Dziś znowu przyszło mi przemyśleć, jak to wszystko się potoczyło, iż mój mąż pracuje, a ja pokrywam wszystko z własnych pieniędzy. Czasem sama się zastanawiam, jak się znalazłam w takim miejscu swojego życia. Gdybyście mnie zapytali, jak mogłam na to przystać, odpowiedziałabym, iż miłość naprawdę potrafi zaślepić. Byłam tą ślepotą dotknięta najbardziej. Przez całe życie dążyłam do czegoś, uczyłam się i starałam, by być samodzielną. Mama od zawsze powtarzała mi, iż o ile chcę godnie żyć w Polsce, muszę pracować sumiennie. Mówiła też, iż kobieta powinna być silna i niezależna bo nigdy nie wiadomo, jak się życie ułoży i czy nie przyjdzie radzić sobie samotnie.
No i pewnie właśnie przez to ostatnie przykazanie wszystko się poplątało. Gdy poznawałam kolejnych mężczyzn, byłam zbyt stanowcza nie wielu chciało wiązać się z kobietą, która doskonale radzi sobie sama. Wtedy jeszcze ciągle pokutował obraz Polki, którą trzeba się opiekować, pokazując swoją męskość. Ja natomiast byłam typem, który nie czekał na pomoc.
Potem całą swoją energię skierowałam w pracę. Skończyło się tym, iż byłam singielką do 35. roku życia, aż spotkałam Darka. Rówieśnika. Zdziwiło mnie to, iż akceptował mój charakter. Nie naciskał, nie narzucał się, kiedy mówiłam, iż dam radę sama po prostu przyjmował to do wiadomości. Nie dostawałam od niego kwiatów, nie słyszałam czułych szeptów, które mnie zwykle irytowały. Dzięki temu przy nim czułam się partnerką na równych prawach. Ale już wtedy powinnam była przewidzieć, iż moja tak ceniona „równość” okaże się układem, w którym tracę najwięcej.
Po ślubie Darek zamieszkał u mnie w Warszawie. Sam miał pokój w mieszkaniu swojej mamy w Ząbkach, ale ja zdecydowanie nie wyobrażałam sobie wspólnego życia w domu teściowej historie koleżanek skutecznie mnie do tego zniechęciły. Przez pierwszy miesiąc po ślubie Darek nie przekazał mi choćby złotówki ze swojej pensji, mówiąc, iż musi spłacić kredyt, który wziął na leczenie mamy.
Milczałam, starałam się być wyrozumiała. Przecież jesteśmy rodziną niech spłaci zobowiązanie, a potem będziemy prowadzić wspólny budżet. Ale minęło siedem miesięcy, a kredyt wciąż istniał. W kółko słyszałam, iż w pracy mu obniżyli etat, iż pensja za mała, a to znowu coś innego. Słowem, wszystko opłacałam ja: rachunki, zakupy, kino, wyjazdy nad Bałtyk i bilety do teatru. Potem powiedział mi nawet, iż chce odkładać pieniądze na dom na Mazurach. Może na przyszłość.
Przez pięć lat nie pokazał mi ani jednego wyciągu bankowego. Wciąż powtarzałam sobie, iż jesteśmy rodziną, więc muszę ufać. Ale w końcu się pokłóciliśmy. Czy to normalne, żeby przez tyle lat utrzymywać męża? Spakował się i wrócił do mamy do Ząbek. Po trzech dniach nie wytrzymałam samotności i sprowadziłam go z powrotem do siebie. I znowu wróciło stare zero udziału w domowych wydatkach. Czuję się wykończona i bezsilna. Mam ochotę kupić sobie nową sukienkę, pojechać z koleżankami do SPA na Mazurach, ale nie mogę każda złotówka idzie na rodzinę.
Czasem myślę: rozwieść się? A może w końcu się zmieni? Ciągle nie wiem. Wciąż mi się wydaje, iż może lepsze jutro przyjdzie jak typowa Polka nie potrafię podjąć tej decyzji.
