Mąż przyrównał mnie do byłej żony, a ja zaproponowałam mu powrót do niej

polregion.pl 1 tydzień temu

– Wiesz, Lidia zawsze wrzucała szczyptę cukru do barszczu. Smak był głębszy. Twój jest kwaśny.

Natalia stała z łyżką w ręku.

Olgierd odsunął talerz z gorącą, czerwoną zupą.

Zapach natki i czosnku wypełniał kuchnię.

Jedno imię zmieniło ciepły obiad w chłód.

Lidia. Była żona Olgierda.

Jej cień krążył po domu od drugiego roku małżeństwa.

– Olgierd – powiedziała spokojnie Natalia. – Gotuję jak babcia. Zawsze ci smakowało.

– Nic się nie zmieniło. Po prostu wspomniałem. Lidia miała talent do przypraw.

– Jedz, zanim ostygnie – dodał, patrząc w telewizor.

Natalia zanurzyła łyżkę w garnku, ale apetyt zniknął.

Olgierd miał czterdzieści lat, szare skronie, pewne spojrzenie.

Poznali się trzy lata temu. Wydawał się idealny.

O przeszłości mówił krótko: „Nie dogadaliśmy się charakterem”.

Natalia nie wdzierała się głębiej. Szanowała jego milczenie.

Nie wiedziała, iż ta przeszłość będzie żyła w ich kuchni.

Pierwsze miesiące były piękne.

Potem zaczęły się wspomnienia.

„Lidia miała taki wazon”. „Lidia lubiła ten film”.

Natalia przymykała oko. Z czasem porównań było więcej.

– Krawat zagnieciony nierówno – zauważył Olgierd rano. – Lidia miała specjalny spray.

– Mam zwykłe żelazko, Olgierd. Oddaj ubrania do pralni, jeżeli chcesz.

– Co się wkurzasz? Dzielę się doświadczeniem. Lidia dbała o takie drobiazgi.

– Ja też dbam o porządek – odpowiedziała cicho. – I pracuję, tak jak ty.

– Lidia też pracowała. Wszystko ogarniała.

Drzwi trzasnęły. Natalia patrzyła przez okno, jak odjeżdża.

Myślała: jeżeli Lidia była tak idealna, czemu się rozstali?

Olgierd nigdy nie odpowiadał wprost.

Wieczorem nie gotowała. Kupiła gotowe gołąbki.

Olgierd wrócił zły i głodny.

– Mama pozdrawia. Ania pytała, czemu nie pieczesz ciast jak Lidia.

– Ania może sama upiec, jeżeli chce.

– Kobieta powinna kochać ognisko domowe. Lidia…

– Dość! – krzyknęła Natalia. – Słyszę to imię częściej niż własne.

– Miała trudny charakter. Była władcza – mruknął Olgierd.

– A ja jestem wygodna? Milczę i znoszę.

– Nie przesadzaj. Co na kolację? Znowu gotowe?

Natalia poszła spać bez słowa.

W głowie układał się plan.

Rano zadzwoniła teściowa, Ania.

– Zrób pierogi na cmentarz. Z mięsem, nie z kapustą.

– Pracuję w niedzielę, Aniu. Kupię w piekarni.

– Lidia nigdy by się nie leniła.

– Niech Lidia piecze – odpowiedziała Natalia spokojnie.

Olgierd usłyszał to z łazienki.

– Dlaczego obrażasz matkę?

– Wyznaczam granice. Nie jestem Lidą. Jestem Natalią.

– Ty tylko w papierach się kręcisz. Nie masz kobiecości.

Natalia poszła do sypialni i wyjęła walizkę.

– Dokąd to jedziemy? – zapytał Olgierd, żując kanapkę.

Nie odpowiedziała. Składała jego koszule.

– Co robisz, Natalko?

– Pomagam ci. Nie zasługuję na ciebie. Nie umiem zrobić barszczu jak Lidia.

– Przestań ten cyrk!

– Wróć do Lidii. Ona czeka.

Cisza zawisła w pokoju.

– Rozwiedliśmy się pięć lat temu. Ona może być mężatką!

– To nieistotne. Tak często ją wspominasz, iż musi wciąż cię kochać.

Zamknęła walizkę.

– Nie chcę być przyczyną twojego cierpienia.

Olgierd stał bez słowa, z kanapką w ręku.

Koniec małżeństwa zaczął się od szczypty cukru.

Idź do oryginalnego materiału