Miałam osiem lat, gdy mama opuściła nasz dom. Wyszła do rogu ulicy, zatrzymała taksówkę i już nigdy nie wróciła. Mój brat miał wtedy pięć lat.
Od tamtej chwili wszystko w naszym mieszkaniu w Warszawie się zmieniło. Tata zaczął robić rzeczy, których wcześniej nigdy nie musiał wstawał o świcie, by zrobić nam śniadanie, uczył się robić pranie, prasować szkolne mundurki, nieporadnie czesać nasze włosy przed lekcjami. Widziałam, jak myli proporcje kaszy, przypala kotlety, z zamyślenia wrzuca białe koszule razem z kolorowymi bluzkami do pralki. Jednak nie pozwolił nigdy, by nam czegoś zabrakło. Wracał zmęczony po pracy z biura i mimo to przeglądał nasze zeszyty, podpisywał sprawdziany, przygotowywał kanapki na następny dzień.
Mama nigdy nie wróciła nas odwiedzić. Tata nie sprowadził do domu żadnej kobiety. Nie przedstawił nam nikogo jako swojej partnerki. Wiedzieliśmy, iż czasem wychodzi do ludzi, wraca późno, ale jego życie osobiste nie przekraczało progu naszego mieszkania. Byliśmy tylko ja i mój brat. Nigdy nie słyszałam, by mówił, iż znów się zakochał. Jego rutyna to praca, powrót do domu, gotowanie, sprzątanie, pranie, spanie i od nowa.
W weekendy zabierał nas do Łazienek, nad Wisłę, do galerii handlowej choćby jeżeli tylko po to, by pooglądać wystawy. Opanował zaplatanie warkoczy, przyszywanie guzików, przygotowywanie domowych obiadów. Gdy w szkole były uroczystości i trzeba było zorganizować kostium, robił je z kartonu i starych tkanin. Nigdy nie narzekał. Nigdy nie powiedział: To nie moje zadanie.
Rok temu tata odszedł. Stało się to nagle. Nie było czasu w długie pożegnania. Porządkując jego rzeczy, znalazłam stare zeszyty, gdzie zapisywał domowe wydatki, ważne daty, notatki typu zapłać czynsz, kup buty, zawieź Zosię do lekarza. Nie znalazłam listów miłosnych, zdjęć z inną kobietą, ani cienia romantycznego życia. Tylko ślady człowieka, który żył dla swoich dzieci.
Odkąd go nie ma, jedno pytanie nie daje mi spokoju: Czy był szczęśliwy? Mama odeszła, aby szukać własnego szczęścia. Tata został i wyglądało na to, iż zrezygnował ze swojego. Nigdy nie stworzył nowej rodziny. Nigdy nie miał domu z partnerką. Nigdy już nie był priorytetem dla nikogo, poza nami.
Dziś wiem, iż miałam niezwykłego ojca. Ale równie mocno rozumiem, iż był to człowiek, który został sam, żebyśmy my nie czuli się samotni. I to boli. Bo gdy go już nie ma, nie jestem pewna, czy kiedykolwiek dostał miłość, na jaką zasługiwał.
