Mój młodszy brat postanowił zamieszkać ze swoją teściową i do dziś nie jesteśmy w stanie zrozumieć, dlaczego zdecydował się na taki krok
Brat ożenił się bardzo wcześnie, bo mając zaledwie osiemnaście lat. Wyglądało na to, iż koniecznie chciał komuś coś udowodnić i stać się wreszcie niezależny.
Odkąd przyszedł na świat, to ja byłem tym, który się nim zajmował, adekwatnie moje dzieciństwo skończyło się w dniu, w którym wrócił ze szpitala do domu. Gdy podrósł, wziął ślub i się wyprowadził, jego życie zmieniło się mocno niestety, nie na lepsze.
Jego żona, którą także poślubiła jako bardzo młoda dziewczyna, miała trudny charakter i zdecydowanie nie należała do osób miłych w obyciu. Już od pierwszego spotkania przekonaliśmy się, iż nie przypadła nam do gustu. Często brakowało jej kultury i taktu, a jej uroda nie wywoływała wielkiego wrażenia. Nigdy nie potrafiłem pojąć, co brat w niej widzi. Przenieśli się do mieszkania tuż przy naszym domu, do teściowej. Teść był milczący i trochę dziwaczny; rzadko się odzywał, a najczęściej tylko kiwnął głową na znak odpowiedzi. Teściowa uwielbiała rządzić, wydawać polecenia, których wszyscy musieli słuchać. Bezustannie krytykowała i strofowała mojego brata, a jego żona również wydawała się wiecznie z niego niezadowolona.
Sposób, w jaki go traktowano, doprowadzał mnie do szału. Próbowałem z nim rozmawiać, przekonać, iż zasługuje na coś lepszego, ale on uparcie twierdził, iż wszystko jest w porządku, iż żona go kocha i są szczęśliwi w swoim życiu. Z czasem jednak zauważyłem, iż brat bardzo się zmienił. Stał się podobny do swojego teścia mówił mało, coraz częściej tylko potakiwał głową. W końcu jednak jego cierpliwość się wyczerpała; nie był już w stanie tego znieść. Pewnego dnia spakował swoje rzeczy i odszedł bez słowa.
Nie widziałem go jeszcze nigdy takiego mój brat w takim stanie był dla mnie szokiem Bardzo żałował, iż tak młodo się ożenił.
Każdy ma swoją granicę wytrzymałości, a gdy ją przekroczy, może po prostu w ciszy odejść od tego, co stało się nie do zniesienia.
