Moi rodzice nigdy nie okazali mi wsparcia, którego tak bardzo potrzebowałem, ale za to moi przyjaciele byli przy mnie we wszystkich trudnych chwilach mojego życia. Mimo iż mówi się, iż rodzina jest na zawsze, w moim przypadku niestety tak nie było. To przyjaciele stali się moją prawdziwą rodziną zawsze dawali mi wsparcie i pomagali, gdy tego najbardziej potrzebowałem.
Nasza przyjaźń zawiązała się jeszcze w podstawówce, gdzie grupa chłopaków i dziewczyn stała się sobie bardzo bliska. Kiedy zapragnąłem uczęszczać na kurs rysunku, rodzice kategorycznie odmówili opłacenia zajęć. Jednak moi przyjaciele nie zawahali się choćby chwili. Użyczyli mi swoich przyborów do rysowania, a Adam przekonał swoją utalentowaną siostrę Małgorzatę, projektantkę, by udzieliła mi kilku lekcji całkowicie za darmo. Gdy zbliżała się moja matura, rodzice znów wykazali całkowity brak zainteresowania, nie chcąc wydać choćby złotówki. To znowu przyjaciele wzięli sprawy w swoje ręce wspólnie znaleźli dorywcze prace, by pokryć koszty wspólnej zabawy na zakończenie szkoły, pomagali mi przygotować się do tego wieczoru, szyjąc garnitur, układając fryzurę i dbając o każdy szczegół.
Gdy podjąłem decyzję o zmianie uczelni, rodzice stanowczo się sprzeciwili. Postawili mi warunek: albo studiuję tam, gdzie oni chcą, albo sam płacę za swoją edukację. Na szczęście, w tym trudnym okresie mogliem liczyć na moich przyjaciół. Mieszkałem z nimi przez pewien czas, pomagali mi z codziennymi wydatkami, a ja każdą złotówkę odkładałem na czesne.
Przez całe dorosłe życie to przyjaciele byli przy mnie: dokładali się do wkładu własnego na mieszkanie, wspólnie remontowali ze mną dom, a także opiekowali się mną podczas choroby. Rodzice i brat nie ruszyli choćby palcem, aby mi pomóc, cokolwiek by się nie działo. Wbrew ich przekonaniom, iż rodzina jest źródłem nieustającego wsparcia, nie rozmawiamy już od czterech lat. Może tak miało być, bo to właśnie przyjaciele okazali się moją prawdziwą rodziną zawsze gotowi podać pomocną dłoń, wysłuchać i stanąć po mojej stronie. Moja obecna rodzina to sześć osób: czterech szkolnych przyjaciół i dwóch z czasów studiów. I każdego dnia jestem im za to niezmiernie wdzięczny.
Dzisiaj wiem, iż krew nie zawsze decyduje o tym, kto jest rodziną. Rodzina to ci, którzy wyciągają do ciebie rękę w trudnych chwilach i dają ci poczucie, iż nigdy nie jesteś sam.
