Moi rodzice kupili mieszkanie dla mojej starszej siostry, a mi przekazali swoje. Gdy nalegałem, aby sprawę uregulować prawnie, stałem się czarną owcą w naszej rodzinie.

Przez ponad dziesięć lat nie utrzymywałem żadnego kontaktu ani z moimi rodzicami, ani ze starszą siostrą. Już dawno zrozumiałem, iż byłem tym mniej kochanym dzieckiem w naszej rodzinie. U nas wyglądało to tak: wszystko dla jednego, nic dla drugiego. Bohaterką tej historii była Zuzanna, miała siedemnaście lat, gdy jej starsza siostra, Agnieszka, zaszła w ciążę i wyszła za mąż. Gdy jednak Zuzanna skończyła osiemnaście lat, rodzice postanowili przekazać Agnieszce dwupokojowe mieszkanie. Byli wtedy jeszcze młodzi i dobrze ustawieni, więc nie mieli żadnych oporów, by sprawić córce aż tak hojny prezent. Zrobili w mieszkaniu remont i wstawili całkiem nowe meble.

Czując się pomijana, Zuzanna zebrała się na odwagę i zapytała: Czy ja też mogłabym dostać mieszkanie? Rodzice odparli chłodno: Jeszcze studiujesz. Porozmawiamy o tym, jak będziesz gotowa, by założyć rodzinę. Kilka lat później Zuzanna miała już dwadzieścia dwa lata i ukończone studia. Nie planowała jeszcze ślubu, ale chciała zamieszkać na własny rachunek, bez zależności od rodziców. Kiedy wróciła do tego tematu, sytuacja finansowa rodziny uległa zmianie. Interesy już nie szły tak dobrze jak kiedyś. Kiedy nas już nie będzie, to mieszkanie będzie twoje usłyszała. Jest choćby lepsze niż to, które dostała twoja siostra. Są trzy pokoje i jest warte trochę więcej. Na razie jednak mieszkamy razem, będziesz mogła się nami opiekować na starość.

Zuzanna długo rozważała tę propozycję: Jak mogę to wszystko oficjalnie ustalić? Przecież siostra też może mieć prawo do tego mieszkania jako spadkobierczyni. Chcąc dowiedzieć się, jak to będzie naprawdę, zapytała rodziców wprost: Chcecie, żebym wpisała mieszkanie na siebie? Myślicie, iż Agnieszka będzie się domagać swojej części? Przecież już ma swoje mieszkanie, po co jej jeszcze moje? W głębi duszy Zuzanna wiedziała, iż dla rodziców zawsze ważniejsza była siostra. Jej mąż miał wtedy kłopoty finansowe, a rodzice mimo iż sytuacja była trudna wspierali ich i pomagali, choćby finansowo. Zuzanna nigdy nie mogła liczyć na takie samo wsparcie.

Po upływie dziesięciu lat Zuzanna wciąż nie utrzymuje żadnego kontaktu z rodziną. Rodzice byli bardzo urażeni, gdy powiedziała, iż wszystko powinno być jasno ustalone i odmówili jakiejkolwiek formalności. Wszystko się rozstrzygnęło Zuzanna postanowiła wynająć mieszkanie i zamieszkać na własną rękę. Przez tych kilka lat rodzice nie starali się choćby nawiązać z nią kontaktu. Teraz Zuzanna musi po prostu liczyć tylko na siebie.