Mąż zawsze powtarzał mi, iż nie jestem wystarczająco kobieca. Najpierw rzucał to od niechcenia iż powinnam się bardziej malować, nosić sukienki, być delikatniejsza. Nigdy taka nie byłam. Zawsze byłam raczej konkretna, praktyczna i niespecjalnie dbająca o powierzchowność. Pracuję, rozwiązuję problemy, po prostu robię to, co trzeba. Znał mnie od tej strony. Nigdy nie udawałam nikogo innego.
Z czasem te uwagi zaczęły się pojawiać coraz częściej. Zaczął mnie porównywać do kobiet, które widzieliśmy na Instagramie, do żon naszych znajomych, do koleżanek z pracy. Mówił, iż wyglądam raczej jak kumpel niż żona. Słuchałam, czasem się kłóciliśmy, a potem życie toczyło się dalej. Nie myślałam, iż to coś poważnego. Brałam to za normalne różnice charakterów w związku.
W dniu, w którym pochowałam ojca, wszystko to straciło na znaczeniu. Byłam jak we śnie, którym rządzą dziwne reguły. Nie spałam, nie jadłam, nie potrafiłam myśleć o niczym innym niż jak przetrwać pogrzeb. Włożyłam pierwsze czarne ubrania, które wpadły mi w ręce, nie zrobiłam makijażu, nie uczesałam się tylko absolutne minimum. Nie miałam na nic siły.
Zanim wyszliśmy z mieszkania na Powiślu, mąż spojrzał na mnie i zapytał:
Serio tak pójdziesz? Nie mogłabyś się choć trochę ogarnąć?
Nie mogłam zrozumieć, co właśnie usłyszałam. Powiedziałam mu, iż nie obchodzi mnie, jak wyglądam, właśnie straciłam ojca. A on na to:
No tak, ale wiesz, ludzie będą gadać. Wyglądasz niechlujnie.
Poczułam się dziwnie, jakby coś ciasno ścisnęło mnie w środku, jakby serce stało się kamieniem.
Podczas stypy stał z innymi. Składał kondolencje, ściskał dłonie, wyglądał poważnie. Ale wobec mnie był chłodny. Nie przytulił mnie ani razu, nie zapytał, czy daję radę. Kiedy mijaliśmy lustro w przedpokoju, szepnął cicho, żebym wzięła się w garść, bo tata nie chciałby mnie widzieć w takim stanie.
Po pogrzebie, już w naszym mieszkaniu pachnącym wilgotną herbatą, zapytałam go, czy naprawdę tylko to widział w tamtym dniu. Czy nie zauważył, iż jestem rozbita na milion kawałków. Odpowiedział, żebym nie przesadzała, bo on tylko mówi, co myśli, a kobieta nie powinna się zaniedbywać choćby w takich chwilach.
Od tego momentu patrzę na niego inaczej.
Ale nie potrafię odejść.
Czuję, iż bez niego nie istnieje mój świat.
