To jest opowieść o mnie, mężczyźnie, który, mając 27 lat, marzył o dziecku, ale mogłem mieć je tylko z kobietą, która była żoną innego i którą głęboko kochałem. Niestety, jej zasady nie pozwalały jej zostawić męża i się ze mną związać. W rezultacie partnerka zaszła w ciążę, a chociaż mnie wspierała, niewielu z mojej rodziny, poza moją matką, było po mojej stronie. Dla mojego ojca posiadanie dziecka poza małżeństwem było powodem do wstydu i nie chciał uznać mojej córki za swoją wnuczkę. Ból w sercu nie pozwolił mi zabrać córki do domu rodziców, gdzie wiedziałem, iż nie zostanie mile widziana.
Mama ciągle mnie prosiła, żebym przyszedł, ale wiedziałem, iż to tylko ona naprawdę chciała nas zobaczyć. Za to brat bardzo mnie kochał i uwielbiał moją córkę. Kiedy dziewczynka skończyła dwa lata, brat postanowił się ożenić i zaprosił nas na ślub. Na początku wahałem się, nie chcąc psuć mu święta. Byłem przekonany, iż ojciec nie będzie zadowolony i nie zaakceptuje mnie z córką. Jednak brat, mama i przyszła bratowa namówili mnie, żebym przyszedł.
Na weselu było mnóstwo dzieci, a moja córka wyróżniała się, nie tyle urodą, co tym, iż była najciemniejsza z nich wszystkich. Obserwowałem ją cały wieczór. Wiedziałem, jak bardzo ojciec kocha dzieci, ale nie spodziewałem się, co się wtedy wydarzy. Odwróciłem się i zobaczyłem, jak ojciec trzyma moją córkę na rękach. Przytulali się i rozmawiali ze sobą naprawdę szczerze. Nie przerywałem im i pozwoliłem cieszyć się wspólnie spędzonym czasem. Cały wieczór minął w poruszającej atmosferze.
Pod koniec uroczystości ojciec podszedł do mnie i mocno mnie objął. Szczerze przeprosił i poprosił, żebym wrócił do domu razem z wnuczką. Większość gości wiedziała o wcześniejszym sporze i szeptano o tym między sobą, ale dla mnie to już nie miało znaczenia. Wybaczyłem ojcu i teraz moja córka ma dziadka. Czyż to nie jest prawdziwe szczęście?
