Mój mąż zaczął nagle codziennie odwiedzać kościół św. Anny w centrum Krakowa. Pomyślałam, iż może w końcu odnalazł wiarę, na stare lata człowiekowi różne refleksje do głowy przychodzą. Zwłaszcza po pięćdziesiątce niejedno już się widziało. Ale nie przypuszczałam, iż jego nawrócenie to będzie tylko przykrywka.
Zaczęło się powolutku. Od Wielkanocy coraz częściej mówił o Bogu, o zbawieniu, o tym, iż coś mu ciąży na duszy, iż chce zacząć żyć inaczej, porządniej. Pomyślałam sobie, iż chyba przechodzi ten cały kryzys wieku średniego. Przez lata nie rozmawialiśmy zbyt wiele o wierze, ale jeżeli chce znaleźć ukojenie w modlitwie przecież nie będę się sprzeciwiać. On wychodził codziennie równo o wpół do szóstej, a ja zostawałam w domu, gotowałam spokojnie rosół na niedzielę albo pierogi dla wnuczki.
Po jakimś czasie dostrzegłam drobne zmiany w jego zachowaniu. Zawsze wyprasowana koszula, włosy zaczesane na gładko, a czasem choćby zapach nowej wody kolońskiej. Spytałam raz, trochę żartem, czy to dla proboszcza się tak stroi. Odparł poważnie, iż do kościoła należy iść schludnie, bo Pan Bóg też patrzy. Zrobiło mi się choćby trochę wesoło, ale nie ciągnęłam tematu. Przynajmniej nie siedzi w piwnicy z piwem, nie kłóci się, nie zrzędzi. Tylko ten kościół.
Wszystko się zmieniło pewnej niedzieli, kiedy wróciliśmy z obiadu u jego siostry, Hanny, na Nowej Hucie. Przez przypadek wzięłam jego kurtkę podobną do mojej. Szukałam kluczy i znalazłam paragon z kawiarni obok bazyliki Mariackiej. Dwie kawy, dwa serniki, czwartek, godzina 18:05. Przecież w czwartki miał być na różańcu.
Nic mu nie powiedziałam. Jeszcze nie wtedy. Następnego dnia postanowiłam zobaczyć, jak ta msza wygląda. Usiadłam z tyłu, prawie przy samej ścianie. Mąż rzeczywiście był siedział w trzeciej ławce od ołtarza, modlił się żarliwie. Wyszedł jako pierwszy po komunii. Ruszyłam za nim na zewnątrz, a tam zobaczyłam ją. Stała w płaszczu w kolorze kości słoniowej, uśmiechnięta, czekała na niego. Młodsza ode mnie, może czterdziestka. Pocałowali się, tak jak kochankowie, nie jak dawni znajomi.
Przejście do domu zajęło mi wieczność. Kolana mi się uginały, a serce waliło jak dzwon na Wawelu. Ale nie czułam gniewu, tylko wstyd. Pięć lat po ślubie, piętnaście, trzydzieści człowiek myśli, iż już nic go nie zaskoczy…
Rano podeszłam do niego przy śniadaniu i powiedziałam cicho:
Jak ona ma na imię?
Zmieszał się. Popatrzył na mnie i bez udawania odpowiedział:
Izabela. Poznałem ją w kościele, pomaga przy dekorowaniu ołtarza.
I ty też jej pomagasz, tak? zapytałam gorzko.
Nie potwierdził, nie zaprzeczył. Cisza była bardziej wymowna niż słowa.
Nie zrobiłam sceny. Nie krzyczałam. Tylko powiedziałam spokojnie:
Skoro tak ci dobrze z modlitwą, to teraz możesz się modlić o nowy dach nad głową. Pakuj się, to już nie jest twój dom.
Tydzień później już mieszkał u koleżanki z parafii. Nasze córki Zuzanna i Malwina przyjęły to po dorosłemu, choć nie kryły zaskoczenia. Zuzanna przytuliła mnie i powiedziała:
Mamusiu, lepiej teraz niż później. Masz jeszcze życie przed sobą.
Przez pierwsze tygodnie nie potrafiłam znaleźć sobie miejsca. Bałam się, iż już nikt mnie nie pokocha, iż zostanę sama, bez nadziei i bez przyszłości. Ale z czasem dotarło do mnie, iż wolę samotność niż życie w kłamstwie.
Dzisiaj mija już sześć miesięcy. Czasem widzę ich razem na Plantach, jak idą pod rękę, a on wygląda, jakby nie wiedział, co się adekwatnie wydarzyło. Niekiedy przychodzi mi do głowy, iż może wróci, ale wtedy przypominam sobie ten zapach jej perfum i to spojrzenie, z którym wychodził z kościoła.
Dobrze wiem jedno nie chcę być z kimś, kto do bycia szczerym potrzebuje murów kościoła. Ja wolę żyć prawdziwie, choćby jeżeli czasem boli.
