Mieszkała kiedyś w naszej wsi, niedaleko rzeki, dziewczyna. Mirosława. Cicha, niepozorna. Wiecie, są tacy ludzie niby są, a jakby ich nie było. Zawsze wzrok wbity w ziemię, warkocz wąziutki, jasnopopielaty, chustka stara, sprana. Pracowała na poczcie sortowała listy i roznosiła emerytury.
Mało kto w ogóle na Mirosławę zwracał uwagę. Chłopaki ze wsi Jak koguty lubią, jak dziewczyna rzuca się w oczy, śmieje się dźwięcznie, ma charakterek. A Mirosława… Cicha myszka.
Aż pewnej wiosny przyszedł do naszego PGR-u nowy mechanik. Radosław. Wysoki, postawny, czarne włosy, oczy z błyskiem. I jeszcze grał na akordeonie! Jak wieczorem szedł do świetlicy, rozciągał miechy wszystkim dziewczynom serca zaczynały mocniej bić. Mirosławie też. Tak bardzo, iż chyba całkiem rozum jej zawróciło.
Ale gdzie tam jej, szarej myszce, do takiego przystojniaka? Wokół niego najpiękniejsze dziewczyny wiły się jak wianek, a ona z daleka tylko patrzyła i wzdychała. Serce aż bolało, patrząc na nią.
I oto, moi drodzy, zaczęły się w wiosce dziać dziwne rzeczy.
Zaczęły do Mirosławy przychodzić listy. Z dużego miasta z Warszawy. Koperty eleganckie, białe, na nich męskie pismo, pewne i szerokie. Ponieważ Mirosława sama pracowała na poczcie, listy trafiały najpierw do jej rąk. Ale co się dzieje w worku pocztowym nie da się ukryć. Nasza naczelna listonoszka, pani Zofia, była gadułą i zaraz wszystkim rozpowiedziała:
Patrzcie no, nasza cicha Mirosia ma romans! Mieszczuch do niej pisze, i to często! Może ją zaraz o rękę poprosi!
Mirosława chodziła potem jakaś tajemnicza; rumieńce na policzkach, oczy pełne blasku. Wiecie, choćby wypiękniała. Prosto szła, warkocz przewiązała atłasową wstążką. Przechadzała się przez wieś z kopertą w ręce jakby order niosła.
No i Radosław zwrócił uwagę. Od czasu do czasu zerkał w jej stronę. Bo wiecie, faceci jak zobaczą, iż dziewczyna komuś się podoba, to od razu i oni się interesują.
A Mirosława coraz głębiej brnęła w swoje marzenia. Siedziała na progu poczty, czytała listy, uśmiechała się do własnych myśli. Ludzie po wsi szeptali: No proszę, taka szara, a szczęście jej się trafiło.
Aż wszystko rozstrzygnęło się nagle, jak burza w pogodne popołudnie. I strasznie się rozstrzygnęło.
Było wtedy święto pod remizą tłum ludzi. Akordeon grał, młodzi tańczyli. Mirosława też przyszła, odświętna, w nowej bawełnianej sukience. Torbę miała przewieszoną przez ramię.
Podbiegli do niej miejscowi rozrabiacy bracia Kaczmarkowie, już trochę podpici. Chcieli zażartować, pociągnęli za pasek od torby, a pasek stary pękł. Torba spadła na ziemię i rozsypało się z niej wszystko, co dziewczyńskie: chustka, portfel, grzebień i plik tych listów, przewiązanych tasiemką.
Stanisław, jeden z braci, złapał paczkę i wybuchnął śmiechem:
Chodźcie no, przeczytamy, co jej ten mieszczuch wypisuje!
Mirosława rzuciła się do niego, bladziutka:
Oddaj, nie waż się!
Ale gdzie tam. Stanisław był sprytny, uniknął jej, wyciągnął z koperty kartkę i zaczął czytać na głos, tuż przy remizie:
Moja najdroższa Mirosiu! Twoje oczy jak jeziora.
Ludzie przycichli. Ładnie napisane. Stanisław nagle jednak zamilkł. Popatrzył na kartkę, dobył drugą zmiętą, całą pokreśloną. Podszedł pod latarnię, przymrużył oczy:
Ej, ludzie, popatrzcie! Co tu się dzieje!
Zamachał kartką:
Wszystko tu skreślone! Najpierw: Witaj, Mirosiu kochana, potem przekreślone, niżej: Dzień dobry, moja najbliższa i znów wykreślone! Toż to brudnopis! Sama sobie pisała! Sama wymyślała słowa, sama poprawiała!
Zerwał się śmiech taki, aż liście z jesionów poleciały.
Sama sobie pisze listy!
Rany boskie! Narzeczonego sobie wymyśliła!
Mirosława stała na środku kółka, zasłaniając twarz dłońmi. Drżały jej ramiona. Wstyd okropny chciało się zapaść pod ziemię. Byłam wtedy młoda, aż zaparło mi dech, nie wiedziałam jak jej pomóc.
Wtedy nagle muzyka umilkła.
Radosław, który dotąd siedział na schodach z akordeonem, odłożył instrument. Powoli wstał, zszedł na dół. Ludzie się rozstąpili w jego spojrzeniu było coś twardego, silnego.
Podszedł do Stanisława. Bez słowa wyjął mu listy z ręki. Stanisław choćby nie śmiał zaprotestować, tylko przestał się uśmiechać.
Radosław pozbierał rozrzucone koperty, otrzepał z piasku. Podszedł do Mirosławy, która przez cały czas zakrywała twarz.
Wziął ją delikatnie za łokieć, ale mocno, i powiedział głośno:
Z czego się śmiejecie? Nie widzieliście nigdy człowieka?
Potem ściszonym głosem do Mirosławy:
Chodź, Mirosiu. Odprowadzę cię. Już późno.
I tak poszli. Przez tłum, przez ciszę, która nagle stała się ciężka i pełna wstydu. Radosław szedł z podniesioną głową, w jednej ręce niósł jej torbę z tymi listami, drugą obejmował ją delikatnie.
Od tamtego wieczoru wszystko u nich się zaczęło. Nie od razu. Mirosława długo jeszcze ludziom w oczy wstydziła się spojrzeć. Ale Radosław nie odstępował jej na krok. Spotykał ją po pracy, przychodził na pocztę. Po pół roku wesele wyprawili.
Żyli harmonijnie. Radosław ją nosił na rękach, był dla niej oparciem. Mirosława rozkwitła, została świetną gospodynią, urodziła mu trzech synów. Nigdy potem nikt na wsi nie wspominał tej historii Radosław potrafił spojrzeć tak, iż plotkarzom słowa więzły w gardle.
Minęło wiele lat. Radosław odszedł trzy lata temu serce nie wytrzymało. Mirosława, pani Mirosława, bardzo opadła z sił bez niego. Często ją odwiedzam, ciśnienie mierzę, herbatę pijemy.
I tak siedziałyśmy kiedyś u niej w izbie. Jesień, deszcz bębni w dach, w piecu trzaskają drewienka. Mirosława grzebała w starym kredensie, wyciągnęła rzeźbioną, drewnianą szkatułkę to Radosław sam jej zrobił kiedyś.
Otwiera, a tam te same listy. Pożółkłe, w starych kopertach.
Wiesz, Kazimiero mówi do mnie, głosem drżącym myślałam, iż on je wyrzucił albo spalił wtedy. Wstydziłam się o nie pytać. Całe życie było mi głupio za to kłamstwo.
Sięga po górną kopertę, a pod nią kartka w kratkę, świeża, niepożółkła. Widać, iż napisana niedawno, może miesiąc przed śmiercią Radosława.
Mirosława zakłada okulary, czyta, a po zmarszczkach płyną łzy. Podaje mi:
Przeczytaj, Kaziu. Ja już nie widzę dobrze.
Biorę, odczytuję drżące pismo:
Moja Mirusiu. Znalazłem tę szkatułkę przy sprzątaniu. Przepraszam, iż milczałem tyle lat. Widziałem, jak bardzo przeżywasz tamtą historię i nie chciałem cię ranić. Dzisiaj myślę, iż źle zrobiłem, iż nie wyjaśniliśmy tego od razu. Wiedziałem przecież, iż sama to pisałaś. Twój charakter pisma znałem z kwitów na poczcie. Wiesz, dlaczego się nie śmiałem? Bo serce mi pękło żeby tak bardzo być samotną, żeby samej do siebie pisać czułe słowa? Jak my, faceci, byliśmy ślepi, iż takiej duszy nie zobaczyliśmy. Dziękuję tym listom, Mirusiu. Bez nich może przeszedłbym obok własnego szczęścia. Dla mnie zawsze byłaś najpiękniejsza. Twój Radek.
Siedziałyśmy obie, płakałyśmy bezwstydnie. W pokoju pachniało herbatą z suszem jabłkowym, kroplami na serce i tak przenikliwą miłością, jakiej dziś trudno szukać.
Tak to bywa, kochani. Mirosława kłamała z tęsknoty, bo chciała być przez kogoś dostrzeżona. Radosław nie zobaczył kłamstwa, tylko ból, który się za nim krył i ogrzał tę skrzywdzoną duszę przez całe życie.
Patrząc teraz na tę szkatułkę, myślę sobie: nie oceniajcie surowo tych, którzy robią głupoty z powodu samotności. Kto wie, jak wielką mają w sobie potrzebę bycia kochanym.
