Mąż zaproponował, żebyśmy na wszystkie święta oddali naszą sypialnię jego rodzicom, a sami spali na …

Przecież wiesz, iż tata ma rwę kulszową? Nie może spać na kanapie, potem ledwo się wyprostuje. Mama za to ciągle narzeka, iż źle sypia, potrzebuje ciszy i ciemności, a do salonu wpada światło z latarni. No wytrzymamy ten tydzień, co my księżniczki?

Justyna zatrzymała się w pół ruchu, trzymając chochlę, zupełnie zapominając, iż nalewała zupę. Cienka strużka wywaru sączyła się z powrotem do garnka, kiedy sens słów męża docierał do niej powoli, niczym gęsty budyń. Odwróciła się powoli w stronę Pawła, który siedział przy kuchennym stole, udając zainteresowanie wzorem na ceracie.

Zaczekaj, Paweł. Muszę się upewnić, czy dobrze cię zrozumiałam. Twoi rodzice przyjeżdżają do nas na całe święta, od trzydziestego do ósmego stycznia. To już uzgodnione. Ale teraz chcesz, żebyśmy oddali im naszą sypialnię i, nasz dwuosobowy materac ortopedyczny, na który wydaliśmy fortunę po dwóch miesiącach poszukiwań, a sami mamy spać w salonie?

No tak, Paweł w końcu podniósł wzrok, w którym mieszało się poczucie winy i upór. Przecież to rodzice. Gościnność, szacunek do starszych. Nie mogę ojca na rozkładanej kanapie położyć, tam mu sprężyna wbija się w plecy.

Wiem, ta kanapa jest nie do spania, Justyna potwierdziła. Właśnie dlatego tego nie robimy. Ale chyba ci umknął jeden mały szczegół. Ja też mam plecy. Mam przepuklinę lędźwiową po wypadku, pamiętasz? I w odróżnieniu od twoich rodziców, muszę po tygodniu wrócić do pracy zamknięcia roku księgowego nie zrobią się same.

Justynka, no weź nie zaczynaj, proszę… skrzywił się Paweł, jakby go ząb zabolał. Już to wszystko przemyślałem. choćby nie będziemy tej kanapy rozkładać. Od Bartka pożyczyłem nadmuchiwany materac, taki gruby, prawie jak normalne łóżko. Położymy na podłodze w salonie, będzie super. Trochę romantycznie, jak za młodu pod namiotami.

Romantycznie? Na podłodze? W wieku trzydziestu ośmiu lat? Justyna ostrożnie odłożyła chochlę na podkładkę, czując wzbierającą irytację. Paweł, to nie biwak. To mój dom. Moja sypialnia to jedyne miejsce, gdzie mogę naprawdę odpocząć. Twoja mama wstaje o szóstej rano, od razu hałasuje garnkami. Jak będziemy spać w salonie połączonym z kuchnią, obudzimy się z nią.

Poproszę ją, żeby była cicho, zapewnił niepewnie Paweł. Justynka, błagam, zrozum. Oni już kupili bilety. Jadą do wnuków, do nas. Nie możemy być egoistami. Obiecałem mamie komfortowe warunki, martwiła się, iż będzie nam przeszkadzać, ale powiedziałem: Mamo, spokojnie, będziecie spać jak królowie!

Ach, już obiecałeś… wycedziła Justyna. Czyli moje zdanie się nie liczy? Zdecydowałeś sam o naszej sypialni, moim komforcie?

Chciałem dobrze! wybuchł Paweł. Czemu robisz ze mnie tyrana? Po prostu chcę, żeby rodzicom było dobrze. Są starsi!

Kłótnia była nieunikniona. Justyna poszła do łazienki, włączyła wodę i dłuższą chwilę przypatrywała się własnemu odbiciu. Kochała męża, kochała swoje, choć jeszcze na kredyt, mieszkanie. Ale wizyty teściów szczególnie Barbary zawsze były próbą nerwów. Barbara była kobietą głośną, apodyktyczną, narzucającą swoje zdanie. Henryk zaś cichym, ale niesamowicie wymagającym w domowych sprawach.

Justyna wiedziała, iż tę bitwę przegrała. Gdyby się teraz uparła, zostałaby wrogiem publicznym numer jeden dla teściowej i męża, który przez tydzień miałby minę zbitego psa i wzdychałby, iż wybrał sobie złą żonę.

Przygotowania do przyjazdu gości przypominały ewakuację. Justyna opróżniała szafę w sypialni, przenosiła sukienki na stojak do przedpokoju. Sprzątała kosmetyki z toaletki i chowała drogie kremy do łazienkowej szafki Barbara lubiła bez pytania przetestować każdy kremik, a potem krytykować zapach lub konsystencję.

Zobacz, wszystko się zmieści relacjonował radośnie Paweł, pompując wielki, granatowy materac pośrodku salonu. Pompka brzęczała jak startujący samolot. Sam leżałem, wygodny jak łóżko!

Justyna patrzyła sceptycznie na to gumowe monstrum blokujące połowę salonu i przejście na balkon, które śmierdziało chemią.

Wygodny, tak? mruknęła. Pościel będzie się zsuwać, bo to śliska powierzchnia. I od podłogi będzie ciągnąć chłodem.

Damy pod spód koc! Gruby, wełniany! zareagował Paweł.

Trzydziestego grudnia, o siódmej rano zadzwonił dzwonek do drzwi. Teściowie zjawili się punktualnie. Barbara, w ogromnej lisiej czapie, od razu zapełniła przestrzeń przedpokoju swoim głosem i energią.

Wreszcie dojechaliśmy! Pociąg okropny, konduktorka niemiła, szklanki do herbaty nie dało się doprosić! komentowała donośnie, zdejmując płaszcz. Justynka, taka blada jesteś. Nie dosypiasz czy chora? Henryk, ostrożnie z tą torbą, tam słoiki!

Henryk, jak zwykle w milczeniu, wniósł dwa wielkie toboły i zaczął rozglądać się za kapciami.

Rozgoście się, śniadanie już czeka, Justyna zmusiła się do uśmiechu, choć pół nocy kończyła raport, by mieć święta wolne.

Oczywiście, pierwsza inspekcja sypialnia.

No, czysto, skomentowała Barbara, przesuwając palcem po zagłówku łóżka. Zasłony ciemne, mogłabym powiesić coś weselszego. A ten materac, Paweł mówił, ortopedyczny? Taki twardy chyba. Henryk, połóż się, zobacz jak plecy.

Teść posłusznie położył się w podróżnych spodniach. Justyna zagryzła zęby i przemilczała.

Może być, mruknął. Ale te poduszki profilowane Nie macie zwykłych, pierzastych?

Nie, tylko ortopedyczne, odpowiedziała sucho Justyna.

Ech, całe życie na pierzu i jakoś zdrowi byliśmy, machnęła ręką Barbara. Jakoś sobie poradzimy. A wy gdzie będziecie spać? W salonie?

Tak, mamo. Materac nadmuchiwany, rewelacja! dumnie ogłosił Paweł.

Cały dzień to zamieszanie: gotowanie, sałatki, Barbara opowiadająca o znajomych, polityce i dolegliwościach. Justyna czuła się jak służąca we własnym domu. Chciała usiąść z kawą zaraz słyszała: Justynka, trzeba zmienić ręcznik w kuchni, Justynka, kupiłaś chleb żytni? Henryk tylko taki je.

Noc była testem na wytrzymałość.

Granatowy król komfortu okazał się narzędziem tortur. Jeden się poruszył drugi podskakiwał jak na trampolinie. Guma skrzypiała przy najmniejszym ruchu. Prześcieradło, jak przewidywała Justyna, zrolowało się w kulę po godzinie. Od podłogi ciągnęło zimnem, mimo koca.

Leżała, patrząc w sufit, gdzie odbijały się światła świątecznych lamp, i słuchała, jak Paweł chrapie. Jej kręgosłup płakał. Nadmuchiwane łóżko nie dawało żadnego podparcia, zapadała się, jakby spała w hamaku.

O trzeciej w nocy drzwi od sypialni się uchyliły. Henryk szedł do łazienki. Pół godziny później Barbara po wodę. Ponieważ kuchenny aneks nie miał drzwi, za każdym razem światło raziło po oczach.

Rano, trzydziestego pierwszego, Justynie wydawało się, iż przejechał po niej walec. Szyja sztywna, kręgosłup jak przetrącony.

Dzień dobry! zawołała Barbara, wychodząc z sypialni w jedwabnym szlafroku który Justyna podarowała jej trzy lata temu. Ach, jak dobrze się spało! Tylko materac ciut za twardy, Henryk narzekał na bok. Pewnie lepiej byłoby miększy kupić.

Justyna bez słowa zaczęła szykować kawę. Miała ochotę płakać.

A wy tu jacyś tacy zmęczeni? Barbara szczerze się zdziwiła. Paweł, masz podkrążone oczy. Ciężko na podłodze?

Damy radę, mamo. Po prostu musimy się przyzwyczaić, ziewnął Paweł.

Młodzi, wam to wszędzie wygodnie, choćby na gwoździach, zaśmiała się Barbara. Justynko, a ty ogórki do sałatki jarzynowej włożysz kiszone? Ja zawsze świeże daję, lżej się trawi. I ten majonez… tłusty.

Justyna powoli odwróciła się do teściowej, trzęsącą się łyżką.

Pani Barbaro, powiedziała cicho, robię sałatkę tak, jak lubi moja rodzina. jeżeli chce pani ze świeżymi ogórkami, można sobie pokroić w osobnej misce.

Zapadła cisza. Teściowa zacisnęła usta, a Paweł spojrzał na żonę z przestrachem.

No ale po co tak ostro, westchnęła Barbara urażona. Ja tylko proponowałam jako doświadczona gospodyni. Henryk, słyszysz? Już nie wolno nic powiedzieć.

Justyna, proszę cię… zaczął Paweł.

Idę pod prysznic, ucięła Justyna i wyszła.

W łazience odkryła, iż jej ulubiony szampon wylądował na najwyższej półce, na jego miejscu stały słoiczki teściowej. Na jej gąbce wisiał jakiś obcy włos. Najgorsze jednak czekało w szafce. Drogi krem przeciwzmarszczkowy, używany oszczędnie kropla po kropli, stał otwarty. W słoiczku była dziura jak po kieliszku ktoś wygrzebał solidną porcję palcem.

Zatkało ją z oburzenia. Wyszła z słoiczkiem do salonu.

Pani Barbaro, używała pani mojego kremu?

A, tego? Barbara choćby nie oderwała się od telewizora. Tak, Henryk miał po podróży popękane pięty. Zobaczyłam u ciebie pełno słoiczków, wzięłam jakiś nawilżający. Dobry trzeba przyznać, tłusty, od razu się wchłonął. A co, żal ci?

Pięty? głos Justyny zadrżał. Pięty kremem za trzy tysiące złotych?

Ile?! wykrzyknęła teściowa. Oszalałaś!? Trzy tysiące za krem? Paweł, słyszysz, na co twoja żona marnuje pieniądze! A my jeszcze ci na skarpetki dokładamy

To moje pieniądze. Samodzielnie zarobione. To był mój krem, ton Justyny był lodowaty.

Oho, zaczyna się! rozłożyła ręce Barbara. Wielka dama się znalazła! Pięty ojca jej nieważne, tylko krem. Egoistka. Mówiłam zawsze.

Paweł stał w przejściu, bezradny, spoglądając to na matkę, to na żonę.

Justyna, nie wiedziała ceny. Kupimy ci nowy. Święta są!

To właśnie przelało czarę. Spokój, który pielęgnowała, pękł jak przebrany rano materac, przekłuty szpilką. Spojrzała na męża, znów neutralnego, na gumowego potwora w salonie, na zadowoloną z siebie teściową.

Masz rację, Paweł. Dziś jest święto. I nie zepsuję go histerią ani swoim skąpstwem.

Odwróciła się i ruszyła do przedpokoju.

Gdzie idziesz? zdziwił się Paweł.

Zaraz wrócę.

Justyna wyszła na mróz. Mroźne powietrze oczyściło jej myśli. Wyciągnęła telefon i uruchomiła aplikację do rezerwacji hoteli. W centrum był świetny hotel z spa, o którym od dawna marzyła, ale zawsze szkoda jej było pieniędzy. Cena za Sylwestra zwalała z nóg, okupiona połową jej pensji. Ale teraz nic to nie znaczyło.

Był wolny apartament apartament lux, z wielkim łóżkiem typu king size, jacuzzi i śniadaniem do łóżka. Kliknęła Rezerwuj. Z konta zniknęła odpowiednia suma ponad trzy tysiące złotych. Miała to gdzieś.

Wróciła po dziesięciu minutach. W salonie tylko telewizor mruczał coś o Misiu. Teściowa demonstracyjnie popijała kropelki na kuchni.

Justyna podeszła do sterty swoich rzeczy na fotelu i zaczęła je metodycznie pakować do torby.

Co robisz? spytał ją Paweł, ewidentnie skołowany.

Jadę do hotelu, Paweł.

Jak to? Do mamy?

Też ma gości. Jadę na relaks.

Ale jak to? Święta, goście?

Wy świętujcie rodzinnie. Ty chciałeś, żeby rodzicom było wygodnie mają sypialnię. Chciałeś romantyki na materacu korzystaj. Ja chcę normalne łóżko, własną łazienkę bez cudzych włosów i rzeczy na swoim miejscu.

Zostawiasz mnie samego z nimi? głos Pawła się załamał. Justyna, błagam! To zdrada! Co im powiem?!

Powiesz prawdę. Ja zamierzam zadbać o siebie, wydając na to ciężko zarobione pieniądze. Na pewno będziecie mieli o czym rozmawiać.

Justyna, no proszę jęknął, łapiąc ją za rękę.

To też mój dom. jeżeli nie ma tu dla mnie miejsca, gdzie mogę spokojnie odpocząć, znajdę je za własne pieniądze. Wrócę trzeciego, gdy wyjdą na wycieczkę do twojej ciotki. Albo ósmego, po ich wyjeździe.

Barbara, usłyszawszy zamieszanie, zajrzała z kuchni.

Co się dzieje? Gdzie ona się wybiera o tej porze?

Mamo, nie mieszaj się! po raz pierwszy Paweł podniósł głos.

Jadę odpocząć, pani Barbaro. Miłej zabawy! Sałatki w lodówce, gęś w piekarniku wystarczy przycisnąć guzik. Szczęśliwego Nowego Roku!

Włożyła puchówkę, zabrała torbę i wyszła. Czekając na windę, słyszała podniesione głosy za drzwiami. Ale już ją to nie obchodziło.

W hotelu pachniało choinką, perfumami. Recepcjonistka uśmiechnęła się i wręczyła klucz do apartamentu.

Kiedy Justyna weszła do pokoju, miała ochotę płakać ze szczęścia. Ogromne łóżko, śnieżnobiała pościel, cisza, brak zapachów smażonej cebuli czy gumy. Zrzuciła ubranie, nalała do wanny pianę, zamówiła szampana i owoce do pokoju.

Telefon urywał się od wiadomości i połączeń. Paweł, Barbara, choćby Henryk napisał: Justyna, wracaj, tak się nie robi. Wyłączyła telefon.

Sylwestra spędziła w szlafroku, z kieliszkiem prosecco, oglądając pokazy fajerwerków z dziesiątego piętra. Nigdy nie była sama w Nowy Rok. A to były najwspanialsze święta od lat. Nikt niczego nie żądał, nie przeszkadzał. Po prostu była.

Pierwszego stycznia spała do południa. Kręgosłup przestał boleć. Skorzystała z masażu, popływała w basenie, telefon włączyła dopiero wieczorem.

Dziesięć nieodebranych od Pawła i jeden długi SMS:

*Justyna, przepraszam. Jestem idiotą. Materac spuścił powietrze o trzeciej w nocy. Spałem na podłodze. Mama suszy mi głowę, iż nie umiem utrzymać żony. Tata chodzi markotny. Gęś spalona, nikt nie umiał nastawić piekarnika. Zrozumiałem, jak ci było ciężko. Wróć. Zmienimy zasady. Rodzice pójdą do hotelu albo sam będę spał na podłodze, a ty śpij w sypialni. Tylko wróć.*

Justyna się uśmiechnęła. Nie, kochany, lekcję trzeba odrobić w całości.

Wróciła trzeciego stycznia, jak postanowiła. Otworzyła drzwi. W mieszkaniu panował chaos: buty w przedpokoju, góra naczyń na kuchni.

Paweł spał na sflaczałym materacu w salonie, niewyspany i zarośnięty. Na jej widok podskoczył z radości.

Jesteś! odetchnął z ulgą.

Z sypialni wyszła Barbara mina bojowa, ale jakby spokorniała.

Nawygłupiałaś się już? próbowała, ale pod napotkanym spojrzeniem zamilkła.

Justyna wyglądała na wypoczętą, spokojną, uśmiechniętą. Postawiła torbę.

Dzień dobry. Jak święta?

Okropne! wykrztusiła teściowa. Paweł chory, przewiało mu nerki. Jedzenia nie było, jedliśmy pizzę. Ty nas zostawiłaś!

Nie zostawiłam, oddałam wam tylko miejsce. Chcieliście komfortu mieliście sypialnię. Ja zadbałam o swój spokój żeby nie być złą i schorowaną gospodynią.

Mamo, dość odezwał się stanowczo Paweł. Przeniesiemy wasze rzeczy do salonu. Kanapę naprawiłem, podłożyłem deskę pod sprężynę, jest ok. Wracaj do sypialni.

Justyna uniosła brwi. Paweł sam naprawił kanapę? Widocznie dwie noce na podłodze uczą więcej niż tysiąc kazań.

A co z tatusiową rwą kulszową? zapytała.

A nic go nie boli, byle spał na swoim pierzu, mruknął Henryk wyłaniając się zza drzwi. Chyba piątego wyjedziemy, teściowie nas już wołają.

Barbara chciała jeszcze zaprotestować, otworzyła usta, ale spojrzała na syna, na pewną siebie synową i zrezygnowała.

Róbcie co chcecie. Syn pod pantoflem

Wieczorem, kiedy rodzice spali już w salonie (okazało się, iż kanapę można dostosować, jeżeli się bardzo chce), Justyna i Paweł leżeli na swoim łóżku.

Naprawdę tyle wydałaś na hotel? wyszeptał Paweł, przytulając żonę.

Naprawdę. Ani trochę nie żałuję.

Oddam ci pieniądze z wypłaty.

Nie trzeba. To była inwestycja w twój rozwój osobisty.

Paweł milczał, po czym schował twarz w jej ramię.

Już nigdy nie poproszę cię, żebyś spała na podłodze. I kupię ci ten krem, obiecuję.

Trzymam za słowo. A materac wywal jutro. Albo oddaj wrogom.

Już go popsułem. Przypadkiem. Nożyczkami, jak spuszczałem powietrze pierwszego stycznia.

Justyna zaśmiała się cicho. Napięcie ostatnich dni całkiem z niej opadło. Była w domu, w swojej sypialni, a granice jej małego królestwa zostały odzyskane. I choćby jeżeli ją to kosztowało niemało, okazało się, iż samoszanowanie jest warte więcej niż najdroższy krem z perfumerii.