Wyobraź sobie taką scenę: mój mąż zaprosił swoją byłą żonę, żebyśmy wspólnie spędzili Sylwestra. Jego pomysł, totalna wtopa. Wszystko zaczęło się dwa tygodnie wcześniej.
Wchodzę do domu, a on z takim dziwnym spojrzeniem trochę winny, trochę zdecydowany, tak iż od razu czuję, iż coś jest nie tak. Wiesz, taki wzrok: Nie pytam, tylko informuję. I mówi:
Ola do mnie dzwoniła mówi, iż nasz syn chce spędzić Sylwestra z ojcem. Przyjadą do nas. Tylko na jeden wieczór. Siedzimy razem, kolacja i tyle. Kupiłem mu choćby prezent Mam nadzieję, iż nie masz nic przeciwko?
No oczywiście, iż miałam. Zawsze miałam.
Ale co z tego? Za każdym razem, gdy próbowałam spokojnie zaproponować:
A może spotkasz się z nimi w kawiarni?
Albo pójdziesz do nich na godzinę ze świątecznymi życzeniami?
Czy nie możesz wziąć syna tylko na spacer w dzień?
i tak zderzałam się z tą samą ścianą.
Ścianą manipulacji, poczucia winy, tekstami w stylu nie rozumiesz mnie.
Chcesz, żeby mój syn mnie znienawidził? Żeby myślał, iż mam nowe życie i dla niego nie ma już miejsca? Przechodzi trudny czas. Musi czuć, iż nie został porzucony!
Mówił to takim tonem, jakby mnie błagał, żebym mu wybaczyła, iż nie chce porzucić dziecka w lesie.
I wiesz co? Znowu odpuściłam.
Bo go kochałam.
Bo wierzyłam, iż kiedyś to wszystko się zatrzyma.
I nadszedł 31 grudnia.
Od rana biegałam jak z motorkiem. Mieszkanie lśniło, bo wiedziałam, iż ona znajdzie najmniejszą drobinkę kurzu. Później gotowanie sałatka według przepisu mojej babci, ta, którą wszyscy chwalą. Druga sałatka, do której odwiedziłam trzy różne sklepy, żeby zdobyć odpowiednie składniki. I galaretka z nóżek ulubiona mojego męża.
Nie dlatego, iż chciałam komuś zaimponować.
Po prostu nie chciałam usłyszeć:
Nawet tego nie potrafisz
A powód, żeby się przyczepić, zawsze się znalazł.
Przyjechali o dziewiątej.
Ona lodowata, elegancka, droga, wyniosła. Jej spojrzenie mówiło wszystko choćby nie musiała nic mówić, żeby czuć się gorszą.
Syn typowy nastolatek, niesamowicie podobny do niej.
Uścisnął ojca, mnie ledwo skinął głową i wylądował na kanapie z telefonem i słuchawkami.
Już w progu zaczęła swój inspekcję:
Ach, ten dywan przez cały czas tu jest? Mówiłam ci, iż taki się nie sprawdza.
Sprawdza się, jest ciepły próbowałam tłumaczyć spokojnie.
Ciepły tak. Ale styl styl to zupełnie co innego, prawda?
Powiedziała to tak, jakbym popełniła stylistyczną zbrodnię.
Potem przyszło jedzenie.
Tu: za dużo majonezu.
Tam: coś tu nie jest świeże.
No i ten tekst, który zawsze mnie kłuł:
Mój syn tego nie je. Młodzi mają inne gusta.
A wtedy jej syn, nie odrywając oczu od telefonu, tylko rzucił:
Tak, to jest okropne. Kupcie lepiej chipsy.
Mój mąż w tych momentach znikał.
Jak cień.
Nalewał jej wino.
Uśmiechał się sztucznie.
Próbował rzucać żarty do syna, dostając w odpowiedzi tylko monosylabiczne mruknięcia.
A co najgorsze?
Udawał, iż nie słyszy, jak mnie poniżają.
Jego strategia była prosta:
żeby nie było awantury.
Żeby jakoś przetrwać wieczór.
Udawać normalność.
A ja siedziałam, grzeczna, uśmiechnięta, perfekcyjna gospodyni
A w środku coś krzyczało.
Nie czułam się kobietą.
Nie czułam się partnerką.
Byłam obsługą przy cudzym rodzinnym stole.
I nadszedł ten moment, który co roku mnie dobijał.
Pięć minut przed północą, włączyli telewizor.
Wszyscy usiedli odświętnie, jakby byli aktorami w spektaklu.
Ona przesunęła moją szklankę na bok i postawiła swoją bliżej jego.
Zaczęły bić dzwony.
Wszyscy wstali.
Mój mąż patrzył w ekran jak zahipnotyzowany.
A kiedy powinien wznieść toast jako gospodarz
ona podniosła kieliszek.
Jej oczy przypadkiem lekko się zaszkliły.
Patrzyła na niego nie w kieliszek, tylko w twarz. Intensywnie. Osobiście.
I mówi:
Chcę wypić za nas. Za to, iż mimo wszystko, wciąż jesteśmy rodziną. Dla naszego syna.
Wtedy zrozumiałam wszystko.
Jak się zarumienił.
Jak spuścił wzrok.
Jak spojrzał na nią.
I uśmiechnął się niewinnie, ale ciepło.
To nie był uśmiech dla gościa.
To był uśmiech do kobiety z przeszłości, która wciąż jest częścią jego życia.
W tej sekundzie prawda mnie uderzyła jak potężny cios:
Nie jestem żoną w tym przedstawieniu.
Jestem tłem.
Po północy była 00:10.
Już rozmawiali żywo.
Ona siedziała obok niego tak, jakby to jej miejsce.
Dotykała go niby przyjacielsko po ramieniu.
Opowiadała o sukcesach syna, jakich ważnych ludzi zna, co dzieje się w ich kręgach.
A on kiwał głową i udawał, iż mnie nie widzi.
Syn sięgnął przez stół po jeszcze jedną porcję sałatki jakby mnie nie było.
O 00:15 wstałam.
Nie wiem jak, ale zrobiłam to tak, iż wszyscy zamilkli.
Poszłam do przedpokoju.
Założyłam płaszcz.
Wciągnęłam buty.
Chwyciłam torebkę.
Dopiero wtedy mój mąż zareagował:
Co robisz?! Gdzie idziesz?!
Spojrzałam spokojnie.
Bez łez, bez histerii.
Tylko szczerość.
Wasza rodzina, jak widzę, jest w komplecie. Moje miejsce nie jest przy tym stole. Idę świętować Nowy Rok ze swoją przyjaciółką.
Ona otworzyła buzię ze zdziwienia.
A potem w jej oczach pojawiło się coś jakby satysfakcja.
Syn wykrzywił usta.
Mąż pobladł:
Co ty opowiadasz?! Wracaj! Przecież to święto!
Uśmiechnęłam się delikatnie.
Może dla was. Dla mnie święto właśnie się zaczyna. I będzie bez gości, przez których czuję się niewidzialna. Tylko proszę, żebyście jutro posprzątali po sobie. Naczynia, podłogę, ozdoby. Wy jesteście rodziną. W tym domu już nie będzie darmowej obsługi.
Odwróciłam się.
Szczęśliwego Nowego Roku.
I wyszłam, nie oglądając się za siebie.
Na dworze było zimno.
Mróz od razu mnie otrzeźwił.
Fajerwerki rozcinały nocne niebo.
Wyjęłam telefon i napisałam do Agaty:
Wyszłam. Będę za 20 minut.
Zaparkowałam w sąsiedniej dzielnicy.
Szedłam przez śnieg i czułam, jak lata upokorzenia topnieją z każdym krokiem.
Nie uciekłam.
Ja wyszłam.
Z własnego wyboru.
Zostawiłam ich tam pod girlandami, przy pustych toastach niech grają przedstawienie szczęśliwa rodzina.
A mój Nowy Rok zaczął się tu, na cichej, mroźnej ulicy, z poczuciem wolności.
Po raz pierwszy nie byłam gościem na cudzym święcie.
Byłam autorką swojego życia.
Potem były trudne rozmowy.
Mnóstwo szczerych słów. Mnóstwo ciszy.
A miesiąc później rozstaliśmy się.
On wrócił do swojego starego życia.
Jakby tamta noc była według scenariusza, który musiał dokończyć.
Ale wiesz, życie samo gwałtownie karze za bycie słabym.
Ten drugi raz, który chciał zbudować na poczuciu winy i rutynie nie wytrzymał długo.
Rozpadł się.
A ja?
Ja przeżyłam najtrudniejszą zimę.
Potem zrobiłam sobie prezent, którego nikt mi nie odbierze.
Wzięłam urlop.
Pojechałam z Agatą tam, gdzie jest lato i morze nie zadaje głupich pytań.
To tam śmiałam się.
Tam odzyskałam siebie.
I tam poznałam kogoś, kto nie sprawiał, iż czułam się zbędna.
Od tamtej pory święto to nie data.
Święto to uczucie, iż jesteś kochana na pierwszym miejscu, a nie po czyimś wspomnieniu.
A Ty jak myślisz jeżeli facet stawia byłą żonę ponad aktualną, to znaczy, iż naprawdę kocha, czy po prostu boi się zostać sam?