Restauracja, do której Andrzej zaprosił mnie na nasze drugie spotkanie, była prawdziwym symbolem pozornego przepychu półmrok, eleganckie światło, kelnerzy przemykający między stołami jak cienie, niemal bezszelestni. Sam gospodarz wieczoru idealnie wpisywał się w ten klimat: doskonały garnitur, efektowny zegarek na nadgarstku, a także charakterystyczny uśmiech człowieka, przyzwyczajonego do bycia w centrum uwagi.
Zamawiaj, co tylko zechcesz rzucił z nonszalancją, choćby nie patrząc w menu. Nie znoszę, gdy kobieta odmawia sobie czegokolwiek.
Brzmiało to jak cytat z bajki o szczodrym księciu, ale wewnętrznie poczułam pewien dyskomfort. Może przez jego przenikliwy, analizujący wzrok albo przez to, jak bardzo ochoczo opowiadał o byłych partnerkach, które jak sam twierdził widziały w nim tylko portfel.
Wybrałam sałatkę z kaczką i kieliszek polskiego rieslinga. Andrzej postawił na rozmach: stek, tatar, butelka drogiego czerwonego wina. Snując rozważania o biznesie, psioczył na powierzchowność innych, rozmawiał o wartościach i duchowej bliskości. Słuchałam, przytakiwałam, ale atmosfera przypominała raczej egzamin niż romantyczną kolację. Czułam, iż w każdej chwili może paść podchwytliwe pytanie.
Teatr jednego aktora
Kiedy kelner położył czarną skórzaną teczkę z rachunkiem na stole, Andrzej nie stracił wątku. Kontynuując rozważania o upadku obyczajów, sięgnął leniwie do wewnętrznej kieszeni marynarki, potem do drugiej, wreszcie poklepał się po spodniach. Jego mina nagle się zmieniła pewność siebie ustąpiła miejsca sztucznej dezorientacji.
Cholera powiedział, patrząc mi prosto w oczy. Chyba zostawiłem portfel w biurze albo w drugim aucie.
Rozłożył ramiona, próbując udawać bezradność, ale prawdziwego stresu w nim nie było. Nie poprosił kelnera o chwilę, nie sięgnął po telefon, żeby wykonać przelew czy zorganizować płatność. Po prostu czekał i patrzył na mnie.
No cóż, niezręczna sytuacja rzucił odchylając się na krześle. Może uratujesz mnie? Zapłacisz teraz, a ja potem oddam. Albo następnym razem zrekompensuję, powiększając sumę.
W tamtej chwili stało się jasne: to nie przypadek ani zwykła zapominalność. Byłam ofiarą z góry zaplanowanego testu, o którym zdążył rozprawiać pół godziny wcześniej.
Znałam takie historie czytałam na forach, widziałam w tanich serialach, ale nigdy nie sądziłam, iż zetknę się z tym osobiście, w wykonaniu dorosłego, świetnie wyglądającego mężczyzny.
Jego rozumowanie było wręcz groteskowe: jeżeli kobieta bez protestów płaci za dwoje znaczy porządna, dogodna, gotowa nieść pomoc i ponosić ciężar. o ile odmówi jest materialistką, polującą na pieniądze. Przede mną siedział nie biznesmen, a zakompleksiony manipulator bawiący się w sędziego.
Był przekonany, iż wygraną ma w kieszeni. W jego świecie obietnica związku z jego osobą powinna sprawić, iż bez słowa wyciągnę kartę i zapłacę.
Chłodny rachunek
Powoli i spokojnie otworzyłam torebkę. Andrzej wyraźnie się rozluźnił uznał, iż jego plan się powiódł.
Oczywiście, nie ma problemu powiedziałam łagodnie i skinęłam na kelnera.
Proszę rozdzielić rachunek powiedziałam wyraźnie. Zapłacę za swoje. Za stek, tatar i czerwone wino odpowiada dżentelmen.
Jego uśmiech natychmiast zniknął.
Co to znaczy? wyszeptał, pochylając się w moją stronę. Przecież nie mam portfela.
Rozumiem przytaknęłam, przykładając telefon do terminala. Ale prawie się nie znamy. Normalne, iż każdy płaci za siebie. A kolacja zamówiona przez pana, który zaprosił mnie do drogiej restauracji i wybrał najdroższe pozycje, wybacz, to nie mój obowiązek. Jesteś dorosły wierzę, iż znajdziesz rozwiązanie.
Kelner zamarł, przerzucając wzrok z jednej osoby na drugą. Andrzej zaczął czerwienieć, a warstwa elegancji opadała, odsłaniając zwykłą arogancję.
Naprawdę? Przez kilka złotych? Przecież mówiłem, iż wszystko oddam. Chciałem tylko cię sprawdzić.
I sprawdziłeś odpowiedziałam, wstając od stołu. Nie pozwalam sobą manipulować.
Już kierowałam się ku drzwiom, ale poczułam, iż jeszcze nie postawiłam kropki nad i. On siedział z nieopłaconym rachunkiem, zirytowany, zagubiony, bez portfela.
Wracam, sięgam do portmonetki i wyciągam kilka pogiętych banknotów oraz garść drobniaków tych, które zwykle leżą na dnie torebki.
W takim razie rzuciłam jeżeli portfel jest w drugim aucie, to nie masz choćby na taksówkę?
Położyłam pieniądze przy jego kieliszku z winem.
To na bilet do metra. Nie martw się, dojedziesz. Potraktuj to jako mój wkład w twoje badania kobiecej natury.
Kilka osób z sąsiednich stolików odwróciło się w naszą stronę. Andrzej wyglądał, jakby dostał po twarzy.
Wyszłam na ulicę.
Tej pamiętnej nocy zapłaciłam tylko za sałatkę i kieliszek wina niewielka cena za to, by w porę się przekonać i oszczędzić sobie lata niepotrzebnych problemów. Mam nadzieję, iż wyciągnął wnioski, choć tacy ludzie zwykle nie zmieniają się.
A wy jak byście postąpili na moim miejscu ratowalibyście zapominalskiego kawalera, czy wykazali się zdrowym dystansem i szczerością?
