Warsztat po Ryszardzie
Bożena miała metr siedemdziesiąt osiem i przez dwadzieścia lat słyszała to samo: za wysoka, za mocna w ramionach, mężczyźni się nie garną. A potem, w wieku czterdziestu trzech lat, na kursie spawania w Ożarowie Mazowieckim, poznała Tomka. Metr sześćdziesiąt sześć, ręce jak u chirurga, śmiech taki, iż słychać go było przez całą halę.
Zaczęło się od tego, iż pożyczył jej długopis. Skończyło się na tym, iż pół roku później stali razem przy grillu na działce jej brata w Piasecznie, a Tomek trzymał ją za łokieć, bo asfalt na podjeździe był śliski po deszczu.
— Ludzie patrzą — powiedział wtedy, nie do niej, bardziej do siebie.
— Niech patrzą, ziemniaki stygną — odparła Bożena i wróciła do grilla.
Ale on patrzył na to inaczej. W restauracji siadał zawsze pierwszy, żeby to ona musiała się schylać przy całowaniu na powitanie. Na weselu kuzynki tańczył z nią tylko wolne kawałki, bo przy szybszych ktoś robił zdjęcia z góry i wychodziło komicznie. Kupił sobie buty na grubszej podeszwie, mówił, iż to dla kolan, ale ona widziała metkę — cztery centymetry więcej.
Rok minął, kiedy umarł jego ojciec, Ryszard, i zostawił warsztat samochodowy przy ulicy Poznańskiej we Włochach — trzy kanały, kompresor, klientela na dwadzieścia lat wstecz. Tomek przejął firmę, a Bożena, księgowa z zawodu, zaczęła prowadzić mu papiery za darmo, bo tak się wtedy między nimi układało — ona liczy, on naprawia.
Cztery lata temu się pobrali. Bożena przeniosła się do niego, do mieszkania na Bemowie, sprzedała swoje kawalerkę na Ursynowie za trzysta dwadzieścia tysięcy złotych i te pieniądze poszły na spłatę kredytu, który Tomek zaciągnął jeszcze z ojcem na nowy podnośnik.
I wtedy zaczęło się zmieniać.
Nie od razu. Najpierw drobiazgi — Tomek wolał, żeby na wspólne wyjścia zakładała płaskie buty, "bo w tych szpilkach się chwiejesz, mogę cię złapać, jak upadniesz". Potem zaczął decydować, gdzie siadają w kinie, żeby nie stać w kolejce obok niej na oczach ludzi. A potem, dwa lata temu, poprosił, żeby przestała pracować w księgowości warsztatu — "bo klienci pytają, czy to ty tu rządzisz, a to jednak mój biznes po ojcu".
Bożena się zgodziła. Przeszła na etat w firmie transportowej w Ołtarzewie, dojeżdżała codziennie czterdzieści minut w jedną stronę, a warsztatem zajęła się siostra Tomka, Agata, która wcześniej nigdy nie miała nic wspólnego z motoryzacją.
W marcu tego roku Bożena znalazła w szufladzie komody kopertę z pieczątką notariusza z ulicy Grójeckiej. Akt darowizny. Tomek przepisał cały warsztat — nieruchomość, wyposażenie, konto firmowe — na Agatę. Bez jednego słowa. Data na dokumencie: sześć tygodni wcześniej.
— Dlaczego? — zapytała go tego samego wieczoru, kiedy wrócił z pracy pachnący olejem silnikowym.
Tomek długo mieszał herbatę, choć cukru już dawno nie było w szklance.
— Bo jak coś się między nami rozejdzie, to ja nie chcę, żeby ci się coś od ojca należało. To jego warsztat. Nie nasz.
— A ja komu przez cztery lata robiłam bilanse za darmo? Kto sprzedał mieszkanie na spłatę waszego podnośnika?
— To były twoje wybory.
Tej nocy spała w pokoju gościnnym, na kanapie, która pachniała kurzem i starym pledem po teściowej. Rano zadzwoniła do koleżanki z kursu księgowego, Marty, która od pięciu lat prowadziła własną kancelarię przy placu Narutowicza.
— Ten kredyt na podnośnik — powiedziała Marta, przeglądając papiery, które Bożena trzymała jeszcze z tamtych lat — był brany na dwoje. Ty go spłacałaś ze sprzedaży mieszkania. To jest twój wkład, udokumentowany przelewami. Możesz żądać zwrotu tej kwoty niezależnie od tego, na kogo teraz jest warsztat.
Sto dziewięćdziesiąt sześć tysięcy złotych. Tyle poszło wtedy z jej konta na spłatę kredytu Ryszarda i Tomka.
Bożena nie krzyczała, nie tłukła talerzy, nie dzwoniła do matki Tomka z pretensjami. Wzięła urlop na piątek, pojechała do kancelarii Marty i złożyła pozew o zwrot środków wniesionych na spłatę wspólnego zobowiązania — z odsetkami, licząc od dnia przelewu.
Dwa tygodnie później, w czwartek po południu, Tomek stał przed drzwiami ich mieszkania na Bemowie z kluczami, które już nie pasowały — Bożena wymieniła wkładkę zamka tego samego dnia, kiedy dostała potwierdzenie przyjęcia pozwu.
— Otwórz — powiedział przez domofon.
— Adwokat Marta Wiśniewska, plac Narutowicza jedenaście. Tam się teraz rozmawia — odpowiedziała i wyłączyła domofon.
Stał jeszcze chwilę na klatce, słychać było, jak sąsiadka z dołu wyprowadza psa i jak winda zjeżdża i wraca bez powodu. Potem zszedł.
Bożena usiadła przy stole, otworzyła laptopa i sprawdziła stan konta, na które w tym tygodniu miała wpłynąć pierwsza rata odzyskanych pieniędzy. Za oknem ktoś odpalał silnik, dwa razy, zanim złapał na trzeci.
