Moja ciocia zostawiła mi dom, ale moi rodzice się z tym nie zgadzali. Chcieli, żebym sprzedał dom, o…

Hej, potrzebuję ci opowiedzieć, co się ostatnio przydarzyło. Moja ciocia Barbara zostawiła mi swój mały domik w Krakowie, ale rodzice nie byli z tego zadowoleni. Chcieli, żebym go sprzedał, wypłacił im pieniądze i zostawił sobie jakąś część. Mówili jednym głosem, iż nie mam do tego prawa.

Czasem najbliżsi mogą być najgorszymi wrogami. Nieźle to brzmi, ale moi rodzice po prostu mnie nie lubią. Mam wrażenie, iż nie są prawdziwą rodziną. Z moją młodszą siostrą, Zuzanną, jest zupełnie inaczej. Nie mamy nic wspólnego, nie chcę być jak ona, nie podoba mi się jej charakter, a mimo to rodzice zawsze ją przedstawiali jako wzór do naśladowania.

Zuzanna dopiero od ósmej klasy w szkole, ciągle nie szanuje starszych i nie dba o siebie. Nie wiem, kogo mam brać za przykład Ja jako najstarsza w rodzinie musiałam nosić używane ciuchy, które Zuzanna już nie chciała, a ona kupowała nowe, modne rzeczy. Nikt nie wierzył, iż naprawdę jesteśmy siostrami. Ja byłam grzeczna i schludna, a ona wulgarna i bez zahamowań. Jedyną, która mnie naprawdę kochała, była ciocia Barbara, siostra mojego taty. Nie mając własnych dzieci, opiekowała się mną i naprawdę była dla mnie bliższa niż rodzice i siostra. Spędzałyśmy ze sobą mnóstwo czasu, a ona nauczyła mnie wszystkiego, co wiem. Czułam się przy niej jak w domu i nie chciałam wracać do własnego.

Teraz mogę śmiało powiedzieć, iż to ona mnie wychowała. Była krawcową i przekazała mi miłość do szycia. Ciocia Barbara była ciężko chorą, więc nie spieszyła się z zakładaniem rodziny. Gdy skończyłam szkołę, odszła. Zostawiła mi swój mały domik w Krakowie.

To nie złagodziło jednak bólu po stracie ukochanej osoby. To dziedzictwo przypominało prezent losu w końcu miałam szansę wyjść z tej kłopotliwej sytuacji i zacząć spokojniejsze życie. Jedyną obawą było to, iż tata uważa się za głównego spadkobiercę tego domu. Przewidywałam już wielki skandal.

Moje obawy się potwierdziły, kiedy rodzice i Zuzanna dowiedzieli się o wszystkim. Chcieli, żebym sprzedała dom, oddała im pieniądze i zostawiła sobie trochę z zysku. Twierdzili jednogłośnie, iż nie mam do tego prawa. Gdy zobaczyli, iż ich argumenty mnie nie przekonują, zaczęli się ubolewać i przypominać, iż wciąż jesteśmy rodziną. Nagle przypomnieli sobie rodzinne więzi.

Moje zdanie jest proste: tak, sprzedam dom, ale tylko po to, by kupić inny, jak najdalej od nich. choćby z wyciągniętą bronią nie podam im nowego adresu. Zasługuję na szczęśliwe życie bez ich obecności.

Chcę to załatwić jak najszybciej i zacząć nowy rozdział.