– Mogłabym spróbować odrobinkę?

newsempire24.com 1 dzień temu

Pani Zofia nie przyszła do sklepu po salceson. Zatrzymała się przy ladzie, bo ten za szybą wyglądał tak samo jak przysmak, który jej mąż robił przed zimą. Spróbowała cienkiego plasterka i już wiedziała, iż chciałaby zabrać trochę do domu. Kiedy zobaczyła cenę na wadze, poprosiła o mniejszą porcję. Ekspedientka odpowiedziała tak głośno, iż ludzie w kolejce przestali rozmawiać. Chwilę później pani Zofia przepraszała za to, iż w ogóle poprosiła o ukrojenie kawałka. Czy odezwałbyś się wtedy, gdybyś stał tuż za nią?

Był chłodny listopadowy poranek w Siedlcach. Pani Zofia, która niedługo miała skończyć osiemdziesiąt lat, włożyła do koszyka chleb, jogurt i dwa jabłka. Przy stoisku z wędlinami poprawiła kwiecistą chustkę i wskazała salceson.

– Mogłabym spróbować odrobinkę?

Ekspedientka podała jej cienki plaster na papierku. Pani Zofia spróbowała i na chwilę zapomniała o kolejce.

– Mój mąż tak doprawiał. Czosnku dawał tyle, iż sąsiadka już na schodach wiedziała, co robi.

Na wadze pojawiło się osiem złotych z groszami. Pani Zofia rozpięła portmonetkę. Musiała jeszcze zapłacić za resztę zakupów i wykupić leki.

– Dałoby się ukroić za trzy złote? Wystarczy mi na kolację.

Ekspedientka odkroiła już wcześniej trochę z porcji. Teraz odłożyła nóż z takim hukiem, iż pani Zofia drgnęła.

– Mam pani to kroić po plasterku? Ludzie czekają. Trzeba było od razu powiedzieć, ile pani ma.

– To ja jednak podziękuję – szepnęła pani Zofia. – Przepraszam za kłopot.

Magda patrzyła, jak starsza kobieta odchodzi z koszykiem. Kiedy przyszła jej kolej, wskazała blat.

– Poproszę ten kawałek. I jeszcze pół kilo.

– Przynajmniej się nie zmarnuje – odparła ekspedientka.

– Słyszała pani, ile razy ta kobieta przeprosiła? Chciała wiedzieć, czy może kupić trochę za trzy złote. Dało się odpowiedzieć ciszej.

Magda dogoniła panią Zofię przy wyjściu. Starsza kobieta próbowała właśnie zmieścić chleb w płóciennej torbie.

– Proszę, to dla pani.

– Ale ja oddam. Emerytura przyjdzie w przyszłym tygodniu…

– Proszę zatrzymać. Pomyślałam, iż miło będzie zjeść coś, co tak dobrze pani pamięta.

Pani Zofia zajrzała do środka.

– Tyle? A ja chciałam tylko spróbować, czy smakuje jak ten od mojego Staszka.

Wieczorem ukroiła cienki plaster i położyła go na kromce. Przypomniała sobie, jak Staszek przynosił jej pierwszy kawałek jeszcze w kuchennym fartuchu i udawał, iż czeka na werdykt surowej komisji. Pani Zofia usiadła przy stole. Pierwszy kęs zjadła powoli, tak jak wtedy, kiedy specjalnie kazała mu chwilę poczekać na odpowiedź.

Idź do oryginalnego materiału