Miałam osiem lat, kiedy mama wyszła z domu. Poszła na przystanek, zamówiła taksówkę i już nie wróciła. Mój brat miał wtedy pięć lat.
Od tamtej chwili wszystko w naszym mieszkaniu się zmieniło. Tata zaczął robić rzeczy, którymi wcześniej się nie zajmował: wstawał wcześnie rano, żeby przygotować nam śniadanie, nauczył się robić pranie, prasować mundurki szkolne i czesać nam włosy przed szkołą, choć często nie wychodziło mu to najlepiej. Widziałam, jak myli proporcje, jak przypala posiłki, jak zapomina segregować białe ubrania od kolorowych. Ale nigdy nie dopuścił, by czegoś nam brakowało. Wracał zmęczony z pracy, ale zawsze sprawdzał nasze zeszyty, podpisywał sprawdziany oraz szykował kanapki na kolejny dzień.
Mama już nigdy nas nie odwiedziła. Tata nie sprowadził do domu żadnej innej kobiety. Nigdy nie przedstawiał nikogo jako swoją partnerkę. Wiedzieliśmy, iż wychodzi wieczorami, iż czasem wraca późno, ale jego osobiste życie nigdy nie przekraczało progu naszego mieszkania. Byliśmy tam tylko ja i mój brat. Nigdy nie słyszałam, żeby powiedział, iż znów się zakochał. Jego codzienność polegała na tym, iż pracował, wracał do domu, gotował, prał, kładł się spać i tak dzień za dniem.
W weekendy zabierał nas do parku, nad Wisłę albo do centrum handlowego nieraz tylko po to, żeby pooglądać wystawy. Nauczył się zaplatać warkocze, przyszywać guziki i gotować domowe obiady. Gdy do szkoły potrzebowaliśmy strojów na uroczystości, robił je z kartonu i starych materiałów. Nigdy się nie skarżył. Nigdy nie powiedział: To nie moja sprawa.
Minął rok, odkąd tata odszedł do Boga. Stało się to nagle, bez czasu w pożegnania. Gdy porządkowaliśmy jego rzeczy, trafiłam na stare zeszyty, w których zapisywał domowe wydatki, ważne daty, notatki typu opłać czynsz, kup buty, umów córkę do lekarza. Nie znalazłam listów miłosnych, zdjęć z inną kobietą ani śladów jakiegokolwiek życia uczuciowego. Wyłącznie tropy człowieka, który żył dla dzieci.
Odkąd go nie ma, jedno pytanie nie daje mi spokoju: czy był szczęśliwy? Mama odeszła, by szukać własnego szczęścia. Tata został i jakby zrezygnował ze swojego. Nigdy już nie założył nowej rodziny. Nigdy nie miał domu z partnerką. Od tamtej pory jego priorytetem byliśmy wyłącznie my.
Dziś wiem, iż miałam wspaniałego tatę. A jednak rozumiem, iż był samotnym człowiekiem, który wybrał samotność, żebyśmy my nie musieli być sami. To boli. Bo teraz, gdy już go nie ma, nie wiem, czy otrzymał kiedyś miłość, na którą zasłużył.
