Mój mąż pracuje, a ja pokrywam wszystkie rachunki.
Gdy śnię, pytacie mnie, jak to się stało, iż znalazłam się tu, gdzie jestem, i dlaczego się na to zgodziłam. Odpowiadam z mglistym uśmiechem, iż kobiety, które kochają, stają się ślepe jak wśród wilgotnej mgły na polskiej wsi. Ja, Zuzanna Zięba, byłam ślepa jak wróbel we mgle. Od dziecka powtarzano mi, zwłaszcza przez mamę, Weronikę, iż dobre życie można mieć tylko przez ciężką pracę i niezależność. Musisz być silna, Zuziu, by w razie czego zawsze dać sobie radę sama powtarzała między plackami ziemniaczanymi a zapachem świeżego chleba.
To właśnie ta ostatnia myśl okazała się dla mnie przewrotnie gorzka, niczym kwaśne jabłko w sierpniu. Gdy spotykałam się z mężczyznami, być może zbyt mocno pokazywałam, iż jestem samodzielna. Za czasów, których nie pamiętam choćby we śnie, wielu polskich mężczyzn chciało mieć przy sobie kogoś delikatnego, kogo mogliby objąć jak ochronny płaszcz w listopadowy wieczór. Ja natomiast byłam swoją własną ochroną.
Później cały świat skurczył się do pracy i długich, cichych wieczorów w kawalerce na Pradze. Byłam panną do trzydziestego piątego roku życia, kiedy w magiczny, nierealny sposób na mojej drodze pojawił się Darek Szczepański. Rówieśnik, równie zagubiony. Zaskoczyło mnie w nim to, iż nie narzucał się. Akceptował moją niezależność nigdy nie naciskał, by coś za mnie zrobić, a gdy mówiłam, iż sama sobie poradzę, kiwał tylko głową zerkając zza okularów. Nie przynosił mi kwiatów tylko czasem plaster miodu, nigdy nie szeptał pustych słów. Przy nim moja niezależność była jak drugi płaszcz, trochę za ciężki, trochę zbyt ciasny. Powinnam była od razu wyczuć, jak dużo zapłacę za tę iluzję równości, która była jak odbicie księżyca w Wiśle.
Wzięliśmy ślub czułam się, jakby cała Warszawa tańczyła poloneza na moją cześć. Darek przeprowadził się do mnie, bo nie miał własnego mieszkania, ciągle mieszkał z matką w Otwocku. A ja jak każda polska kobieta nie chciałam żyć w cieniach teściowej. Słyszałam już niejedną legendę o tym, jak kończy się mieszkanie pod jednym dachem z matką męża, każda miała w sobie coś z bajki i horroru.
Przez pierwszy miesiąc nie dostałam od Darka ani grosza mówił, iż musi spłacić małą pożyczkę, którą wziął na leczenie matki w szpitalu na ulicy Banacha. Nie powiedziałam ani słowa uznałam, iż rodzina to rodzina. Niech odda, potem będziemy razem gospodarzyć. Ale mijały miesiące, a pożyczka nie znikała, coś się zawieruszyło w jego świecie jak czarny kot w krzakach na podwórku. Siedem miesięcy, a on wciąż mamił mnie opowieściami iż wypłata zbyt niska, iż obcięto mu godziny, iż zima zaskoczyła go finansowo. Tymczasem to ja płaciłam za wszystko: schabowe, kino, rachunki za wodę i prąd. Potem zaczął opowiadać, iż odkłada, by kupić nam dom z ogródkiem gdzieś pod Łodzią. Mówił, iż na wakacje choć nie znaleźliśmy w skrzynce ani jednego folderu reklamowego.
Pięć lat, a ja nie widziałam ani razu wyciągu z jego konta w PKO BP. Jesteśmy rodziną, powtarzałam sobie. Potem w surrealistycznym przebłysku wściekłości pokłóciłam się z Darkiem. Jak to możliwe, iż to ja od pięciu lat płacę za dwie osoby i jedną kotkę Mruczankę? To przecież nierealne. Spakował walizki, zawiesił kurtkę na krześle i pojechał do mamy, zostawiając w powietrzu zapach kapusty z grochem. Tak po prostu, jakby się rozwiało na Błoniach przed burzą. Trzy dni później nie mogąc znieść pustki sprowadziłam go z powrotem do mieszkania pachnącego kawą i wilgocią z Wisły.
Ale to samo się powtarza: ani jedna złotówka od Darka na cokolwiek! A ja jestem już tak zmęczona, jak stara wierzba po ulewie. Chciałabym choć raz wydać pieniądze na drobiazgi tylko dla siebie: nowe kolczyki, perfumy, ale wszystko idzie na rodzinę. Co mam zrobić? Wziąć rozwód? Czy Darek kiedyś się obudzi z tego snu i zacznie żyć jak na jawie?
Jestem jak kobieta w surrealnym śnie, unoszę się ponad miastem pełnym wysokich kominów i czekam, aż zmieni się coś albo ja, albo on, albo polska rzeczywistość…
