Moi rodzice kupili mieszkanie dla mojej starszej siostry, a mnie oddali swoje. Gdy nalegałem na załatwienie formalności prawnych, stałem się wyrzutkiem we własnej rodzinie.

Słuchaj, od przeszło dziesięciu lat nie rozmawiam ani z moimi rodzicami, ani z moją starszą siostrą. Dawno już zrozumiałam, iż byłam tą mniej kochaną córką. U nas w domu panowało podejście: wszystko dla jednej, nic dla drugiej.

Dominika bo tak mam na imię w tej historii miała siedemnaście lat, kiedy jej starsza siostra, Kinga, zaszła w ciążę i wyszła za mąż. Kiedy Kinga skończyła osiemnaście lat, rodzice postanowili sprezentować jej dwupokojowe mieszkanie w Warszawie. W tamtym czasie byli młodzi, dobrze im się powodziło, więc nie żałowali ani pieniędzy, ani wysiłku na taki prezent dla starszej córki. Zrobili remont, kupili nowe meble wszystko na tip top.

Ja, oglądając to wszystko, poczułam się wykluczona, więc zebrałam się na odwagę i zapytałam: Mogę też dostać mieszkanie?. A oni na to: Jeszcze studiujesz na uniwersytecie. Porozmawiamy, jak będziesz się szykować do założenia rodziny. Minęło parę lat, miałam już dwadzieścia dwa lata, skończyłam studia nie planowałam jeszcze ślubu, ale chciałam w końcu mieszkać sama, niezależnie od rodziców. Wróciłam więc do tematu, ale sytuacja finansowa rodziny była już zupełnie inna. Biznes moich rodziców trochę podupadł, nie powodziło się już tak jak dawniej.

Usłyszałam wtedy: Jak nas już nie będzie, to to mieszkanie będzie twoje. Jest choćby lepsze niż to Kingi, ma trzy pokoje, jest warte więcej. Na razie jednak będziemy mieszkać razem, a ty pomożesz nam na starość.

Próbowałam to jakoś ogarnąć wiecie, jak to jest. Myślę sobie: Jak to uregulować? Przecież Kinga też formalnie będzie miała prawo do tego mieszkania po rodzicach. Zapytałam więc rodziców: Chcecie, żebym oficjalnie miała to mieszkanie na siebie? Myślicie, iż Kinga będzie się upominać o swoją część? Przecież ona ma już swoje własne mieszkanie, czego jeszcze potrzebuje?.

Gdzieś tam podskórnie czułam, iż nigdy nie można mieć za dużo własnego kąta a najgorsze, iż już wtedy widziałam, jak bardzo faworyzowali Kingę. choćby jak jej mąż miał poważne problemy finansowe, to rodzice, mimo iż już ledwo wiązali koniec z końcem, pomagali im ile mogli. Tyle iż dla mnie nigdy nie byli aż tak hojni, nigdy tak nie pomagali.

Dziś minęła już ponad dekada i dalej nie mam kontaktu z rodziną. Rodzice się obrazili po tym, jak poprosiłam o uregulowanie tej sprawy na papierze i powiedzieli, iż na coś takiego się nie zgodzą. W końcu stwierdziłam, iż dam sobie spokój. Wynajęłam mieszkanie za własne pieniądze, żyję na własny rachunek. Przez cały ten czas choćby się ze mną nie skontaktowali i tak już zostało, iż mogę liczyć tylko na siebie.