Mój mąż zaczął codziennie znikać o tej samej godzinie, gdy dzwony na Mariackiej wybijały wpół do szóstej. Wkładał wyprasowaną koszulę, poprawiał włosy w lustrze nad kredensem i powtarzał, iż idzie na mszę do św. Anny. Myślałam, iż Kraków zaczarował go na nowo po pięćdziesiątce ludzie dziwnieją, wyciągają różańce, chodzą na rekolekcje, rozważają sens pokolenia, które już nie czeka na cud.
Od Wielkanocy coraz częściej szeptał przy barszczu, iż życie mocno go przygniotło, iż potrzebuje się oczyścić jak Wisła po wiosennych roztopach. Uznałam, iż przechodzi zwykły kryzys przecież nie bił, nie pił, nie kłócił się już choćby o wyniki Wisły. A jeżeli modlitwa miała mu przynieść spokój, to niech sobie medytuje pod sklepieniem, byle nie zaglądał do kieliszka.
Robiłam schabowego, a on wracał po dwóch godzinach z twarzą człowieka, co zrzucił worki z węglem, lżejszy i bardziej spokojny. Ale potem zaczęłam dostrzegać dziwne sygnały. Koszula wykrochmalona, włosy zaczesane zbyt starannie, zapach wody kolońskiej Być może roznosił się po korytarzu. Twierdził, iż to z szacunku do Domu Bożego. Tłumaczenie absurdalne, ale machnęłam ręką lepiej taki rytuał niż bezczynność i narzekanie na politykę.
Prawda wylała się jak mleko przez palce w niedzielę, gdy wracaliśmy od szwagierki. Przez pomyłkę wzięłam jego kurtkę, szukając kluczy, a znalazłam paragon z kawiarni Nowa Prowincja dwa espresso, dwa serniki, czwartek, 18:05. Przecież miał być wtedy na adoracji.
Jeszcze nic nie powiedziałam, ale już we wtorek poszłam za nim. Przemykałam chodnikiem jak cień, wlazłam do ławki pod chórem. Rzeczywiście, na mszy był. Sam. Siedział wyprostowany, jakby niósł na sobie wszystkie grzechy świata. Po komunii od razu wyszedł. Ruszyłam za nim przez ciemne Planty.
Za rogiem czekała na niego kobieta jakaś Pola z ulicy Grodzkiej, z uśmiechem szerszym niż Wisła, w sukience, której nie powstydziłaby się na randce. Ucałowali się długo, bez wahania. Już nie jak znajomi spod chóru.
Wróciłam do domu z duszą na ramieniu, jakbym schodziła po schodach bez barierki. Serce waliło mi jak młot na dzwonnicy mariackiej. Nie czułam złości, już choćby nie rozpaczy, tylko wstyd. Jak mogłam tego nie zauważyć? Jak mogłam być tak ślepa na oczach wśród gołębi rynku?
Następnego dnia wieczorem, gdy smażyłam placki ziemniaczane, zapytałam:
Jak jej na imię?
Zamarł. Nie kręcił, nie tłumaczył się. Westchnął tylko ciężko i rzucił:
Genowefa. Poznałem ją w kościele, pomaga przy dekorowaniu ołtarzy.
A ty pomagałeś, tak?
Milczenie przecięło kuchnię jak nóż po chlebie.
Nie robiłam scen, nie wykrzykiwałam pod oknem. Powiedziałam tylko chłodno:
Skoro tak ci bliska ta modlitwa, to pomódl się o pokój do wynajęcia. Bo u mnie już nie zamieszkasz.
Tydzień później wyniósł się z walizką do koleżanki z parafii. Nasze dzieci łapały się za głowę, ale były już dorosłe zrozumiały. Starsza córka, Jagoda, powiedziała mi potem:
Lepiej teraz, mamo, niżbyś miała siedemdziesiąt lat i łzy ścierała rąbkiem fartucha zamiast pójść na spacer z wnukami.
Na początku bolało. Czułam się jak stara ławka w parku zapomniana, skrzypiąca, niepotrzebna. Bałam się, iż już nigdy nie będzie słońca tylko dla mnie i iż umrę wśród rachunków za czynsz i samotnych śniadań. Ale z biegiem miesięcy zrozumiałam, iż lepsza szczerość niż życie w cieniu witraży.
Pół roku minęło. Czasem mijam ich na Plantach, ona pod rękę, on z głową spuszczoną, jakby nie widział już niczego poza własnym cieniem. Bywa, iż myślę, czy kiedyś wróci. Ale wtedy wracają do mnie obrazy jego zapachu po tej innej wodzie kolońskiej i to, jak patrzył na nią wychodząc z kościoła i już wiem, iż nie chcę życia przyklejonego do cudzego sumienia.
Wolę być sama w prawdzie, niż otulać się fałszem choćby najpiękniejszych katedr. choćby jeżeli czasami boli jak zimny deszcz w listopadowy ranek.
