Mój ojciec zostawił mnie i moją mamę, kiedy miałem zaledwie dwanaście lat. Zostaliśmy bez dachu nad głową i jakiejkolwiek pomocy. choćby nie powiadomił policji miałem wrażenie, jakby całkowicie o nas zapomniał. Gdy miałem piętnaście lat, pojawiły się kolejne trudności: w naszym mieszkaniu zjawiła się para młodych ludzi, żądając, żebyśmy zwolnili jeden pokój, bo mój ojciec podobno im go oddał.
Kiedy mama zadzwoniła do niego z pytaniem, o co chodzi, bez żadnego współczucia stwierdził, iż ci młodzi są dla niego jak własne dzieci. Mama nie chciała już żyć we wspólnym mieszkaniu, więc zdecydowała się je sprzedać, a część pieniędzy oddała osobie, którą ojciec przedstawiał jako swoją bliską. Za resztę mama kupiła online, przez agencję nieruchomości, dwupokojowe mieszkanie. Żeby pomóc jej spłacać kredyt, musiałem na kilka lat odłożyć naukę i iść do pracy.
Ostatecznie moja mama zmarła, zostawiając mi jeszcze rok na spłatę reszty kredytu. W tym trudnym momencie ojciec pojawił się znowu w moim życiu, wyrzucony przez swoją nową żonę. Był już stary, schorowany, z głodową emeryturą, adekwatnie bezdomny. Przyszedł prosić mnie o pomoc. Gdy go zobaczyłem, nie mogłem powstrzymać się od pytania, czy był zawsze taki bezwzględny, czy po prostu głupi. Przez dwadzieścia lat nie interesował się moim losem, nie okazał ani grama troski czy wsparcia, odebrał mi mieszkanie, na które miałem prawo, utrudnił mi edukację i sprowadził na mnie ogromne kłopoty finansowe czy naprawdę sądził, iż przyjmę go z otwartymi ramionami?
Nie poczułem do niego litości. Być może ktoś inny okaże mu współczucie, ale na pewno nie ja pomyślałem. Zrobił o wiele więcej dla kogoś, kogo uznawał za własne dziecko, a moje dobro kompletnie ignorował. Jasno powiedziałem mu, iż jeżeli potrzebuje wsparcia, niech zwróci się do osoby, którą zawsze faworyzował, a nie do syna, którego porzucił i zaniedbał tyle lat temu. Poprosiłem, żeby na zawsze wykreślił mnie i mój adres ze swojego życia, bo nigdy nie był i nie będzie dla mnie prawdziwym ojcem.
