Dziennik osobisty, 15 czerwca
Moja była teściowa nie przestaje ingerować w moje życie.
Ma już 52 lata i jest matką mojej zmarłej żony, Małgorzaty.
Ożeniłem się młodo, mając 23 lata. Małgorzata zaszła w ciążę na krótko przed ślubem i wtedy urodziła się nasza córka Zosia.
Po dwóch latach nasze życie całkowicie się odmieniło Małgorzata ciężko zachorowała i w krótkim czasie odeszła.
Zostałem sam z Zosią. Przeprowadziłem się wtedy z powrotem do rodziców do Białegostoku, żeby pomogli mi przy wychowaniu córki. Pracowałem wtedy po 10 godzin dziennie, a oni mogli zająć się Zosią taka była nasza umowa.
Po niedługim czasie dostałem awans i stać mnie było na własny dom, jakieś pół godziny jazdy od rodziców. Od tego momentu Zosia była pod opieką albo moich rodziców, albo opiekunki (uważałem, iż rodzice powinni mieć też czas dla siebie i nie obciążać się cały czas wnuczką). Dziś Zosia ma już osiem lat.
Wtedy moja była teściowa podjęła decyzję, która bardzo mnie zaskoczyła: postanowiła przeprowadzić się do Białegostoku, by być bliżej wnuczki. Przyznam, nie oczekiwałem tego, zwłaszcza, iż dzieliło nas wtedy ponad 1000 kilometrów od Kołobrzegu!
Pomyślałem: „No dobrze, Małgorzata była jej jedynym dzieckiem, a Zosia to jej jedyna wnuczka. Może choćby to oczywiste.”
Ale od przeprowadzki byłej teściowej zaczęły się schody…
Przez większość czasu przesiaduje w moim domu tak, przez cały dzień, a czasami jeszcze dłużej. Kiedy wracam z pracy, ona już tam jest. Żeby tego było mało, zawłaszczyła sobie także weekendy wpadam z wizytą, mówi, choć ta wizyta trwa od rana do wieczora.
Przechadza się po domu choćby wtedy, gdy Zosia jest w szkole. Tłumaczy się takimi argumentami:
Beze mnie nikt tu nie posprząta kurz się sypie codziennie, facet nie da sobie sam rady.
Kwiaty więdną, za kilka dni trzeba będzie je wyrzucić.
Wczoraj widziałam podejrzane osoby za płotem, ale nie odważyły się wejść, bo byłam w środku.
Nie bój się, pieniędzy ci nie ukradnę.
Czuję czasem, iż ona wyobraża sobie, iż dusza Małgorzaty wciąż mieszka z nami. Słychać ją, jak rozmawia sama ze sobą, jakby naprawdę miała przed sobą kogoś jeszcze w tym domu…
Po kilku rozmowach próbowałem jej wytłumaczyć, iż jej obecność jest dla mnie krępująca i zaburza moją prywatność. Udawała, iż słucha, ale…
W zeszłym tygodniu wydarzyło się coś, co przelało czarę goryczy. Od półtora roku spotykam się z Justyną to dziewczyna, z którą naprawdę dobrze się czuję. W ten weekend miałem wreszcie okazję, by zaprosić ją do siebie, Zosia akurat nocowała u dziadków.
Zjedliśmy kolację, obejrzeliśmy film, usiedliśmy razem na kanapie, gdy nagle usłyszałem głośny stuk i szelest na korytarzu. Odwracam się i widzę, jak w drzwiach stoi była teściowa, choćby nie pofatygowała się zadzwonić, zapukać po prostu weszła jak do siebie!
Czyżby znów musiała uratować kolejną pelargonię?
Niestety, nie ja pierwszy wybuchłem. To ona poirytowała się okropnie i jeszcze zanim zdążyłem jakkolwiek zareagować, oskarżyła mnie o zdradę zmarłej żony i brak szacunku do jej pamięci.
Byłem w szoku, ale zebrałem się w sobie, powiedziałem jej wszystko, co miałem na sercu, zabrałem jej klucze i poprosiłem, by opuściła mój dom:
Nie jesteś tu już mile widziana!
Moja była teściowa nie ma nikogo poza mną i Zosią. Moja rodzina, w tym rodzice, radzą mi, żebym spróbował się z nią dogadać. Wiem, powinna mieć kontakt z wnuczką i pewnie będę czasem puszczał Zosię do niej w odwiedziny. Ale nasz dom musi pozostać naszym azylem.
Tymczasem nie potrafię i nie chcę już dalej tolerować jej obecności o każdej porze dnia i nocy. Trzeba postawić granicę. Dla mojego i Zosi spokoju taki jest mój ostateczny werdykt.
