Moi rodzice kupili mieszkanie dla mojej starszej siostry, a mi przekazali swoje własne. Gdy nalegałem, by wszystko sformalizować, stałem się wyrzutkiem we własnej rodzinie.

Przez ponad dziesięć lat nie utrzymywałem kontaktu ani z rodzicami, ani ze swoją starszą siostrą. Już dawno temu zrozumiałem, iż byłem tym mniej kochanym dzieckiem. U nich zawsze panowało podejście: wszystko dla jednego, nic dla drugiego. Bohaterką tej historii jest Zuzanna, która miała siedemnaście lat, gdy jej siostra, Aneta, zaszła w ciążę i wyszła za mąż. Kiedy Aneta skończyła osiemnaście lat, rodzice postanowili podarować jej dwupokojowe mieszkanie w Warszawie. Byli młodzi i zamożni, więc nie mieli żadnych zahamowań, by tak szczodrym prezentem obdarować właśnie jej. Zajęli się choćby remontem i kupili nowe meble.

Czując się pominiętą, Zuzanna zebrała się na odwagę i zapytała: Czy ja też mogłabym dostać mieszkanie?. Rodzice ją odtrącili, mówiąc: Jeszcze studiujesz. Porozmawiamy o tym, gdy będziesz gotowa założyć rodzinę. Kilka lat później, gdy Zuzanna miała dwadzieścia dwa lata i skończyła politechnikę, nie planowała jeszcze ślubu, ale chciała zacząć żyć na własny rachunek. Kiedy ponownie poruszyła temat, sytuacja finansowa rodziców już się pogorszyła dawna firma nie szła im już tak dobrze. Jak nas już nie będzie, to mieszkanie przypadnie tobie, próbowali ją uspokoić. Jest choćby większe niż to twojej siostry ma trzy pokoje i kosztuje odpowiednio więcej. Na razie jeszcze razem pomieszkamy. Będziesz mogła się nami zaopiekować na starość.

Zuzanna zaczęła się zastanawiać: Jak mogłaby mieć pewność, iż to mieszkanie rzeczywiście będzie jej?. W końcu Aneta jako spadkobierczyni również miałaby do niego prawo. Aby wyjaśnić sytuację, Zuzanna zapytała rodziców: Chcecie przepisać na mnie to mieszkanie? Myślicie, iż Aneta będzie rościła sobie do niego pretensje? Przecież ona ma już swoje mieszkanie, po co jej kolejne?. W głębi duszy Zuzanna czuła jednak, iż nigdy nie można mieć za dużo przestrzeni do życia. Patrząc wstecz, widzi już, iż była wtedy dość bystra, by dostrzec, jak bardzo rodzice faworyzują Anetę. W tamtych czasach mąż siostry miał kłopoty finansowe i, mimo iż rodzina nie była już tak majętna, rodzice nie przestawali ich wspierać i pomagać pieniężnie. Zuzi nigdy nie zaoferowali podobnej pomocy.

Minęło dziesięć lat i Zuzanna cały czas żyje w oddaleniu od swojej rodziny. Rodzice poczuli się dotknięci, gdy powiedziała im, iż chce wszystko uregulować formalnie, i jasno dali do zrozumienia, iż nie mają takiego zamiaru. Wszystko się wtedy wyjaśniło, więc Zuzanna wynajęła mieszkanie i zaczęła życie na własną rękę. Przez cały ten czas rodzice nie spróbowali choćby nawiązać kontaktu, dlatego dziś liczy wyłącznie na siebie.