Podróż nasza zaczęła się gęstą mgłą ponad piętnaście lat temu, gdy z moim mężem, Zbigniewem, obrączki się splątały na weselu, gdzie koty śpiewały mazurki. Na początku mieszkaliśmy z jego mamą w bloku w Łodzi, z widokiem na stare tramwaje, a razem pracowaliśmy w fabryce, gdzie maszyny warczały w rytmie naszych marzeń. Później przenieśliśmy się do akademika z korytarzami długimi jak klucze do nieznanych drzwi i życie snuło się jak gazeta w niedzielny poranek.
Wierząc, iż Zbigniewa kariera może rozkwitnąć jak kasztany w maju, prosiłam, żeby poszedł na studia, a ja w tym czasie sortowałam jego notatki, pisałam eseje pełne gwiazd i raporty pachnące kawą, wszystko po to, by dyplom rozbłysł w jego biurku i awans był w zasięgu ręki. Chociaż moje własne wykształcenie na Uniwersytecie Łódzkim nie wydało plonów, pocieszałam się spokojem naszej rodziny, tuląc go wbrew brakom i cieniom.
Gdy syn Janek podrósł do wieku, w którym marzy się o dinozaurach, pojawiła się na świecie nasza córka, Mirosława, z oczami jak jezioro Śniardwy. Po pewnym czasie wróciłam do pracy, ale nasze dzieci miały odporność jak porcelanowe figurki wiecznie coś bolało, więc stałam się ich opiekunką i pielęgniarką. Mimo trosk i niepewności, ogrzewałam się przy cieple rodzinnej miłości, wdzięczna za każdy jej promyk.
Oddanie Zbigniewa dla pracy wzmogło się niczym lodowaty wiatr nad Bałtykiem, ale udało nam się kupić własne mieszkanie w Gdańsku, a nasze dzieci śmiały się w swoich pokojach, kręcąc się w kalejdoskopowym tańcu szczęścia. Zaczęło mi jednak doskwierać, jak często mąż znikał wieczorami, zostawiając w domu echo śladów po skarpetach.
Któregoś dnia dowiedziałam się o jego przygodzie od starej znajomej z pracy, która miała w sercu podobny kamień. Zderzyłam się z kochanką Zbigniewa w jego biurze prosiłam, by zostawiła naszą rodzinę w spokoju. Ona jednak roześmiała się jękliwie, publicznie upokorzyła mnie, jakby jej słowa były ostre jak ogórki kiszone, bez żadnej skruchy w spojrzeniu.
Gdy Zbigniew przyszedł wtedy, przyznał się do zdrady i oznajmił, iż chce rozwodu, bo ma dość życia jak z dwoma słońcami jedno fałszywe, drugie prawdziwe. Wynajął najlepszych prawników w Warszawie i zostawił mnie z dziećmi bez grosza, bez troski o to, czy mamy za co kupić chleb za złote, czy ciepło zimą. Zatracił się w nowym związku, a ja nie mogłam podnieść się z tej pustki. Dzięki wsparciu rodziców kupiłam skromne mieszkanie na przedmieściach i znalazłam pracę w księgarni, by utrzymać naszą małą rodzinę. Świat zaczął nabierać kolorów.
Rok później, gdy liście szumiały tajemniczo, Zbigniew stanął pod moimi drzwiami z twarzą bladszą niż śnieg w Zakopanem. Stracił pracę, wypadek odebrał mu siły, nowa żona opuściła go bez pożegnania. Nigdy nie powiedział przepraszam zachowywał się wyniośle, jakby każda prośba była zapachem obcego miasta. Mimo błagań odmówiłam mu pomocy. Zabrał nam wszystko, troskę i spokój. Teraz, jak sen, w którym dzieci jadą na rowerach po chmurach, postanowiłam, iż dla nich i dla siebie będę światłem, tak jak on dawniej postawił na siebie.