Przecież wiesz, iż tata ma rwę kulszową, prawda? Na wersalce nie da rady spać, rozboli go kręgosłup na amen. A mama i tak całymi nocami się kręci, potrzebuje ciszy i ciemności, a w salonie przez okno latarnia wali prosto w oczy. Przemęczymy się ten tydzień, nie jesteśmy przecież z cukru!
Agnieszka zastygła z chochlą w ręce, zapominając, iż nalewała właśnie zupę. Cienka strużka płynu z powrotem lała się do garnka, podczas gdy słowa męża przesączały się przez jej świadomość gęsto, jak żur. Powoli odwróciła się do Pawła, który siedział przy kuchennym stole i dokładnie wpatrywał się w wzorek na ceracie, udając, iż jej nie widzi.
Poczekaj, Paweł. Daj mi tylko się upewnić, czy dobrze rozumiem. Twoi rodzice przyjeżdżają do nas na całe święta od trzydziestego grudnia do ósmego stycznia, to już ustaliliśmy. Ale teraz proponujesz, żebyśmy oddali im naszą sypialnię, nasze łóżko z ortopedycznym materacem, który wybieraliśmy dwa miesiące i kosztował majątek w złotówkach? A sami mamy spać w salonie?
No tak, Paweł w końcu podniósł wzrok. W oczach walczyły wina i upór. Co w tym złego? To rodzice Gościnność, szacunek dla starszych. Nie wyłożę ojca na starym rozkładanym tapczanie, tam sprężyna wystaje.
Wiem, nie da się tam spać, pokiwała głową Agnieszka. Dlatego na nim nie sypiamy. Ale, chyba zapomniałeś, ja też mam kręgosłup, a po wypadku przepuklinę w odcinku lędźwiowym. I za tydzień, w przeciwieństwie do twoich rodziców, muszę wrócić do pracy, zamykać roczny bilans!
Aga, nie zaczynaj Paweł skrzywił się jak po zgniłym jabłku. Wymyśliłem już rozwiązanie. choćby nie będziemy rozkładać tapczanu. Od Piotrka pożyczyłem dmuchany materac, taki podwójny, wysoki prawie jak łóżko. Położymy na podłodze w salonie, będzie super! Trochę jak biwak z dawnych lat!
Biwak? Na podłodze? Po trzydziestce? Agnieszka odłożyła chochlę, czując narastającą w niej złość. Paweł, to nie żaden harcerski wyjazd. To mój dom. Sypialnia to jedyne miejsce, gdzie naprawdę odpoczywam. Twoja mama wstaje o szóstej i od razu robi rwetes w kuchni. A przecież salon jest połączony z kuchnią łukiem, będziemy budzić się razem z nią.
Poproszę ją, żeby nie hałasowała, bąknął Paweł niezbyt przekonująco. Aga, wejdź w moje położenie. Oni już kupili bilety. Jadą do wnuków. Naprawdę mamy być egoistami? Obiecałem mamie, iż będziecie mieli komfortowe warunki. Martwiła się, czy nie będzie nam przeszkadzać, a ja mówiłem: Mamo, spokojnie, macie wszystko przemyślane. Wyśpicie się jak króle.
Aha, już jej to obiecałeś? przedłużyła Agnieszka. To znaczy, iż moje zdanie w ogóle się nie liczy? Rozporządziłeś naszą sypialnią i moim komfortem, choćby mnie nie pytając?
Chciałem jak najlepiej! zdenerwował się Paweł. Co ze mnie robisz tyrana? Marzy mi się tylko, żeby rodzicom było wygodnie. Są już starsi!
Skończyło się awanturą. Agnieszka zamknęła się w łazience i długo siedziała na brzegu wanny, patrząc na swoje odbicie. Kochała Pawła i lubiła ich własne M, choć na kredyt. Ale wizyty teściów zawsze były próbą nerwów. Irena była energiczna, głośna i wszystkowiedząca. Tadeusz natomiast cichy, ale drażliwy, zwłaszcza jeżeli chodzi o domowe wygody.
Agnieszka wiedziała, iż to przegrana wojna. jeżeli postawi teraz na swoim, zostanie tą złą nie tylko dla teściowej, ale i dla własnego męża, który potem przez resztę świąt będzie chodził jak zbity pies.
Przygotowania do przyjazdu gości wyglądały jak ewakuacja. Agnieszka opróżniała własną szafę w sypialni, przenosząc sukienki na wieszak do przedpokoju. Sprzątała kosmetyki, chowając drogie kremy do szafki w łazience Irena lubiła wszystkiego spróbować bez pytania, a potem wyśmiewała zapachy i konsystencje.
No widzisz, wszystko się mieści! zawołał wesoło Paweł, pompując wielki niebieski materac w salonie. Pompa buczała jak turbiną. Jaki sprężysty! Leżałem, super!
Agnieszka spojrzała z powątpiewaniem na gumowego kolosa, który zagracił pół pokoju i zatarasował przejście na balkon. Czuć było chemiczny zapach gumy.
Super? mruknęła. Pościel będzie z niego spadać, ślizga się. I od podłogi będzie zimno.
Położymy pod spód koc! radził sobie Paweł.
Trzydziestego grudnia, równo o siódmej rano, zadzwonił domofon. Teściowie przyjechali. Irena, w wielkiej czapie z lisa, od razu zapełniła całą przestrzeń przedpokoju.
Matko Boska, wreszcie dotarliśmy! grzmiała zdejmując futro. Agnieszko, czemuś taka blada? Chora jesteś? Tadeusz, uważaj z walizką, tam są słoiki!
Tadeusz, bez słowa, wtaszczył dwa wielkie torby i od razu zaczął szukać kapci.
Wchodźcie, śniadanie gotowe, Agnieszka z trudem się uśmiechała. Dokończyła raport w nocy, by mieć święta wolne.
Pierwsze kroki Irena skierowała do sypialni.
No, czysto tu, oceniła, macała palcem ramę łóżka. Zasłony takie ciemne, ja bym coś weselszego powiesiła. I ten materac ortopedyczny? Paweł mówił, iż porządny. Ale wygląda sztywno Tadeusz, połóż się, sprawdź na krzyż.
Teść, w spodniach od garnituru, testował właśnie ich małżeńskie łóżko. Agnieszka zgrzytnęła zębami, ale nie powiedziała nic.
Może być, mruknął. Ale te poduszki, jakieś nowe Normalnych nie macie? Z pierza?
Nie, tylko ortopedyczne, odburknęła Agnieszka. Zdrowsze dla szyi.
Eee, całe życie się spało na pierzu i człowiek zdrowy odparła teściowa. Dobra, poradzimy sobie. Paweł, a wy gdzie śpicie? W salonie na matraqu?
Tak, mamo, jest superowy, Paweł dumnie skinął głową.
Dzień minął w biegu: gotowanie, krojenie sałatek, gadanie teściowej o chorobach sąsiadach i polityce. Agnieszka była służącą we własnym domu. Gdy chciała usiąść z kawą, Irena zaraz kazała jej zmienić ręcznik, kupić inny chleb, bo Tadeusz nie je pszennego.
Noc okazała się torturą.
Niebieski król komfortu, jak nazywał go Paweł, był narzędziem męki. Wystarczyło, iż ktoś się poruszył, drugi podskakiwał jak na trampolinie. Guma piszczała przy każdym ruchu. Po godzinie prześcieradło było w kłębie na jednej stronie. Od podłogi ciągnęło chłodem.
Agnieszka leżała, patrząc w sufit, gdzie migały odblaski lampek, i słuchała chrapania męża. Kręgosłup pulsował bólem. Dmuchana powierzchnia nie dawała podparcia, ciało zapadało się w hamaku.
Około trzeciej w nocy drzwi do sypialni się otworzyły. Klapiąc kapciami, Tadeusz przedefilował do łazienki. Pół godziny później Irena po wodę. Brak drzwi między kuchnią a salonem sprawiał, iż każdy ruch rodziców Pawła skutkował światłem prosto w oczy śpiących na podłodze gospodarzy.
Rano, w sylwestra, Agnieszka wstała z poczuciem, iż ktoś ją obił mopem. Szyja zesztywniała, lędźwie łupały.
Dzień dobry! radośnie ogłosiła teściowa, wychodząc z sypialni w jedwabnym szlafroku, który trzy lata temu dostała od Agnieszki. Och, jak my się wyspaliśmy! Cisza, spokój Tylko ten materac trochę twardy, Tadeusz narzekał, iż bok go boli. Trzeba było miękciejszy wybrać.
Agnieszka bez słowa sięgnęła po kawiarkę i zaczęła mielić ziarna. Chciało jej się płakać.
Wy tacy jacyś niewyspani? zdziwiła się Irena. Paweł, masz podkrążone oczy. Źle się Wam śpi na podłodze?
Daj spokój, mamo, kwestia przyzwyczajenia, ziewnął Paweł, przecierając rękę.
Jesteście młodzi możecie spać wszędzie, choćby na gwoździach, zaśmiała się teściowa. A Agnieszka, ogórki do sałatki jarzynowej dajesz kiszone? Ja świeże, jest delikatniej. I majonez jakiś ciężki masz
Agnieszka wolno się odwróciła. Łyżka lekko jej drżała.
Pani Ireno, powiedziała cicho. Ja robię jarzynową tak, jak lubi moja rodzina. Jak pani chce ze świeżym ogórkiem, niech sobie pani ukroi osobną miseczkę. Są w lodówce.
Zapadła cisza. Teściowa zacisnęła usta, Paweł spojrzał przestraszony na żonę.
A co za niemiłe zachowanie, szepnęła już urażona Irena. Ja tylko radę daje, mam tyle doświadczenia Tadeusz, słyszysz? choćby słowa człowiek nie może powiedzieć
Aga, no już Paweł chciał załagodzić.
Idę pod prysznic, przerwała Agnieszka i wyszła z kuchni.
W łazience znalazła swój ulubiony szampon przestawiony na najdalszą półkę, a na jego miejscu piętrzyły się butelki teściowej. Na jej gąbce był obcy włos. Ale prawdziwe piekło czekało, gdy otworzyła szafkę jej drogi krem do twarzy, ten oszczędzany na krople, stał odkręcony. Brakował niemal cały ktoś grubymi palcami wyjadł sporą część.
Agnieszce zabrakło tchu. Wyszła z łazienki z kremem w ręku.
Pani Ireno, brała pani mój krem?
A, ten? nie odwracając się od telewizora, odpowiedziała teściowa. Tak, Tadeuszowi popękały pięty w podróży, suche miał. U ciebie tyle tych kremów, przetestowałam ten, co był pod ręką. Fajny, tłusty. O co krzyk?
Do pięt? głos Agnieszki aż zadrżał. Smarowała pani pięty kremem za dwa i pół tysiąca złotych?
Ile?! Irena otworzyła szeroko oczy. Zwariowałaś? Tyle za krem? Paweł, słyszysz, na co twoja żona wydaje nasze pieniądze? A my ci skarpetki dokładamy!
To moje pieniądze, pani Ireno, odparła lodowato Agnieszka. Sama zarobiłam. To był mój krem.
Oj, zaczyna się! Irena rozłożyła ręce. Wielka rzecz! Pięty męża mniej ważne niż krem. Egoistka
Paweł stał w progu, rozbiegany wzrok od matki do żony.
Aga, przecież mama nie znała ceny Kupi się nowy. Daj spokój, dziś przecież Sylwester.
Wtedy w Agnieszce coś pękło cała ta wstrzemięźliwość i cierpliwość zniknęła do reszty. Spojrzała na męża, znów grającego rolę rozjemcy, na gumowego potwora w salonie i pewną siebie teściową.
Masz rację, Pawle, odparła spokojnie. Jest święto. Nie będę psuć go swoimi humorami i skąpstwem.
Odwróciła się do przedpokoju.
Dokąd idziesz? zaniepokoił się mąż.
Zaraz wrócę.
Wyszła na dwór. Zimne powietrze gwałtownie otrzeźwiło jej myśli. Wyciągnęła telefon i otworzyła aplikację do rezerwacji hoteli. W centrum miasta był luksusowy spa hotel, o którym marzyła od dawna, ale zawsze szkoda było pieniędzy. Teraz to nie miało znaczenia.
Pokój był wolny apartament z wielkim łóżkiem, jacuzzi i śniadaniem do łóżka. Kliknęła rezerwuj. Z karty zeszło prawie pół pensji. Nie żałowała.
Wróciła po dziesięciu minutach. W domu panowała cisza, tylko telewizor nadawał coś o „Kevinie samym w domu”. Irena demonstracyjnie piła krople na serce w kuchni.
Agnieszka zaczęła spokojnie pakować ubrania do torby.
Co robisz? spytał Paweł, blady jak ściana.
Jadę do hotelu.
Do jakiego hotelu? Czemu? A my?
Wy będziecie świętować po swojemu. Masz komfort dla rodziców? Masz. Sypialnia twoja. Chciałeś romantyzmu na podłodze? Proszę bardzo. Ja chcę własnego łóżka i łazienki bez cudzych włosów. Wrócę trzeciego, kiedy pojadą do twojej ciotki na wycieczkę. Albo ósmego, jak już wyjadą na stałe. Jeszcze nie wiem.
Na hałasy zajrzała teściowa.
Gdzie się wybierasz o tej porze?
Jadę odpocząć do hotelu, pani Ireno, uśmiechnęła się Agnieszka najszerzej jak mogła. Miłych świąt! Sałatki są w lodówce, piekarnik wystarczy włączyć. Szczęśliwego Nowego Roku!
Wyszła, a w przedpokoju słychać było gwar i krzyki. Ale to już nie była jej sprawa.
W hotelu pachniało świerkiem i ekskluzywnymi perfumami. Recepcjonistka uśmiechnęła się wydając elektroniczny klucz.
Kiedy Agnieszka weszła do apartamentu, miała łzy szczęścia w oczach. Wielkie łóżko z białą pościelą, cisza, relaks. Zrzuciła ubrania, nalała wanny pełnej piany, zamówiła szampana i owoce.
Telefon dzwonił i dzwonił. Dzwonił Paweł, dzwoniła Irena, choćby Tadeusz wysłał SMS: „Agnieszko, wróć, to nie po ludzku”. Wyłączyła telefon.
Sylwestra spędziła w szlafroku, z kieliszkiem prosecco, patrząc na fajerwerki nad panoramą miasta. Pierwszy raz w życiu świętowała Nowy Rok sama i dawno nie była tak szczęśliwa. Nikt jej nie poganiał ani nie krytykował.
Pierwszego stycznia spała do południa. Plecy przestały boleć. Poszła na masaż, popływała w basenie. Włączyła telefon dopiero wieczorem.
Dziesięć nieodebranych połączeń od męża i długi SMS:
*Aga, przepraszam. Jestem idiotą. Materac się przebił o trzeciej w nocy. Spałem na podłodze. Mama z samego rana robi awantury, iż nie utrzymałem żony. Tata chodzi naburmuszony. Gęś w piecu się spaliła, nikt nie umiał włączyć tego cholernego timera. Dopiero teraz zrozumiałem, jak ci było ciężko. Proszę, wróć. Wszystko zmienimy. Rodzice pójdą do hotelu albo ja sam pójdę na podłogę, a ty do sypialni. Przyjedź, błagam.*
Uśmiechnęła się. Nie, kochanie. Lekcja musi zostać odrobiona do końca.
Wróciła trzeciego stycznia, jak planowała. Otworzyła drzwi kluczem w mieszkaniu bałagan jak po przejściu tornada. W przedpokoju buty, w kuchni góra brudnych naczyń.
Paweł siedział na sflaczałym materacu, nieogolony i zmarnowany. Na widok żony wstał gwałtownie, prawie się przewrócił.
Przyjechałaś! odetchnął z ulgą.
Z sypialni wyjrzała Irena. Była naburmuszona, ale jakaś cichsza.
No, wychodzi na to, iż się nahasałaś? zaczęła, ale natychmiast zamilkła, widząc spokojną i wypoczętą synową.
Agnieszka wyglądała promiennie. Odłożyła torbę z gracją.
Dzień dobry. Jak święta?
Okropnie! wypaliła teściowa. Paweł chory, przewiało go w nocy. Nie ma normalnego jedzenia, musieliśmy zamawiać pizzę! Żołądek boli. Zostawiłaś nas na pastwę losu!
Nie zostawiłam, a oddałam wam wygodę, której tak wam brakowało, odparła Agnieszka. Chcieliście komfortu? Sypialnia cała wasza. Ja wybrałam komfort dla siebie żeby nie być złą i nie marudzić.
Mamo, dość, powiedział stanowczo Paweł. Podszedł do żony i złapał ją za dłonie. Porozmawiałem z rodzicami. Tata przyznał, iż źle to wyszło. Ich rzeczy przenosimy do salonu. Naprawiłem wersalkę podłożyłem deskę i już nie strzyka. Ty wracasz do sypialni.
Agnieszka podniosła brwi. Paweł naprawił wersalkę? Dwie noce na podłodze działają cuda.
A jak twój kręgosłup, tato? spytała.
A jak się dobrze wyśpię, to nic nie boli, burknął Tadeusz. Zresztą i tak chyba jutro pojedziemy do szwagra na wieś, nas zapraszali.
Irena chciała jeszcze coś dodać, ale spojrzała na zdeterminowanego syna i spokojną Agnieszkę. Machnęła tylko ręką.
Róbcie co chcecie. Wychowałam sobie pantoflarza
Wieczorem rodzice spali już na wersalce, która o dziwo nie była taka zła, jeżeli się ją solidnie usztywniło. Agnieszka i Paweł leżeli w swoim łóżku.
Naprawdę wydałaś tyle na hotel? szepnął Paweł, tuląc się.
Naprawdę. I nie żałuję ani grosza.
Oddam z pensji.
Nie trzeba. To był twój osobisty kurs życia.
Paweł milczał chwilę, a potem przytulił ją mocniej.
Nigdy więcej nie poproszę cię, żebyś spała na podłodze. Słowo honoru. I kupię ci ten krem.
Trzymam za słowo, uśmiechnęła się Agnieszka. A materac wyrzuć od razu. Albo przekaż wrogom.
Już go przebiłem nożyczkami przez przypadek, jak spuszczałem powietrze pierwszego stycznia.
Agnieszka zaśmiała się cicho. Całe napięcie minęło. W końcu była u siebie, na swoim miejscu, gdzie granice jej małego świata zostały przywrócone. Kosztowało ją to niemało, ale własna godność, jak się okazało, jest dużo więcej warta niż najdroższy krem na świecie.
Czasem w życiu trzeba postawić sobie granicę, choćby jeżeli innym się to nie spodoba. Dopiero wtedy buduje się prawdziwy szacunek do siebie i do innych.
