Zaczęło się od tego, iż Magda wróciła nad ranem bez stanika. Wychodziła wieczorem w czarnej koronkowej bieliźnie, którą kupiła sobie na urodziny — pamiętam, bo sam płaciłem za nią kartą w galerii handlowej przy Złotej w Łodzi. Dwieście czterdzieści złotych. Wróciła po piątej, pachniała cudzymi perfumami i whisky, a pod bluzką miała gołe piersi.
Powiedziała, iż zgubiła go w klubie. Że może w toalecie, może ktoś ukradł z szatni, nie pamięta. Stała w przedpokoju, zdjęła buty i nie patrzyła mi w oczy. Zapytałem, z kim była. Z Asią, swoją najlepszą przyjaciółką od jedenastu lat. Tą samą Asią, która była u nas na Wigilii i płakała, iż jej mąż ją zdradza z jakąś klientką.
Zadzwoniłem do tego męża. Krzysiek, hydraulik, mieszka trzy ulice dalej, na Wysokiej. Odebrał po trzecim sygnale, w tle słyszałem telewizor i szczekanie psa. Zapytałem, czy jego żona wróciła do domu.
— Wróciła — powiedział krótko. — Ale to jeszcze nic. Twoja zostawiła w mojej skrzynce na listy bilet z klubu, gdzie mają pokój dla par. Numer siedem. Musiała pomylić skrzynki, bo mieszkamy blok w blok.
Zamarłem. Zapytałem, czy jest pewien, iż to bilet Magdy. Powiedział, iż na odwrocie było jej imię, napisane jej charakterem pisma, bo już kiedyś widział jakąś jej kartkę u Asi. Nie wiem, co było gorsze. Zdrada? To, iż zrobiła to z moim przyjacielem, którego choćby nie znałem z imienia? A może to, iż potraktowała nasze jedenaście lat jak drobne na taksówkę.
Ojciec zostawił mi warsztat przy ulicy Tymienieckiego. Skromny, dwa podnośniki, ale własny. Miałem w nim hondę civic z dwa tysiące jedenastego, którą odrestaurowałem od zera w garażu przez trzy lata. To był mój samochód, jedyna rzecz po ojcu, którą ruszałem własnymi rękami, śruba po śrubie. Tej nocy po rozmowie z Krzyśkiem siedziałem w tym garażu do ósmej rano. Piłem herbatę z termosu, który Magda kupiła mi na Dzień Ojca. Wypiłem ją do dna, zanim wystygła do połowy.
Potem wstałem, wziąłem telefon i zacząłem dzwonić po ludziach. Znam w Łodzi każdego, kto handluje częściami i wie, za ile schodzi dobre auto. W dwa dni sprzedałem tę hondę mechanikowi, z którym pracowałem u ojca jako czeladnik, Grzesiek z Radogoszcza. Sprzedałem za złotówkę. Dosłownie. Złoty polski, moneta jeden złoty, którą położyłem na podnośniku, żeby był dowód.
Umowę spisaliśmy u notariusza na Piotrkowskiej. Grzesiek podpisał, ja podpisałem.
Magda dowiedziała się w sobotę. Przyszedł po auto Grzesiek z lawetą. Stałem w bramie i patrzyłem, jak podpina pasy. Magda wyszła z kuchni z kubkiem w ręku. Znała to auto, miała na nie chrapkę od dnia, kiedy je pierwszy raz zobaczyła. Pytała nieraz, czy może nim jeździć do pracy, a ja odpowiadałem, iż jeszcze nie skończony zawias w drzwiach. Kłamałem — od miesiąca myślałem, żeby przepisać je na nią na naszą rocznicę. Tamtej nocy w garażu spaliłem tę myśl razem z termosem po herbacie.
— Co się dzieje? — zapytała.
— Sprzedałem.
— Jak to sprzedałeś? Za ile?
— Za złotówkę.
Kubek z herbatą przechylił się w jej dłoni, herbata polała się na podwórko, na jej kapcie. Nie drgnęła. Tylko ręce jej się trzęsły, jakby na mrozie. Spytała, komu. Powiedziałem: Grześkowi, temu, co mu ojciec pomagał za komuny.
— Ty… wszystko, co miałam, to była ta honda. Twoja, moja — to miało być nasze.
— Nie ma już nas — powiedziałem. — Od dzisiaj każdy z nas ma swoje. Chcesz, pokażę ci bilet, który Krzysiek wyciągnął ze swojej skrzynki. Numer siedem, twoje imię na odwrocie.
Zbladła i postawiła kubek na parapecie, tak ostrożnie, jakby się bała, iż upuści coś więcej niż naczynie.
Grzesiek wsiadł do szoferki, odpalił silnik. Honda zjechała z podwórza, a ja stałem i patrzyłem, jak znika na skrzyżowaniu z Przybyszewskiego. Ucieszyłem się tylko, iż nie zdążyłem wstawić nowego radia, które kupiłem tydzień wcześniej i które teraz leżało w pudełku na półce w warsztacie.
Zamknąłem drzwi warsztatu na klucz. Magda stała jeszcze przy bramie, z rękami skrzyżowanymi na piersi, jakby jej było zimno mimo września.
— Dlaczego akurat za złotówkę? — spytała jeszcze raz, cicho.
— Bo tyle miałem przy sobie drobnych, kiedy szedłem do notariusza — powiedziałem. — Reszty i tak bym nie potrzebował.
Odwróciłem się i wszedłem do środka, zanim zdążyła powiedzieć cokolwiek więcej. Grzesiek zadzwonił wieczorem, iż w hondzie działają wszystkie biegi i iż pojedzie nią w niedzielę do Kościeliska. Magda nocowała tej nocy u matki na Chojnach.
Złotówka leży u notariusza w depozycie, w teczce z naszą umową. Dostałem za nią pokwitowanie i schowałem je do szuflady z narzędziami, między klucze nasadowe a stary katalog części, którego już nie używam. Następnego ranka przyszedł pierwszy klient, jakiś opel z wyciekiem oleju. Wciągnąłem go na pusty podnośnik i zacząłem pracować, jakby nic się nie stało.
