Mąż wyznał żonie, iż jest znudzony jej przewidywalnością, więc ona zmieniła się tak bardzo, iż to on…

Prawie dwa lata temu usłyszałam od mojego męża słowa, które wciąż brzmią mi w uszach: Żyjesz tak przewidywalnie, iż zaczynam się tobą nudzić. Choć dla Michała nasze życie było monotonne, ja byłam z niego zadowolona. Codziennie rano wstawałam przed świtem, przygotowywałam nam śniadanie, ćwiczyłam i szykowałam się do pracy. Najpierw wyprawiałam męża do pracy jego autobus odjeżdżał wcześnie, więc zależało mi, by wszystko miał gotowe. Ja zabierałam się za siebie. Wszystkie posiłki przygotowywałam w domu do pojemników pakowałam kanapki i sałatki dla nas obojga. Po pracy zawsze zahaczałam o Biedronkę, by zrobić zakupy na kolację, potem gotowałam, sprzątałam, nastawiałam pranie. Wieczorem obejrzeliśmy razem jakiś film i kładliśmy się spać.

Byłam przekonana, iż to właśnie tak wygląda harmonijne życie. Michał był zawsze zadbany i najedzony, w mieszkaniu panował ład i spokój. Czego miałabym pragnąć więcej? Co sobotę planowałam wielkie sprzątanie, piekłam sernik albo szarlotkę, gotowałam rosół. Wieczorami spotykaliśmy się z przyjaciółmi u nas albo wychodziliśmy do pubu na Starym Mieście. W niedziele zawsze jechaliśmy do rodziców pół dnia do moich, pół dnia do jego mamy i taty. Pomagaliśmy przy drobnych naprawach, rozmawialiśmy, piliśmy kawę. Ten czas był dla nas ważny.

A gdy wracaliśmy, odpoczywaliśmy w domu. Nigdy się nie kłóciliśmy, nie podnosiliśmy na siebie głosów. Nasz dom to była oaza spokoju. Jednakże Pewnego dnia Michał oznajmił, iż mu się to wszystko znudziło. Przez wiele godzin wymieniał argumenty, powoływał się na swoich kolegów z pracy, którzy żyją na pełnej petardzie ciągle gdzieś wychodzą, coś przeżywają, imprezują. U nas, mówił, choćby nie ma porządnej awantury. Tamtego dnia po prostu wyszedł z domu.

Byłam przekonana, iż nasz styl życia jest dobry, nie chciałam nic zmieniać. Ale gdy zobaczyłam, jak bardzo jest mu z tym źle, postanowiłam spróbować inaczej. Najpierw zajęłam się swoim wyglądem. Wyrzuciłam połowę ubrań z szafy, wybrałam się do Galerii Krakowskiej, za oszczędności przeznaczone na remont kupiłam mnóstwo kolorowych rzeczy. Ścięłam włosy na krótko i przefarbowałam je na rudy kolor. Przestałam być nudna choćby z zewnątrz. Potem rzuciłam dawną pracę w urzędzie i zatrudniłam się jako organizatorka wesel i imprez. Z nowej pracy poznałam mnóstwo różnych ludzi, rozrywka stała się moją codziennością.

Po tygodniu Michał wrócił do domu i nie mógł uwierzyć w moją przemianę. Obiecałam mu wtedy, iż teraz wszystko będzie inaczej. I rzeczywiście rzadko bywaliśmy w domu. Cały czas byliśmy w ruchu, poznawaliśmy znajomych, każdego wieczoru wychodziliśmy do klubu, na koncert, do restauracji, na domówkę lub inną imprezę. Spontanicznie potrafiliśmy wsiąść w samochód i pojechać nad Mazury, na rower lub na spływ kajakowy. choćby weekendy spędzaliśmy poza Krakowem, odwiedzając inne miasta.

Mijały miesiące naszego nowego życia szalonego i nieco roztrzepanego. Po kilku miesiącach Michał zaczął mówić, iż tęskni za ciszą, za spokojem, za obiadem w domowym zaciszu. Marzył o moich pierogach i cieście drożdżowym, a ja nie miałam już czasu w gotowanie. Zmieniłam się tak bardzo, iż przestaliśmy mieć wspólne tematy.

Po kolejnych kilku dniach Michał ogłosił, iż nie daje już rady z takim trybem życia. Chce wrócić do dawnych zwyczajów, do spokojnych wieczorów w domu, do niedzielnych wizyt u rodziców i domowego gotowania, nie pizzy z dowozu. Problem w tym, iż mnie do tamtego życia już nie ciągnie. Z trudem przywykłam do roli klasycznej żony, teraz nie chcę się znowu cofać. Nowy styl życia sprawia mi przyjemność, choć tamten też nie był zły nie zamieniłabym się już jednak.

Gdy Michał zaproponował powrót do dawnej rutyny, rozpętała się awantura na całego. Doszło do tego, iż potłukliśmy naczynia, przyszli sąsiedzi, ktoś wezwał policję. Michał sięgnął po walizkę, spakował rzeczy i pojechał do swojej mamy. Wciąż mam wrażenie, iż liczy, iż wróci i zastanie mnie taką, jak dawniej. Ale to już nie jest możliwe. Nie jesteśmy bohaterami telenoweli, nie da się nagle zmienić wszystkiego od tak. Michał wróci do naszego mieszkania i znajdzie na stole papiery rozwodowe oraz krótką notatkę: Nudzę się tobą. Już nie potrafię z tobą żyć.Zamykam drzwi za sobą i po raz pierwszy od dawna czuję, iż to ja kieruję swoim życiem. Jest cicho i spokojnie tak zupełnie inaczej niż jeszcze wczoraj. Siadam na balkonie z kubkiem herbaty, patrzę na zapalające się światła miasta. Wiem, iż czeka mnie trochę samotności i łez, może czasem dopadnie nostalgia za dawnym bezpieczeństwem. Ale też wiem, iż nie zamierzam wracać do czegoś, co już się wypaliło.

W końcu przecież życie to nie tylko przewidywalność albo chaos. To umiejętność szukania siebie choćby jeżeli trzeba przewrócić wszystko do góry nogami. Może dziś wieczorem pojadę z kimś poznanym niedawno na spontaniczny koncert. A może po raz pierwszy od miesięcy zostanę w domu i po prostu upiekę sernik tylko dla siebie żeby przypomnieć sobie smak dawnych dni, ale już na własnych warunkach.

Patrzę na swoje odbicie w oknie. Widzę zupełnie inną kobietę, ale ta nowa ja podoba mi się bardziej. I choć zabrzmi to banalnie nie boję się już ani nudy, ani zmian. Zaczynam od nowa. Tym razem tylko dla siebie.