Mieszkam razem z moją mamą, która ma 86 lat.

Tak się złożyło, iż nie wyszłam za mąż i nie mam dzieci. Moje życie potoczyło się bardzo nietypowo. Teraz mam 57 lat. Niedawno miałam urodziny. Świętowałyśmy tylko we dwie, razem z moją mamą. Nie miałam kogo zaprosić. Nie mam przyjaciół, a ja i mama nie mamy żadnych innych krewnych.

Mieszkamy razem i zawsze się wspieramy. Moja mama ma 86 lat. Nie wiem, co zrobię, kiedy jej zabraknie. Na szczęście mama czuje się naprawdę dobrze! Choć z każdym rokiem jest coraz starsza i jej zdrowie słabnie, pozostaje dzielna i nie poddaje się. Wciąż wychodzi samodzielnie na spacer.

Jestem już na emeryturze, ale przez cały czas pracuję, ponieważ nasze emerytury nie pozwalają nam żyć na takim poziomie, jak byśmy chciały. Mimo to nie tracę nadziei i cieszę się z obecności mojej ukochanej mamy. W końcu są ludzie, którym jest zdecydowanie gorzej. Niektórzy nie mają własnego mieszkania, rodziny ani pieniędzy.

My z mamą żyjemy spokojnie i harmonijnie. Wieczorami pijemy herbatę, szydełkujemy i oglądamy nasze ulubione filmy i seriale. W weekendy piekę ciasta i zapraszam sąsiadów do siebie. Opowiadają nam o swoich bliskich. Cieszę się szczęściem innych i modlę się, by ominęły nas wszelkie problemy.

Tak właśnie toczy się nasze życie. Pragnę, by trwało jak najdłużej dla mnie i dla mamy. Zrozumiałam, iż szczęście nie zależy od tego, ilu ludzi jest wokół, ale od tego, jak potrafimy docenić to, co mamy.