala do pani Leokadii.
Weszły na oddział, a Leokadia Ilnicka półślepo starała się rozpoznać gości:
O, Nadziu, to ty! Dziękuję ci, kochana uśmiechnęła się z wdzięcznością i pytająco spojrzała na Marię.
Pani Leokadio, znalazłam ją. To Maria, sama chciała przyjechać powiedziała Nadzieja, wręczając jej kopertę.
Co to? W okularach i tak nie przeczytam oczy miała pełne bezbronności.
To wynik badania genetycznego Nadzieja wyjęła kartkę tu jest napisane, iż potwierdzono pokrewieństwo. Maria to pani córka.
Twarz Leokadii rozjaśniła się, promieniała. Łzy szczęścia same popłynęły jej po policzkach:
Moje dzieci, kochani moi, dziękuję wam wyciągnęła ręce do Marii.
Moja kochana, jakież to szczęście! Znalazłam cię. Żywa, piękna, podobna do mnie z młodości. Moja córeczko, codziennie budziłam się nocami, słysząc twój płacz, wzywasz mnie…
Nie mam przebaczenia.
Jesteś, żyjesz. Teraz już jestem spokojna.
Po jakimś czasie Nadzieja i Maria wyszły od Leokadii. Była już bardzo wyczerpana, usnęła.
Dziękuję, Mario, widzi pani, jak ona słaba. Dała jej pani szczęście.
Po paru dniach Leokadii Ilnickiej już nie było.
Maria podarła wszystkie papiery z matczynej teczki. Nie chciała, by ktokolwiek dowiedział się tej niepotrzebnej prawdy.
Ale przecież nie było innej mamy dla niej nigdy.
A Leokadia? To po prostu święte kłamstwo. Czy dobrze postąpiła? Maria wierzy, iż to było najlepsze rozwiązanie.
Zresztą, każdy sam przed Bogiem odpowiada za czyny swoje.
