Miałam osiem lat, kiedy moja mama opuściła dom. Wyszła na ulicę, zatrzymała taksówkę przy rogu i nie wróciła. Mój brat, Tomek, miał wtedy pięć lat.
Po tym wszystkim w domu wszystko się zmieniło. Tata zaczął robić rzeczy, których wcześniej nie znał wstawał o świcie, by zrobić nam śniadanie, próbował prać nasze ubrania, prasował szkolne mundurki, niezdarnie czesał nam włosy przed lekcjami. Widziałaś, jak źle odmierzali kaszę, przypalali kotlety, jak często zapominali rozdzielać białe rzeczy od kolorowych. Ale nie pozwolił nigdy, aby nam czegoś brakowało. Z pracy wracał zmęczony, ale zawsze siadał z nami nad zeszytami, podpisywał dzienniczki, szykował nam kanapki na kolejny dzień.
Mama już nigdy nas nie odwiedziła. Tata nie sprowadził do domu żadnej kobiety. Nie przedstawił nigdy nikogo jako partnerkę. Wiedzieliśmy, iż czasem znika na wieczór, iż wraca późno, ale własne życie trzymał z dala od naszych ścian. W domu był tylko on, ja i Tomek. Nigdy nie słyszałam, żeby się znowu zakochał. Jego codzienność to praca, powrót, gotowanie, pranie, sen wszystko od nowa.
W weekendy zabierał nas do parku, nad Wisłę, do Galerii Krakowskiej choćby tylko po to, żeby popatrzeć na wystawy. Nauczył się zaplatać warkocze, przyszywać guziki, robić obiady. Gdy w szkole były przedstawienia i trzeba było mieć kostium, robił je z tektury i starych ubrań. Nigdy się nie skarżył. Nigdy nie powiedział: To nie moja sprawa.
Rok temu tata odszedł do Pana Boga. Stało się nagle. Nie było czasu w długie pożegnania. Gdy porządkowaliśmy jego rzeczy, znalazłam stare notesy, w których zapisywał wydatki, ważne terminy, przypomnienia w stylu zapłać rachunek, kup nowe buty, zabierz Zofię do lekarza. Nie znalazłam żadnych listów miłosnych, zdjęć z inną kobietą, nie było śladu po życiu romantycznym. Pozostały wyłącznie ślady człowieka, który żył dla swoich dzieci.
Odkąd go zabrakło, jedna myśl nie daje mi spokoju: był szczęśliwy? Mama odeszła, by szukać własnego szczęścia. Tata został i jakby poświęcił swoje. Nigdy nie stworzył drugiej rodziny. Nigdy nie miał domu z kimś bliskim. Już zawsze był najważniejszy tylko dla nas.
Dziś wiem, iż miałam niezwykłego ojca. Ale równie mocno rozumiem, iż był człowiekiem, który został sam, żebyśmy my nigdy nie musieli być sami. I to boli, bo teraz, kiedy jego nie ma, nie potrafię odpowiedzieć sobie na pytanie, czy kiedykolwiek otrzymał miłość, na którą zasługiwał.
