Podczas przygotowań do kolacji upamiętniającej naszego zmarłego ojca, zachowanie mojego brata Rafała kompletnie wszystkich zaskoczyło. Od ponad piętnastu lat pracował za granicą i przez ten czas odwiedził rodzinny dom tylko dwa razy. Teraz, w dziewiątym dniu po śmierci taty, nagle się pojawił. Był cały w nerwach, wypytywał, gdzie są różne rzeczy i przekopywał cały dom rodziców.
Kucharz, który pomagał przy kolacji, był zdziwiony, iż Rafał w przeciwieństwie do reszty rodziny przez lata był praktycznie nieobecny. Moja siostra Aldona przez ten cały czas opiekowała się naszym ojcem i mamą. Okazało się jednak, iż Rafał nie przyjechał, by pożegnać się z ojcem i wesprzeć nas w żałobie, ale by czegoś szukać. Jego zachowanie totalnie zdumiało Aldonę, była pewna, iż zjawił się, by być przy niej w tym trudnym okresie.
Jednak postawa Rafała daleka była od wspierającej. Zaczął kwestionować, do kogo należą poszczególne rzeczy, i twierdził, iż wszystko się jemu należy. Wyciągnął jakieś dokumenty, z których wynikało, iż dwadzieścia lat temu rodzice przekazali mu cały majątek. Sprawił, iż Aldona poczuła się winna, sugerując, iż chce przejąć jego dom. Siedząc zapłakana opuściła mieszkanie rodziców, a wraz z nią wyszli też inni, równie zaniepokojeni zachowaniem Rafała.
Mimo całego zamieszania Rafał został jeszcze tydzień, pozakładał nowe zamki i kraty we wszystkich drzwiach oraz oknach, a potem wrócił do żony. Po jakimś czasie ze swojego miejsca zamieszkania za granicą przyszły jednak niepokojące wieści. Jeden z sąsiadów dał znać, iż Rafał jest poważnie chory, a lekarze są nastawieni pesymistycznie. Zdrowie brata miało się pogarszać, a cała sytuacja powoli przypominała schyłek naszego ojca. Gdy dowiedziała się o tym jego żona, poprosiła, by wrócił do Polski, mając go już raczej za ciężar.
Aldona mimo wszystko trwała w swoim oddaniu rodzinie. Choć Rafał sprawił jej wiele bólu, uważa go za brata i czuje, iż powinna się nim zaopiekować. Jej córka zostaje jednak przerażona tym poświęceniem matki nie chce, by Aldona zrujnowała sobie zdrowie i resztę życia dla nieżyczliwego brata. Powiedziała jej wprost, jak ważne są wspólne chwile zarówno dla niej, jak i dla wnuków, które bardzo kochają swoją babcię.
Aldona została postawiona przed trudnym wyborem. Z jednej strony ma chorego brata, któremu współczuje, z drugiej słuszne argumenty córki. Zadręcza ją ta decyzja, bo wie, iż nie da się poświęcić każdemu tak samo i nie ranić przy tym najbliższych.
Długo rozmyślałem o tej historii i widzę w niej naukę dla siebie: rodzina daje zarówno radość, jak i ból, ale zawsze trzeba szukać równowagi między pomaganiem a dbaniem o siebie i tych, którzy naprawdę są przy nas.
