Mój brat nie chce oddać naszej mamy do domu opieki, ale do siebie jej też nie zabierze – twierdzi, iż nie ma miejsca!

Od trzech miesięcy mój brat nieustannie wypomina mi sprawę mamy. Od udaru nie jest sobą. Bywa zupełnie nieświadoma tego, co się wokół niej dzieje i musi mieć kogoś przy sobie przez cały czas. W zasadzie wymaga opieki jak niemowlę. Przecież mam pracę, dom, własną rodzinę. Jak mam z tego wszystkiego zrezygnować? Zaproponowałam, żeby oddać ją do domu opieki, ale brat niemal natychmiast oskarżył mnie o bezduszność. Sam jednak nie zamierza jej zabrać do siebie, bo przecież mieszka z żoną w jej mieszkaniu.

Kiedyś byliśmy bardzo zżytą rodziną typowa czwórka. Z bratem dzieli nas tylko rok różnicy. Rodzice doczekali się nas dosyć późno. Teraz mam 36 lat, brat 35, a mama skończyła już 72 lata. Dopóki tata żył, wszystko układało się dobrze.

Potem brat wyjechał na studia do Wrocławia i tam został, ożenił się. Ja natomiast została w rodzinnej Łodzi. Najpierw mieszkałam z rodzicami, ale po ślubie z mężem przenieśliśmy się na wynajmowane mieszkanie. Były plany na własne M i dzieci życie miało iść do przodu.

Dwa lata temu tata zmarł nagle. Mama kompletnie się załamała, tęsknota i samotność ją zniszczyły. Starość przyszła niespodziewanie i gwałtownie. Pojawiły się choroby i pół roku temu udar, po którym nie spodziewaliśmy się poprawy Lekarze jakimś cudem postawili ją na nogi, ale już nie do końca motoryka się odrodziła, ale psychika mocno ucierpiała.

Lekarze nie zostawili złudzeń: konsekwencje są nieodwracalne. Zostałam więc z mamą, a mąż i ja przeprowadziliśmy się do jej mieszkania. Pracę musiałam zmienić na zdalną, by być zawsze blisko. Sama w domu nie mogła zostać ani na chwilę. Nawet, gdy fizycznie poczuła się lepiej, życie było trudniejsze niż kiedykolwiek.

Zaburzenia mowy, zagubienie, lęki Potrafiła wybiec z domu, twierdząc, iż idzie do taty. Płakała, krzyczała na nas, iż ją więzimy. Mojego snu praktycznie już nie było, bo bałam się, iż wyjdzie w nocy. O pracy choćby trudno mówić nie dało się dłużej skupić na niczym konkretnym. W końcu mąż sam zaproponował: dom opieki.

To ogromne koszty około czterech tysięcy złotych miesięcznie ale prowadząc własną działalność, mogłabym się jakoś wyrobić. Brat oczywiście też mógłby się dorzucać to byłoby sprawiedliwe.

Długo dojrzewałam do tej decyzji, ale zrozumiałam, iż inaczej nie dam rady. Ile jeszcze wytrzymam? Przynajmniej tam miałaby całodobową opiekę i lekarza pod ręką. Pojechałam, zobaczyłam placówkę, dowiedziałam się wszystkiego. Drogo ale co zrobić?

Zadzwoniłam do brata, opowiedziałam mu wszystko bez ściemniania. Liczyłam na zrozumienie. Na realne spojrzenie na sytuację. Zamiast tego awantura.

Zwariowałaś?! Jak możesz oddać własną matkę do domu opieki?! krzyczał w słuchawkę. Czy ty wiesz, jak tam traktują ludzi?! Serca nie masz. Czy to po prostu chodzi o to, żeby się jej pozbyć z mieszkania?

Próbowałam tłumaczyć, ale nie chciał słuchać. Przetrzymałam to, ale czułam z dnia na dzień coraz większe zmęczenie. Poruszyłam z nim temat ponownie po kilku dniach. Nic się nie zmieniło.

Ja nie zrobię tego własnej matce! Wychowała nas, dbała o nas, nie narzekała, iż jej ciężko. Zawdzięczamy jej wszystko, nie można się tak pozbywać rodzica!

To dlaczego tylko ja muszę się nią zajmować? nie wytrzymałam. jeżeli ci się nie podoba mój pomysł, możesz zabrać mamę do siebie. Pokaż, jak bardzo ci zależy.

Sama wiesz, iż to niemożliwe. Mieszkam z żoną i jej matką w jednym mieszkaniu. Jak jej powiem, żeby jeszcze mamę przyjęła?

No to czemu mój mąż może zajmować się teściową, a twoja żona nie? wybuchłam. My mieszkamy z mamą pod jednym dachem, więc wszystko spada na nas!

Zaproponowałam, iż mogę równie dobrze się wycofać i zostawić sprawę jemu. Wtedy niech zabierze mamę, a przy okazji odda dług teściowej za przysłowiową kanapkę. Brat się zawahał. Zaczął tłumaczyć, iż ciągle jest zajęty i nie da rady się rozpraszać. Odpowiedział, iż mówię tak tylko po to, by zrzucić z siebie odpowiedzialność.

Żyję jak w koszmarnym śnie. Z jednej strony wiem, iż dom opieki jest dla nas wszystkich najlepszym wyjściem. Ale boję się być postrzegana jako niewdzięczna córka. Mąż mnie wspiera i również uważa, iż dom opieki to dobra decyzja mówi, iż tam mama będzie miała profesjonalną opiekę i iż mamy prawo do własnego życia. Przecież nie możemy się poświęcić kompletnie.

Postanowiłam dać bratu tydzień na namysł. jeżeli nic nie zrobi sam podejmę decyzję. Umieszczę mamę w domu opieki. Bo każdy może udzielać rad, ale tylko ja wiem, jak ciężko jest każdego dnia opiekować się schorowaną matką. Niech brat tłumaczy się swoim znajomym ja już naprawdę nie mam sił walczyć.