Mój brat zadzwonił i powiedział, iż nasi starsi rodzice są ze sobą skłóceni, ale to jego sposób rozwiązania sytuacji najbardziej mnie zszokował.

Anna ma sześćdziesiąt lat. Ma dwójkę dzieci i mieszka z mężem w dwupokojowym mieszkaniu w bloku na warszawskim Mokotowie, choć tak naprawdę już od dawna nie można tego nazwać wspólnym życiem. Ona raczej znosi go przez lata trudny, zapatrzony w siebie i wyniosły człowiek, wokół którego wszystko musi się kręcić po jego myśli, lodowaty w słowach i gestach. Anna stała się przez to przezroczysta, jakby rozpuszczała się w tych ścianach, zamieniając się czasem w chmurę albo cień.

Mają dwoje dzieci. Jej córka, Jagoda, jest mężatką od dwunastu lat. Razem z Markiem kupili mieszkanie na kredyt i, na szczęście, powoli go spłacają. Każda premia, każdy dodatkowy grosz natychmiast wpada w czeluść kredytu.

Jagoda i Marek pracują, starcza na kredyt i na ubrania dla dzieci, na wyprawki, na śniadaniówki i nowe buty. Brat Jagody, Wojciech, ustawił się lepiej ma kilka mieszkań w Krakowie i domek pod Zakopanem, gdzie rosną stare świerki jak palce wróżki.

Pewnego dnia, którego kolory rozlewały się po ścianach dźwiękami zakłóceń telefonicznych, Wojciech zadzwonił do siostry z rewelacją rozkładającą czasoprzestrzeń rodzinnych ról:
Mama i tata postanowili się rozwieść, z inicjatywy mamy. Mieszkanie już sprzedali, pieniądze podzielone. Obiecałem tacie, iż się nim zajmę. Ty zajmij się mamą powiedział, jakby oznajmiał zmianę pogody.

Ale… Gdzie ona będzie mieszkać? Przecież mamy dwa pokoje i dwójkę dzieci. Gdzie będzie spać? Jagoda pyta tonem, który przypomina szmer zalewającej wody pod mostem.

To już nie moje zmartwienie. Zostawisz własną matkę na lodzie? odbija piłeczkę Wojciech.

Marek też nie będzie z tego zadowolony mruczy Jagoda na wpół do siebie, a na wpół do czasoprzestrzeni pomiędzy rozmową a snem.

To już wasza sprawa ucina Wojciech i telefon zamiera.

Wojciech już powierzył jedno ze swoich krakowskich jednopokojowych mieszkań ojcu. choćby nie poczuł dreszczu. Zostawił siostrę ze wszystkim.

Jagoda, czując w brzuchu tornado z nieznanego kraju, postanowiła wziąć kredyt na mamę. Sam bank zgodził się, jakby w śnie reguły logiki nie musiały obowiązywać. Mieszkanie zapisane na Jagodę, wkład własny pieniądze Anny z podziału, dalej już tylko kolejne miesiące pracy i regulowania rat. Marek wciąż nie potrafi pogodzić się z decyzją żony. Chodzi po mieszkaniu z miną z plasteliny, nieraz rzuca hasłami, iż w tym wieku rozwodem nie powinno się roztrząsać nieba nad dziećmi. Bo przecież ciężar całej tej historii spada na barki kolejnego pokolenia.

Tak to wygląda. A Ty jak myślisz? Ma Marek rację?