— Przecież wiesz, iż tata ma korzonki. On się nie podniesie z tego starego tapczanu. A mama w nocy nie śpi, potrzebuje ciszy i ciemności. Wytrzymamy tydzień, co nam się stanie?
Magdalena zastygła z chochlą w ręku. Zupa cieniutkim strumykiem wracała do garnka. Słowa męża wsiąkały w jej myśli jak gęsty żur.
Odwróciła się do Sławomira. On siedział przy stole i uparcie badał wzorek na ceracie.
— Poczekaj, Sławek. Chcę się upewnić, iż dobrze rozumiem.
— Co chcesz zrozumieć?
— Twoi rodzice przyjeżdżają od trzydziestego grudnia do ósmego stycznia. To już ustaliliśmy. Ale teraz chcesz oddać im naszą sypialnię i nasze łóżko. A my mamy spać w salonie?
— No tak — spojrzał jej w oczy. Mieszała się w nich wina z uporem. — Rodzice to rodzice. Tradycja, szacunek dla starszych.
— Sławku, ja też mam kręgosłup. Po wypadku mam przepuklinę. Za tydzień wracam do pracy.
— Magda, nie zaczynaj. Mam rozwiązanie. Pożyczyłem od Adama duży dmuchany materac. Rozłożymy go w salonie, będzie fajnie.
— Fajnie? Na podłodze, w wieku trzydziestu ośmiu lat?
Odłożyła chochlę. Czuła narastające rozdrażnienie.
— To nie wakacje, Sławek. To mój dom.
— Poproszę mamę, żeby była ciszej — odpowiedział ostrożnie. — Postaw się na ich miejscu. Obiecałem mamie wygodę.
— Już obiecałeś? Moje zdanie się nie liczy?
— Chciałem dobrze! Oni są starsi, zasługują na wygodę.
Rozmowa skończyła się kłótnią. Magdalena zamknęła się w łazience. Siedziała na brzegu wanny i patrzyła w odbicie.
Kochała męża. Kochała ich mieszkanie. Ale wizyty teściów były udręką.
Pani Helena była głośna i dominująca. Pan Wiktor — cichy, ale nawykły do jej kaprysów.
Magda wiedziała, iż przegrała. Gdyby się postawiła, stałaby się wrogiem numer jeden.
Przygotowania przypominały ewakuację. Wynosiła ubrania do przedpokoju. Chowała kosmetyki do szuflad.
— Zobacz, wszystko się zmieściło — komentował Sławek, pompując wielki niebieski materac. — Spróbuj, jest twardy!
Magda patrzyła podejrzliwie na gumowe monstrum. Pachniało chemią.
— Pościel będzie zjeżdżać. Od podłogi idzie zimno.
— Podłożymy koc!
Trzydziestego grudnia o siódmej rano rozległ się dzwonek. Teściowie już byli.
— Wreszcie dotarliśmy! Pociąg rzucał, konduktorka nieuprzejma! — wołała Helena od progu. — Magdalenko, słabo wyglądasz.
Pan Wiktor w milczeniu wtaszczył dwa bagażyska.
— Proszę, śniadanie gotowe — Magdalena próbowała być uprzejma, choć głowa jej pękała.
Helena powędrowała do sypialni.
— Sprzątnie ujdzie — oceniła, przesuwając palcem po zagłówku. — Firanki ponure. I materac taki sztywny.
Teść posłusznie położył się w podróżnych spodniach.
— Ujdzie — mruknął. — Tylko te poduszki, takie wałki.
— Anatomiczne, dobre na szyję — odparła Magda.
— Zawsze spaliśmy na puchu i żyjemy — machnęła ręką Helena. — A wy gdzie śpicie?
— Na materacu w salonie, świetny jest! — odpowiedział Sławek.
Dzień upłynął w kuchni. Sałatki, narzekania, plotki. Magda czuła się jak służąca.
— Zmieni się ręcznik — mówiła teściowa. — A kupiłaś chleb razowy?
Noc była gehenną.
„Król komfortu”, jak mówił Sławek, okazał się narzędziem tortur. Materac piszczał przy każdym ruchu.
Magda wpatrywała się w sufit. Kręgosłup bolał. Ciało zapadało się w gumowy hamak.
Około trzeciej teść szedł do łazienki. Pół godziny później teściowa po wodę. Światło z korytarza biło prosto w oczy.
Rano Magda czuła się jak po pobiciu.
— Dzień dobry! Wypoczęliśmy cudownie! — wykrzyknęła Helena, wychodząc w jedwabnym szlafroku, prezencie od Magdy. — Tylko materac za twardy.
Magda w milczeniu przyrządziła kawę.
— Zgnieceni jacyś — zauważyła Helena. — Sławku, worki pod oczami.
— Da się przywyknąć, mamo — ziewnął mąż.
— Madziu, ogórki kiszone do sałatki? Ja zawsze świeże.
Magda odwróciła się powoli.
— Pani Heleno, robię sałatkę tak, jak lubi moja rodzina.
Zapadła głucha cisza. Teściowa zacisnęła usta.
— Po co się unosić? Już słowa nie wolno powiedzieć.
— Magda, dlaczego… — zaczął mąż.
— Idę pod prysznic — ucięła.
W łazience jej szampon był przesunięty. Na gąbce leżał obcy włos. A jej krem do twarzy był odkręcony.
Wyszła z kremem w dłoni.
— Pani Heleno, dotknęła pani mojego kremu?
— Wiktor ma popękane pięty. Wzięłam jakiś nawilżający.
— Na pięty?! Posmarowała pani pięty kremem za dwa i pół tysiąca złotych?
— Ile?! Sławku, słyszysz, na co twoja żona wydaje wasze pieniądze?
— To moje własne pieniądze — powiedziała zimno Magda. — Zarobiłam je sama.
— Rozpuściła się! Egoistka — rzuciła Helena.
Sławek stał, patrząc raz na matkę, raz na żonę.
— Madziu, mama nie znała ceny. Kupimy nowy.
Magdę zalał nagły spokój.
— Masz rację, Sławku. Nie chcę psuć świąt.
Wyszła do przedpokoju.
— Gdzie idziesz? — zaniepokoił się mąż.
— Zaraz wrócę.
Na mroźnym powietrzu myśli się wyostrzyły. Otworzyła aplikację hotelową. Był w mieście luksusowy hotel SPA, o którym marzyła od lat.
Zarezerwowała apartament z wielkim łóżkiem i jacuzzi. Z konta zeszło pół pensji. Nie było jej żal.
Po dziesięciu minutach wróciła do mieszkania. Zaczęła spokojnie pakować rzeczy.
— Co robisz? — spytał mąż.
— Wyjeżdżam.
— Dokąd?
— Do hotelu.
— Po co? A święta? Rodzina?
— Wy będziecie świętować. Rodzice mają wygody, ty masz swoją „romantykę”. Ja chcę spać w normalnym łóżku.
— Zostawiasz mnie z nimi? To zdrada!
— Prawdę powiedz mamie. Że twoja żona postanowiła korzystać z życia. Wrócę trzeciego stycznia.
Helena wyszła z kuchni.
— Co się tu dzieje? Gdzie ona idzie tej nocy?
— Mamo, nie mieszaj się! — ostro rzucił Sławek.
— Jadę odpocząć, Pani Heleno — uśmiechnęła się Magda. — Sałatki w lodówce, gęś w piekarniku. Szczęśliwego Nowego Roku!
Założyła kurtkę i wyszła. Za drzwiami podniosły się głosy. Już jej nie dotyczyły.
W hotelu pachniało choinką. Recepcjonistka powitała ją uśmiechem.
W apartamencie łzy stanęły jej w oczach. Wielkie łóżko. Cisza. Żadnej gumy z materaca.
Napuściła wody do wanny. Zamówiła wino i owoce.
Telefon dzwonił bez przerwy. Sławek, teściowa, choćby teść napisał: „Magda, wróć, to się nie godzi”. Wyłączyła wszystko.
Nowy Rok powitała sama, w szlafroku, z lampką prosecco. Patrzyła na fajerwerki z dziesiątego piętra.
Nigdy nie miała tak wyśmienitych świąt. Nikt jej nie poganiał.
Pierwszego stycznia spała do południa. Kręgosłup przestał boleć. Poszła na masaż.
Telefon włączyła wieczorem. Dziesięć nieodebranych od męża. I jedna długa wiadomość:
„Madziu, wybacz, jestem idiotą. Materac spuścił powietrze o trzeciej. Spałem na gołej podłodze. Mama mnie męczy, iż nie zatrzymałem żony. Gęś się spaliła. Wiem już, jak ci było ciężko. Wróć, proszę. Rodzice pójdą do hotelu albo ja będę spał na podłodze, a ty wróć do sypialni.”
Magdalena się uśmiechnęła.
Nie, kochanie. Lekcja musi zostać zapamiętana.
Wróciła trzeciego stycznia, zgodnie z planem. W mieszkaniu panował chaos.
Sławek przycupnął na sflaczałym materacu, nieogolony, roztrzęsiony. Na jej widok poderwał się, omal się nie przewracając.
— Madziu, wróciłaś.
— Wróciłam. Po swoich warunkach.
Spojrzał na nią inaczej niż zawsze. Już wiedział, co stracił na tydzień.
Teraz wie, iż sypialnia to nie przedmiot do oddania.

















