Moi rodzice kupili mieszkanie dla mojej starszej siostry, a mi przekazali swoje własne. Gdy nalegałem na formalizację tej sprawy, stałem się wyrzutkiem we własnej rodzinie.

Od ponad dziesięciu lat nie rozmawiam ani z rodzicami, ani ze swoją starszą siostrą. Już dawno zrozumiałam, iż nigdy nie byłam tą kochaną córką. W naszym domu obowiązywała zasada: wszystko dla jednej, nic dla drugiej. Główna bohaterka tej historii, Zuzanna, miała siedemnaście lat, gdy jej starsza siostra, Agnieszka, zaszła w ciążę i wzięła ślub. Kiedy Zuzanna skończyła osiemnaście lat, rodzice postanowili podarować Agnieszce dwupokojowe mieszkanie. Byli wtedy młodzi i bogaci, więc nie szczędzili pieniędzy na tak hojnym prezencie dla swojego dziecka. Zrobili generalny remont i kupili nowe meble.

Czując się pokrzywdzona, Zuzanna zebrała się na odwagę i zapytała: Czy ja też mogłabym dostać mieszkanie? Rodzice jednak stanowczo jej odmówili: Jesteś jeszcze na studiach. Porozmawiamy o tym, kiedy będziesz gotowa założyć rodzinę. Kilka lat później, gdy Zuzanna ukończyła dwadzieścia dwa lata i skończyła studia, choć nie planowała jeszcze zakładać rodziny, bardzo pragnęła zamieszkać na swoim, niezależnie od rodziców. Kiedy ponownie poruszyła temat mieszkania, sytuacja finansowa rodziny diametralnie się zmieniła. Ich firma nie była już tak dochodowa jak dawniej. Gdy nas już nie będzie, to mieszkanie będzie twoje, zapewniali ją rodzice. Jest choćby lepsze niż to twojej siostry ma trzy pokoje i jest droższe. Na razie jednak będziemy tu wszyscy razem mieszkać. W przyszłości będziesz mogła się nami opiekować na starość.

Zuzanna zaczęła się nad tym wszystkim zastanawiać: Jak to można załatwić formalnie? Przecież siostra jako spadkobierczyni też ma prawo do tego mieszkania. Chcąc wyjaśnić tę kwestię, zapytała rodziców: Chcecie, bym załatwiła przepisanie mieszkania na siebie? Myślicie, iż Agnieszka wystąpi o swą część? Przecież ona już ma własne lokum, po co jej jeszcze moje? W głębi duszy Zuzanna wiedziała, iż dla niektórych nigdy nie ma za dużo przestrzeni. Patrząc wstecz, przyznała, iż była na tyle spostrzegawcza, by dostrzec, jak bardzo rodzice faworyzują Agnieszkę. W tamtym czasie jej szwagier miał poważne tarapaty finansowe, a rodzice mimo własnych ograniczonych środków wspomagali siostrę i jej rodzinę pieniędzmi. Nigdy jednak nie okazali Zuzannie takiej samej pomocy.

Po dziesięciu latach Zuzanna wciąż jest w konflikcie z rodziną. Rodzice obrażeni, gdy poprosiła o formalizowanie sprawy mieszkania, stwierdzili, iż nigdy tego nie zrobią. Wszystko było już dla niej jasne, więc zdecydowała się wynająć własne mieszkanie i rozpocząć samodzielne życie. Przez ten cały czas rodzice ani razu nie szukali z nią kontaktu, dlatego dzisiaj Zuzanna może liczyć już tylko na siebie.