– Wiesz, Lidia zawsze wrzucała szczyptę cukru do barszczu. Smak był głębszy. Twój jest kwaśny.
Natalia stała z łyżką w ręku.
Olgierd odsunął talerz z gorącą, czerwoną zupą.
Zapach natki i czosnku wypełniał kuchnię.
Jedno imię zmieniło ciepły obiad w chłód.
Lidia. Była żona Olgierda.
Jej cień krążył po domu od drugiego roku małżeństwa.
– Olgierd – powiedziała spokojnie Natalia. – Gotuję jak babcia. Zawsze ci smakowało.
– Nic się nie zmieniło. Po prostu wspomniałem. Lidia miała talent do przypraw.
– Jedz, zanim ostygnie – dodał, patrząc w telewizor.
Natalia zanurzyła łyżkę w garnku, ale apetyt zniknął.
Olgierd miał czterdzieści lat, szare skronie, pewne spojrzenie.
Poznali się trzy lata temu. Wydawał się idealny.
O przeszłości mówił krótko: „Nie dogadaliśmy się charakterem”.
Natalia nie wdzierała się głębiej. Szanowała jego milczenie.
Nie wiedziała, iż ta przeszłość będzie żyła w ich kuchni.
Pierwsze miesiące były piękne.
Potem zaczęły się wspomnienia.
„Lidia miała taki wazon”. „Lidia lubiła ten film”.
Natalia przymykała oko. Z czasem porównań było więcej.
– Krawat zagnieciony nierówno – zauważył Olgierd rano. – Lidia miała specjalny spray.
– Mam zwykłe żelazko, Olgierd. Oddaj ubrania do pralni, jeżeli chcesz.
– Co się wkurzasz? Dzielę się doświadczeniem. Lidia dbała o takie drobiazgi.
– Ja też dbam o porządek – odpowiedziała cicho. – I pracuję, tak jak ty.
– Lidia też pracowała. Wszystko ogarniała.
Drzwi trzasnęły. Natalia patrzyła przez okno, jak odjeżdża.
Myślała: jeżeli Lidia była tak idealna, czemu się rozstali?
Olgierd nigdy nie odpowiadał wprost.
Wieczorem nie gotowała. Kupiła gotowe gołąbki.
Olgierd wrócił zły i głodny.
– Mama pozdrawia. Ania pytała, czemu nie pieczesz ciast jak Lidia.
– Ania może sama upiec, jeżeli chce.
– Kobieta powinna kochać ognisko domowe. Lidia…
– Dość! – krzyknęła Natalia. – Słyszę to imię częściej niż własne.
– Miała trudny charakter. Była władcza – mruknął Olgierd.
– A ja jestem wygodna? Milczę i znoszę.
– Nie przesadzaj. Co na kolację? Znowu gotowe?
Natalia poszła spać bez słowa.
W głowie układał się plan.
Rano zadzwoniła teściowa, Ania.
– Zrób pierogi na cmentarz. Z mięsem, nie z kapustą.
– Pracuję w niedzielę, Aniu. Kupię w piekarni.
– Lidia nigdy by się nie leniła.
– Niech Lidia piecze – odpowiedziała Natalia spokojnie.
Olgierd usłyszał to z łazienki.
– Dlaczego obrażasz matkę?
– Wyznaczam granice. Nie jestem Lidą. Jestem Natalią.
– Ty tylko w papierach się kręcisz. Nie masz kobiecości.
Natalia poszła do sypialni i wyjęła walizkę.
– Dokąd to jedziemy? – zapytał Olgierd, żując kanapkę.
Nie odpowiedziała. Składała jego koszule.
– Co robisz, Natalko?
– Pomagam ci. Nie zasługuję na ciebie. Nie umiem zrobić barszczu jak Lidia.
– Przestań ten cyrk!
– Wróć do Lidii. Ona czeka.
Cisza zawisła w pokoju.
– Rozwiedliśmy się pięć lat temu. Ona może być mężatką!
– To nieistotne. Tak często ją wspominasz, iż musi wciąż cię kochać.
Zamknęła walizkę.
– Nie chcę być przyczyną twojego cierpienia.
Olgierd stał bez słowa, z kanapką w ręku.
Koniec małżeństwa zaczął się od szczypty cukru.

















